---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Beetje lastig misschien met het herfstige winterweer?
Nog altijd ingeperkt door het onzichtbare, maar dominante virus, gaan de dagen voorbij.
Het gaat zijn gangetje, ça va soms…

Ik heb niet zo veel van mij laten horen.
Ik heb mijn tijd op de computer of andere schermpjes beperkt.
Een dubbele cataract operatie dringt zich op.
Ik zie niet goed wat ik doe.
Ik loop verloren op beeldschermen.
Wat ik zie is wazig, of dubbel, troebel, beetje eentonig en behoorlijk kleurloos…
Dat is ook zo bij andere bezigheden in het creatief paradijsje.
Die dingen zijn mijn reddingsboei in alle soorten tijden.
Ze geven mij houvast.
Nu is dat minder.
Ik raak wat gefrustreerd, word af en toe een beetje boos.
Het is wat het is.
Er is een oplossing voor.
De oogarts zegt dat het goedkomt en ik geloof hem.

Misschien ben je me al voorbijgelopen op straat, en heb ik je niet eens gezien.
Sorry daarvoor hoor.
De oogoperaties staan ingepland.
Enfin, niks is zeker in coronatijd.
Alles hangt af van het resultaat van de tests natuurlijk.
Ik vertrouw erop dat het goedkomt.

De volgende weken worden spannend.
Maar daarna, kan ik de wereld wat herontdekken.
Dan kan ik weer kleur en vorm zien.
Kan ik je weer herkennen als ik je zie passeren.

Ik leef op hoop.
Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.

---

---

Dag lieve lezer, blij dat je er weer bent.
Hoe gaat het vandaag met je?

Van zodra ik opsta, en het een beetje klaarder wordt, loop ik altijd even naar buiten. Die frisse ochtendlucht doet zo veel goeds voor mijn gemoed. Dan kijk ik of de vogeltjes eten en drinken hebben, of er geen nieuwe halve metershoge molshoop in het gras is opgedoken…
Kijken en zien, daar gaat het om.
Ik ben altijd blij verrast wanneer ik iets ontdek.
Iets dat er de vorige dag nog niet was.
Chanelleke is daarbij een grote hulp.
Zij weet direct alle veranderingen te detecteren.
Ze is net zo nieuwsgierig als ik.

Maar nu ontdekte ik toch wel iets heel bijzonder.
Op een modderig, onsympathiek plekje, staan paddenstoelen.
Die zijn een beetje over hun hoogtepunt heen, wat op hun retour dus.

In een uithoek van mijn blikveld zag ik tegen de donkere grond iets rood, dat nog sterk geaccentueerd werd door iets helder wit.
Ik stap daar stilletjes naartoe, klaar om met mijn camera toe te slaan, voor het weer verdwijnt.

Oh, kijk eens, hoe mooi.
Een zwam met een pluim in zijn gat.
’Op een rode paddenstoel, ‘s morgens in de vroegte…’
Zo klonk het toch…
Mijn fantasie werd geprikkeld, maar net voor die verbeeldingstrein op gang zou komen, en nog moeilijk te stoppen zou zijn, werd ik stil vanbinnen.
Er kwam een rust over me heen.
Een trein der traagheid.

Zo’n prachtig tafereel, en een zuiver, puur, wit, onschuldig, donzig veertje… dat kan toch maar alleen van een kerstengeltje zijn dat ergens hoog in de lucht mijn pad op aarde heeft gekruist.
Ik stroom vol met dankbaarheid.
Ik voel hoe de schoonheid van dat moment me vervult met geluk.
Ik voel mijn ogen stralen en mijn hart jubelen…
Ik voel me verbonden met al wat leeft, met al wat is.

Er is meer tussen hemel en aarde dan wij kunnen snappen.
Dat denk ik al heel lang.
Maar nu zag ik het behoorlijk scherp.
Op de een of andere manier worden we allemaal gedragen, hoe dan ook.

Ik wens je een heel fijne dag.
Ik wens je kleine, fijne, bijzondere geluksmomentjes…
Dikke knuffel, en natuurlijk een pootje van Chanelleke.

❤️