---

---

De dag begon vroeg voor mij en Chanelleke. Ik probeerde te horen of er regen viel… auto’s die passeren maken dan zo’n psssjjss geluid. Ik kon er niks uit concluderen. Toen de postbode of de bedeler van kranten zoals zo vaak even verder de stoep opreed en hard met een portier sloeg en als speedy gonzalez weer aanzette… besloot ik dan maar op te staan.

Een vroeg schemerige wandeling kon Nelleke niet boeien… maar het moest, zei ik… Lastige mama, hoorde ik haar stilletjes tegenpruttelen…

Volgens dé Frank en ons Sabine, en andere weer-mannen-vrouwen, wordt het alweer een nattige tiendaagse. Het is wat het is. Het is herfst.
Het is zo’n dag om wat opstandigheid te voelen, omdat de zomer erop zit en geen nazomertje in aantocht lijkt.
Het kan deugd doen om te voelen wat er is natuurlijk… Even die wrevel toelaten… in plaats van kwaad en chagrijnig te worden… Het gewoon laten zijn… dan komt er terug een beetje rust in mijn gemoed.

Het is geen dag voor grootse creatieve uitspattingen. Stukjes papier uit tijdschriften scheuren werkt kalmerend op frustratie en andere irritationeel gevoel.
Ik neem een van mijn oude boeken en ik begin aan een collage. Ieder reepje papier dat ik op mijn bedrukte bladzijden kleef, is een herfsttafereeltje op zich… Stukjes afgevallen blad. Oranje verkleurde blaadjes van een struik. Het is een allegaartje dat ik opbouw van onder naar boven…
Het begint met een kakofonie van vijftig tinten bruin… wat een beetje pfff… aanvoelt…
Het eindigt in een symfonie van goudoker en oranje. Dat klinkt vrolijk een een beetje waaauw…
Ieder kleurtje heeft zijn bijdrage aan de klankkleur van het geheel.
Het samenspel klinkt als zalig hemelse muziek in mijn oren.
Dat maakt het bijzonder.

Geen enkel stukje heeft een besef van het geheel.
Eén stukje betekent voor zichzelf en op zichzelf misschien wel iets, maar het komt pas tot zijn recht in verbinding met de andere…

Het geheel is meer dan de som der delen… een oude wijsheid… die ik heel goed snap wanneer ik, na enkele uren zoeken, scheuren en plakken, het resultaat zie…

Creatief bezig zijn is helend.
Het is mijn weg.

Ik wens je een bijzondere dag op jouw weg.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Lieve hemel, ik geloof mijn ogen niet…
Waar ben ik aanbeland?
Geen idee…

Men heeft me nog zo gewaarschuwd…
Let op met wat je wenst…
Ooit worden wensen waar.
Ooit komen intenties uit…

Ik wou weg uit onze belabberde wereld.
Ik wou weg van stresserende virussen en langgerekte politieke toneeltjes, weg van wat me uit mijn lood slaat en waar ik zelf heel weinig aan kan veranderen…
Ik trok mijn fleeceke over mijn hoofd en kroop dicht tegen Chanelleke aan. Ik fluisterde zachtjes in haar oortje dat ik zo blij ben met haar, en dankbaar ben dat ze mijn dikke vriend is.
Ik sloot mijn ogen op zoek naar rust.
Ik gleed niet weg in een droom.
Ik hallucineerde niet…

Ik tastte en voelde een fluweelzachte, bijna onaardse materie…
In mijn neus vond een geur vol zalige zuiverheid mijn trilhaartjes die hunkerend in beweging kwamen en die me onmiddellijk in een gelukzalige zevende hemel deden belanden…
De kleuren maakten me zweverig dronken…
Ik voelde me licht en luchtig, gewichtsloos.
Er waren geen dwingende gedachten, geen dringende klussen, geen ergernis, geen twijfel, geen spijt… geen zorgen.
Gelukzaligheid.
Dat was het.

Ik snapte dat ik ontsnapt was aan de realiteit.
Ik wou er even uit… Dat had ik gewenst.
Ik…

Ik zit op een roze wolk.
Ik zit hier goed.
Ik zag Chanelleke van wolk naar wolk springen… vol nieuwsgierigheid huppelde ze als een kleine puppy rond.
Ik was vol vertrouwen, dat alles wel goed kwam.
Ik dacht dat niet… ik wist het.

Een edelhert kwam vliegend mijn kant op… gedragen door vogels…
Hij bulderde een bijzonder persoonlijke boodschap het universum in…
Ik begreep en verstond.
Ik kon weer verder…
Ik wist wat ik kon doen.
Zo was het goed.
Ik kon vol dankbaarheid en toewijding verder op mijn pad, op mijn reis. Stapje na stapje…

Find the infinity in a grain of sand and eternity in an hour.
Was het Blake die dit ooit zei?
Verwonderd blijven over hele werelden in alles, in onszelf, in anderen, dan komt een gevoel van tijdloos onthaast te zijn vanzelf…

Dat zei het wijze edelhert…
Dankjewel gezel, ik draag je mee in mijn hart.

Ik wens jou lezer, een heel fijne dag.
Blijf verwonderd.
Dikke knuffel ❤️