In laagjes

Dag lieve lezer, hoe gaat het vandaag?

Het is zo lang geleden dat ik hier was.

Het begint ineens weer wat te kriebelen. Ken je dat gevoel… ik zou het wel willen en toch weer niet. Twijfelen. Uitstellen. Nu niet. Misschien morgen of ooit.

Kan ik het nog wel?

Voel ik me nog in staat de technische uitdagingen het hoofd te bieden? Dat kan een reden zijn om de draad niet weer op te pikken. Flauw is dat.

Ik schilder elke dag. Soms zelfs alsof mijn leven ervan afhangt. Mijn kleine, trouwe assistentje Neltieke houdt me in de gaten. Ze kan slapen met één oogje op mij gericht en eentje dicht… en als ze ‘t beu is gaan we wandelen. Dat is voor beiden goed. Goed voor de pootjes en voor ‘t gemoed.

Schilderen uit noodzaak

Als ik het een dag niet doe en in bed kruip, moet ik er als de wiedeweerga weer uit om toch mijn schade in te halen. En Neltieke heeft groot gelijk dat ze dan gewoon lekker blijft liggen op bed tot de rust weerkeert.

Gelaagd binnenlandschap

Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed waar ik moet beginnen. Wat betekent het schilderij bij deze woorden? Of wat is de betekenis van de woorden bij het schilderij?

Doet het er wel toe dat ik iets uitleg? Is het niet beter of interessanter dat jij zelf er een narratief in ontdekt.

Voor mij is het een gelaagd ‘inner landscape’.

Daar wil ik het na al die tijd even bij houden.

Alles komt goed.

Ik wens je nog een heel fijne dag.

Dikke knuffel en pootje van Neltieke ❤️

Nieuwjaarsbrief

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?

Ik zie hier een bijna stralend blauwe lucht, en kale takken, die doen wat ze kunnen doen in de winter, gewoon verdragen wat komt.

Het afgelopen jaar was een stevig kwakkeljaar gezondheidsgewijs.
Eentje met veel vragen, weinig oplossingen en antwoorden.
Een jaar waar ik me zowat doorheen heb gewurmd… als dat al een woord is dat weergeeft wat ik bedoel.

Het lastige is om geconfronteerd te worden met het niet maakbare.
Er zijn niet voor alles oplossingen.
Veel dingen die we vaak vanzelfsprekend vinden, zijn dat eigenlijk niet.
Of we verwachten er te veel van.
Of onze lat ligt te hoog…
Of we proberen ons vast te klampen aan een illusie…

Hoe dan ook, was het afgelopen jaar er eentje van het zoeken naar een weg.
Ja, een weg, geen uitweg…

Misschien enkel een weg uit het aanmodderen en malen en energie verliezen aan wat toch geen aarde aan de dijk brengt.

Trouw zijn en blijven aan mijn eigen leuze is een keuze.
En voor wie mijn motto niet kent, het is:
alles komt goed.

Ik zie vaak wel de wenkbrauwen fronsen als ik dat zeg en blijf herhalen…
Wie gelooft nu nog dat alles goedkomt?
Hoe onnozel kan je zijn.

Alles komt goed.

Zonder punten, komma’s, uitroeptekens, vraagtekens en zo.
Zonder meer: alles komt goed.

Het geeft hoop.
Geen ijdele hoop, maar iets waar een diep vertrouwen in schuilt.
Iets wat door het te herhalen, een soort kracht aanboort, die dankbaar maakt… die aangeeft dat de dingen mogen zijn zoals ze zijn.
Zelfs als ze pijn doen.

Mijn wens voor het nieuwe jaar dat zich aandient is dat er hoop is, dat er hoop blijft, zodat de hoopvolle weg ons als vanzelf de weg wijst.

Dikke knuffel, ook van Neltieke
en tot een volgende keer.

❤️