Hete golf



Dag lieve lezer, ik vraag me af hoe het met je gaat.
Met mij gaat het redelijk goed, dankjewel dat je het vraagt.
Ik bedoel… tot nu toe gaat het wel…
Maar wat is dat met ons weer?
Ze spreken van bijna 40 graden, hier, bij ons…
PFFF…
Ik weet niet zo goed hoe ik me hierbij moet voelen.
Een beetje raar misschien…

Ik heb zonet eens in de grote spiegel gekeken…
Tja…
Je kent ze wel… die spiegels waarin je je levensgroot weerspiegeld ziet.
Ik schrok me een hoedje…
Oei, oei, oei…
En dan moet de hete golf nog komen…
Waarom keek ik eigenlijk in die spiegel?
Om een beeld te hebben van voor, van tijdens en na een hittekramp wellicht…

Als dat maar goed komt…
Natuurlijk, ik ben bevoordeeld…
Als kunstenaar, enfin zoiets, heb ik de vrijheid om te variëren met de waarheid… althans met mijn idee van de waarheid of van de werkelijkheid.
Ik kan elke rimpel gladstrijken, als ik dat al zou willen…
Ik kan zowat elk mogelijk plakkerig of zweterig kapsel, of kledingstuk aanpassen aan de omstandigheden, of aan vreemde modegrillen…

Grillen… Ja, goede woordkeuze…
Bakken en braden…

Ik kan wel veel met woord en beeld…
Hete golven wegtoveren, nee, ik denk niet dat dat gaat lukken.
Ik zal het gewoon moeten ondergaan…
Dat is het leven…
Uitzweten, puffen en blazen.

Ik wuif alvast een fris briesje in jouw richting.
Het hoofd koel houden en voldoende water drinken, dan lukt het zeker.
Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

Zinderen



Dag lieve lezer, ik ben blij dat je er weer bent.
Het is even geleden dat ik nog eens iets schreef. Ik begon het wat te missen. Misschien moet ik nu wel proberen terug in de flow te geraken. Het is wat het is. Forceren heeft geen enkele zin.

Het lijkt wel bijna zomer. Hebben we de Belgische lente overgeslagen? Aprilse grillen?
Ook dit is wat het is.

Ik ging buiten aan mijn tafel zitten, ik had verf en een schilderpalet, en papier… Penselen was ik vergeten.
Ik was wat aan het snoeien geweest en enkele wilgentakjes leken me wel uit te dagen… Ik hou van wilgen. Het werd schilderen met wilgentakjes. Ik liet het zinderen van kleur, van blauwe lucht, exploderende natuur bij me binnenkomen… Het kon moeilijk anders, zo fel is het licht.

Ik trok een takje door wat geel en ‘geselde’ mijn blad. Er ontstond al iets. Het was een begin, een start van een tijdspanne waarin denken noch tijd er toe doen. Dat zijn zalige momenten, die zich soms zomaar aandienen, waar ik volledig in het nu vertoef, en loskom van zorgen en gepieker. Dat is mindful.
Mindful dat van zelfs komt. Zomaar.
Dat komt als een geschenk.
Tja, van wie komt het dan?
Een geschenk wordt gegeven.
Maar wie gaf me dat gevoel waar zovelen naar hunkeren: gewoon kunnen en mogen zijn in het ogenblik, zonder meer, zonder minder, zonder moeten…
Als we er niet naar zoeken, komt het onverwachte.
Dan komt het zomaar uit de lucht vallen.
Dat lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet.

Er is iets groters dan onszelf dat ons kansen geeft, mogelijkheden biedt om enkel dankbaarheid te kunnen voelen.

Ondertussen was het kleurenpalet ook op mijn blad zichtbaar. Een afspiegeling van een moment, van iets dat zindert.
Van iets dat ongrijpbaar is, en niet uit te leggen valt.

Wanneer het gevoel van zindering wat stopt, en ik kijk met mijn ‘verstand’ naar wat op mijn papier staat, zie ik twee bomen.
Het beredeneren herbegint.

Ik wens je een heel fijne dag, met kleine fijne zalige geluksgevoeletjes.
Dikke knuffel en een pootje van Neltieke…
❤️