Ochtendgloed



Dag lieve lezer, hoe gaat het vandaag met je?
Ik hoop dat alles wat goed gaat, en als het wat minder is stuur ik je een wolkje goede moed.

Ik ben al vroeg uit de veren. Ik probeer wat energie mee te pikken van de koelte van de ochtend, die helpt me wel door een warme dag heen.

Ik ging al bij het krieken van de dag fietsen. Het was nog zo kriekerig vroeg dat ik niemand ben tegengekomen, alleen een roodharige kater die zich breed uitstrekte in het hoge gras, klaar om een tukje te doen, wellicht om te bekomen van zijn nachtelijke bezigheden… of escapades.

Meneer de kraai was ook van de partij… Het staat me voor dat het altijd dezelfde kraai is die gewoon op me zit te wachten en me kent en herkent. Hij zit op een paal en zet een hoge borst op. Hij knikt met zijn kop wanneer ik hem passeer en een goedemorgen wens… Hij antwoordt altijd met een schreeuwerig gelach… waarna hij opvliegt en me een eindje verderop toch in zijn vizier blijft houden en volgt.

Er is heel veel te zien in de natuur. Dat mogen waarnemen voedt mijn ziel en maakt me o zo dankbaar.

De natuur inspireert, brengt me op ideeën, compenseert het gemis aan wat was en niet meer terugkomt, het relativeert wat in mijn hoofd soms groter en moeilijker is dan het is, het geneest en verzacht pijn en verdriet, en vooral ik word er altijd wel een tikkeltje gelukkig van.

Wanneer er dingen minder goed lukken, of tegenslaan, of wanneer ik gewoon wat wil bekomen, of nood heb aan wat rust en stilte in mezelf, ga ik met mijn rug tegen een boom zitten…
Die zijn van nature heel wijs, die weten uit zichzelf hoe alles moet, die brengen altijd raad, of troost, of gewoon ingetogenheid.
Ze zijn vooral een voorbeeld van goed geworteld en gegrond zijn, verbonden met een onzichtbare bron van kracht en energie waaruit ze putten. En ze zijn zo bereid dit te delen met wie het nodig heeft.

Ik zoek even die boom op.
Daarna begin ik aan mijn dag.

Lieve lezer, ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel en tot een volgende keer.
❤️

Procrastination



Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Wat is het warm… moeilijk om daar onderuit te komen toch?

Het is niet evident om de flow te vinden en te houden om te schilderen of om überhaupt iets te doen bij dit weer… maar toch loont het wel om de inspanning te doen van bezig te zijn.
Het is misschien wel een excuus om het uitstelgedrag te verklaren waaraan ik soms lijd.
Al hoor ik dan die stem diep in mezelf die niet fluistert maar roept: stel niet uit tot morgen wat je vandaag kan doen…
Ik hoef daar niet naar te luisteren.
Ik ben nu eenmaal oud en wijs genoeg om mijn eigen ding te doen.

Uitstellen kan toch best wel leuk zijn, vind ik.
Het is ook wel gemakkelijk zo af en toe.
Geen druk zetten omdat iets zo nodig moet.

Er zijn duizenden redenen te bedenken waarom ik nog niet aan deze klus of dit werkje begonnen ben.
Ze zijn verre van logisch.
Maar ze geven zo wel een tikkeltje tijd en wat gemoedsrust… eventjes toch… ook al weet ik dat die werkjes, klusjes, taakjes, opdrachtjes (ik maak ze bewust kleiner dan ze zijn hoor) ooit wel weer eens moeten gebeuren… dat ik de tijd niet kan blijven rekken voor ik eraan begin.

Dat is een waarheid als een koe…
Daar kan ik helaas niet naast kijken.
Ze is groot genoeg, die koe…
en de overige koetjes die grazen voorlopig nog rustig in hun weide, terwijl ik hard nadenk over hoe ik de stier bij de hoorns zal vatten.

Ach, het is zomer… de dagen zijn lang genoeg om veel in gedaan te krijgen…
Ja, dat klopt.
Al wil ik niet altijd veel gedaan krijgen.

Ik wil vooral ruimte in mezelf om om te gaan met wat zich aandient. Daar zijn opdringerige dingen bij waar ik helemaal niet om gevraagd heb, maar die er wel zijn.
En er zijn heel wat vanzelfsprekendheden ook waar ik vaak onaandachtig aan voorbij loop.
Ik zou die laatste graag wat meer op de voorgrond krijgen, en geven wat ze verdienen: ruimte om er te mogen zijn, en stilletjes de weg te wijzen naar wat er echt toe doet.

Lieve lezer, ik wens je nog een fijne dag.
Dikke knuffel en tot een volgende keer weer…
❤️