Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Ik zal maar met de deur in huis vallen en beginnen met mijn verhaal van de dag.
Ik zag een houten tafeltje, midden in mijn gezichtsveld.
De mengeling van tinten bruin trok mijn aandacht. Hoe mooi, die oker, goudoker, omber natuur en gebrand, gebrande en rauwe sienna…
Iemand had dat daar vast voor mij gezet. Iemand die al de plankjes en stukjes hout zorgvuldig bij elkaar had geplaatst… Iemand met veel ambacht en liefde voor het vak, had daaraan zitten schaven, beitelen, timmeren… de uitgesneden motieven waren prachtig.
Toen mijn blik het aandurfde zich los te maken van het houvast dat het tafeltje bood, zag ik een oneindig uitgestrekt strand…
Ik was er alleen. Dit was helemaal voor mij daar neergelegd…
Ik stond er niet gewoon bij… het was meer een gevoel van daar totaal met volle aandacht aanwezig te zijn.
Ik stond niet.
Ik was.
Ik zag een eindeloze zee, met alle tonen en tinten blauw, aquamarijn, appelblauwzeegroen, en heel veel kleuren waar ik geen naam voor vond. Ze benoemen was ook totaal overbodig.
De zee golfde niet, de zee kabbelde, ze raakte het zand zo voorzichtig aan dat ik haar zachte aanraking kon horen en voelen, als een zacht geknabbel aan mijn tenen of zo.
Ik zag niet echt een zon, zoals ik verwacht had in de saffierblauwe lucht… ik nam een licht waar dat scheen met een kracht en een intensiteit die niet verblindde, maar zo voedend was, dat ik in overvloed kreeg wat ik nodig had aan klaarheid.
Een zachte wind voelde ik strelend voorbijtrekken.
De temperatuur was zo goed.
Het was noch koud, noch warm.
Het was perfect.
Ik was aanwezig met heel mijn zijn, met heel mijn wezen.
Ik mocht er zijn met al mijn pijn, al mijn verdriet, al mijn nervositeit, al mijn stress… Al mijn angst, al mijn onzekerheid…
Alles werd gedragen.
Ik had me nog nooit zo licht en luchtig gevoeld.
Alles werd opgenomen door alles wat er was…
Het was zalig.
Het was hemels.
Het was paradijselijk.
Ik voelde me zo goed, zo fantastisch… zo omringd door schoonheid, door licht, door kleur, door iets dat me gewoon de adem benam…
Ik wou hier eeuwig vertoeven.
Hier wou ik zijn en aanwezig blijven.
Hier kon en mocht ik alles gewoon loslaten.
En zijn.
Gewoon “zijn”.
Toen zag ik enkele groene wezens met maskers en mutsen en zo die op me af kwamen… Ik schrok me te pletter toen ze riepen: ‘mevrouw, bent u wakker’…
Ik meen gevraagd te hebben wat ze daar zo onuitgenodigd op mijn strand kwamen doen, waarom ze zo riepen, en ik alleen maar wou dat ze me met rust lieten…
Toen voelde ik een licht kokhalzen diep in mijn keel, en vertelden ze me dat ik op recovery was, dat mijn operatie achter de rug was…
Toen dacht ik shit.
Back to reality…
Lieve lezer, ik wens je een heel fijne dag nog, terwijl ik me toch nog altijd erg gedragen voel… ook door echte mensen, die liefdevol voor me zorgen. Daar ben ik bijzonder dankbaar voor…
Dikke knuffel
❤️
Het creatief paradijsje 