Dag lieve lezer, hoe is ‘t met jou?
Overkomt het je ook wel eens dat je ‘jezelf tegenkomt’?
Hoe voel je je daar dan bij?
Door het gekwakkel met mijn oogjes en andere toevalligheden, calamiteiten en synchroniciteiten, word ik zowat gedwongen tot rust en afstand nemen. Letterlijk dan.
Terwijl noodgedwongen stilzitten zich een weg zoekt tussen de ‘mieren in mijn gat’, recht zelfreflectie zijn rug, en klopt hij op de deur van mijn interne keuken.
‘Kom gerust binnen’, prevelt een stemmetje diep in mij.
De tijd volgt vanzelf.
Hij komt binnen als een ongenode gast.
Ik hoor de wijzers van zijn klok met gestage en ritmische stappen doorgaan met hun plagerig getik.
Ik heb het een beetje gehad, vind ik.
Het is balen, deze tijd.
De tijd van virus, de tijd van regels, de tijd van de winter die nog niet voorbij is… van wanorde, van chaos, van onvrede en onmacht, van overstuur zijn en ook wat boos, tijd van protest en moeite met zoveel…
Maar als ik goed kijk… zie ik mogelijkheden, opportuniteiten, verbindingen, schakels.
Ik zie vriendschap, hartelijkheid, warmte, begrip, liefdevol geluister, en intens gefluister.
Ik hoor kwetterende vogeltjes vol verlangen naar lente en nestjes.
Ik zie oude patronen vervagen, en nieuwe die aan duidelijkheid winnen.
Ik zie een hoorn des overvloeds.
Ik zie zelfs hoe deze in prachtig parelmoer getooid is.
Ik weet niet hoe het komt, maar ik lijk die zelf in mijn hand te hebben.
Ik droom wellicht.
Ik kan toch niet zelf bepalen wat komt?
‘Natuurlijk’, prevelt hetzelfde stemmetje…
Zelfzorg.
Mezelf gedragen voelen.
Helpende handen vinden die me dankbaar maken, en stil.
Dat is ook overvloed.
’Mooi’, zegt het stemmetje.
’Het is goed zo’, fluistert het nog voor het weer verdwijnt, samen met de tijd, die er even niet toe doet.
Mijn interne keuken komt stilaan op orde.
Tijd doet de rest en heelt.
Ik blijf erin geloven.
In vol vertrouwen.
Ik wens je een heel fijne dag.
Een heel dikke knuffel, en draag zorg voor jezelf en voor wie je lief is.
❤️
Het creatief paradijsje 