Zinderen



Dag lieve lezer, ik ben blij dat je er weer bent.
Het is even geleden dat ik nog eens iets schreef. Ik begon het wat te missen. Misschien moet ik nu wel proberen terug in de flow te geraken. Het is wat het is. Forceren heeft geen enkele zin.

Het lijkt wel bijna zomer. Hebben we de Belgische lente overgeslagen? Aprilse grillen?
Ook dit is wat het is.

Ik ging buiten aan mijn tafel zitten, ik had verf en een schilderpalet, en papier… Penselen was ik vergeten.
Ik was wat aan het snoeien geweest en enkele wilgentakjes leken me wel uit te dagen… Ik hou van wilgen. Het werd schilderen met wilgentakjes. Ik liet het zinderen van kleur, van blauwe lucht, exploderende natuur bij me binnenkomen… Het kon moeilijk anders, zo fel is het licht.

Ik trok een takje door wat geel en ‘geselde’ mijn blad. Er ontstond al iets. Het was een begin, een start van een tijdspanne waarin denken noch tijd er toe doen. Dat zijn zalige momenten, die zich soms zomaar aandienen, waar ik volledig in het nu vertoef, en loskom van zorgen en gepieker. Dat is mindful.
Mindful dat van zelfs komt. Zomaar.
Dat komt als een geschenk.
Tja, van wie komt het dan?
Een geschenk wordt gegeven.
Maar wie gaf me dat gevoel waar zovelen naar hunkeren: gewoon kunnen en mogen zijn in het ogenblik, zonder meer, zonder minder, zonder moeten…
Als we er niet naar zoeken, komt het onverwachte.
Dan komt het zomaar uit de lucht vallen.
Dat lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet.

Er is iets groters dan onszelf dat ons kansen geeft, mogelijkheden biedt om enkel dankbaarheid te kunnen voelen.

Ondertussen was het kleurenpalet ook op mijn blad zichtbaar. Een afspiegeling van een moment, van iets dat zindert.
Van iets dat ongrijpbaar is, en niet uit te leggen valt.

Wanneer het gevoel van zindering wat stopt, en ik kijk met mijn ‘verstand’ naar wat op mijn papier staat, zie ik twee bomen.
Het beredeneren herbegint.

Ik wens je een heel fijne dag, met kleine fijne zalige geluksgevoeletjes.
Dikke knuffel en een pootje van Neltieke…
❤️

Blauw en geel



Dag lieve lezer, wat is het lang geleden dat ik in mijn pen kroop…
Niet letterlijk te nemen hoor, want deze blog wordt netjes ingetikt en hangt dan ergens in de cloud…

Ik ben elke dag wel creatief aan de slag, mijn motto indachtig dat kunst de wereld kan redden.
Maar we staan met zijn allen zo oog in oog met wat misloopt op onze grote aarde, dat ik er niet alleen heel stil, maar ook heel boos en verdrietig om word.
Vol ongeloof probeer ik te volgen wat er gaande is, mezelf beschermend tegen een overdosis nieuws.
Doseren is een thema in mijn leven, bij alles wat ik doe.

Wanneer ik met kleuren aan de slag wil gaan, lijk ik gewild of niet, steeds naar blauw en geel te grijpen…
Hoe zou dat toch komen?

Ik kan me proberen voorstellen dat voor de mensen die zich in oorlogsgebied bevinden de lucht blauw kan zijn, de vogeltjes nog zingen, het gras groen is… maar hoe ze zich voelen…
Ik kan bedenken hoe dat moet zijn… ik heb verhalen over een oorlog gehoord van mijn vader… over wat voor impact dat heeft op levens.
Onwezenlijk.
Dus ik probeer mijn onrustige geest wat te kalmeren, door toch iets te doen… al is het enkel met kleuren op papier…
Op de een of andere manier brengt dat wat troost, wat hoop en wat rust, ook al verandert het niets aan de wereldorde zoals die zich nu ontplooit.

Hoe is dit mogelijk?
Hebben we als mensen dan niets bijgeleerd?
Hebben we geen voortschrijdend inzicht?
Ik hoop en blijf hopen…

Ik wens je een fijne dag, ondanks alles wat nu fout loopt.
Dikke knuffel
❤️