Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Hier is het een beetje op en af zoals ze zeggen.
Donderdag hebben ze onverwachts een kies getrokken.
Aanvankelijk leek het nog mee te vallen, maar vannacht begon het kloppen in mijn wang en mijn hoofd.
Oeise…
Gisteren lukte het nog aardig om mezelf creatief af te leiden van het mogelijke ongemak.
Ik ging aan de slag met acrylverf en een dikke kwast.
Intuïtief en los schilderen.
Het ging bijzonder goed, vond ik zelf.
Voor het gemak beperkte ik mijn kleurenpalet.
Er ontstonden verrassende en toevallige verbindingen tussen de verf, de kwast, het papier… en mezelf.
Ik word altijd wel deel van het schilderij.
Ik ben deel van het geheel.
Dat is onontkoombaar en quasi onvermijdelijk.
Het schilderij geeft weer hoe ik me voel.
Het toont mijn stemming.
Of net niet.
Het kan evengoed zijn dat ik net probeer in te gaan tegen wat er in me leeft of opborrelt.
Om een tegenbeweging op gang te brengen.
Ik kan met de stroom meegaan.
Ik kan net tegen de stoom in gaan.
Ik ga in dialoog met mezelf.
Ik orden.
Ik schik en herschik.
Ik laat los en hou vast tegelijk.
Ik ben vrij of ik verkramp.
Ik overloop de dag.
Ik overloop de dagen en het leven.
Ik verlies de tijd.
Ik win de tijd.
Tijd bestaat niet.
Het is gewoon wat het is.
Zolang dat er is, komt alles goed.
Ik wens je een heel fijne dag.
Geniet van de nazomer.
Dikke knuffel en tot de volgende keer.
❤️
Het creatief paradijsje 