---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het nog met jou?

Het is zo lang geleden dat ik het vroeg, ik weet het, zo’n gat in mijn tijdlijn!
Ik weet niet eens of het me lukt, dit schrijven… misschien had ik een writersblock of zo… Het zou zomaar kunnen.

Ik kreeg een tijdje geleden van iemand een vraag voorgeschoteld: ‘hoe ga jij om met moeilijke emoties?’…

Ik kon eerlijk gezegd niet zo snel een antwoord bedenken. Niet eigenlijk. Dat was behoorlijk verwarrend. Het antwoord brandde op mijn lippen, maar het kwam niet…
Wat vreemd, dat ik daar op mijn 67e nog moest over nadenken… terwijl ik gewoon doe wat ik altijd doe: ik schilder ze, ik schrijf erover en ik deel ze…

Nu heb ik al wel wat zo’n emoties op mijn bord voorgeschoteld gekregen, en het is eenvoudiger en comfortabeler om gewoon een mooi schilderijtje te delen dan zoiets.

Toen ik deze namiddag met verf aan de slag ging en alle emoties de revue liet passeren, niet enkel deze die mezelf betreffen en raken, maar ook deze waar de hele wereld mee te maken heeft of krijgt… dan is het binnenin toch een beetje breken…
Zoveel mensen op de vlucht voor oorlog, voor orkanen, voor geweld, of voor zichzelf…
Sommigen kunnen vluchten en hopen dat ze ergens veilig terecht komen, anderen kunnen alleen maar stilletjes ondergaan…
Leren we dan nooit bij, vraag ik me dan bedroefd af, om zoveel leed en onvermogen.

Mijn motto is: kunst kan de wereld redden.
Kunst heeft mij al zo vaak gered.

Dus ik geef niet op en blijf hopen.

Dikke knuffel en pootje van Neltieke…
Tot een volgende keer.
♥️

---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Ik hoop dat alles goed is, of toch enigszins te doen.

Februari is ondertussen al voor de helft voorbijgevlogen, de vogeltjes weten niet dat het eigenlijk te vroeg is om al zo vrolijke voorjaarsdeuntjes te fluiten… bomen en struiken lopen verder uit, sapstromen zijn aardig op gang gekomen en de paaslelies staan al lustig in bloei…

Ik heb in mijn tuin een krulhazelaar.
Zijn takken krullen en kronkelen dat het een lieve lust is, maar ook daar zie ik de eerste knopjes en katjes verschijnen, dus ik kon maar best haast maken om mijn mooie boom in zijn wintertooi te tekenen en te schilderen.
Nu kan ik mooi zijn vorm zien en zijn takken, eens er bladeren komen lijkt hij gewoon verdwenen in zijn zomerkleed, met krullende bladeren, die me niet zo veel zeggen…

Op een droge namiddag ging ik er eens goed bij zitten, om te kijken, en om te zien… hoe hij zomaar intuïtief weet hoe hij kan groeien. Geen twijfel bij die boom: overtuigd van zichzelf, hij is een krulhazelaar, dus doet hij wat hij moet en dat is kronkelen…

Net zoals ik komt hij ook wel obstakels tegen… ik zou dan al rap een ietsiepietsie vloekje er tegenaan gooien… maar hij niet… hij gaat door, neemt een bochtje naar links wanneer rechtdoor niet lukt, en zonder morren keert hij terug om dan toch naar links te kunnen…
Ikzelf zou eerst een studie maken van de mogelijkheden en een of andere strategie bedenken om mijn doel toch te kunnen bereiken…
Het kan eenvoudiger.

Dat leer ik van mijn krulhazelaar, die ziet er ingewikkeld uit, maar is het niet.
We verkijken ons soms in eerste indrukken, maar wanneer we durven stilstaan en echt zien wat er is, liggen de oplossingen vaak gewoon voor het grijpen…

Wanneer ik kijk naar de op het eerste zicht lastige knoop in een tak van die boom, en ik probeer te volgen hoe deze is ontstaan, weet ik dat ik niet naar een probleem kijk, maar naar een oplossing.

Zo leer ik elke dag bij.

Ik wens je een heel leerrijke dag, dikke knuffel en tot de volgende keer…

❤️