---

Asjemenou…
Dedju, dedju…

Ik heb me geschikt in social distancing. Ik heb me helemaal geschikt naar de regels en andere reglementeringen.
Ik heb me mentaal in quarantaine-modus gegooid.
Ik heb me helemaal gesmeten.
Eerlijk gezegd, ik doe het goed, al zeg ik het zelf.

Maar nog meer eerlijkheid noopt me tot volgende bekentenis… het begon eigenlijk, in feite al gisterenmiddag…
De zon scheen en ik had het briljante idee om met iemand die me na aan het hart ligt via de WiFi live te aperitieven…
Dat ging behoorlijk. Net echt…
Tot mijn mond openviel toen mijn aperitiefgenoot lekker paprikachipkes begon te eten… zomaar, live, vlak voor mijn neus… Begon ik daar toch te watertanden in mijne porto… man, man, man…
Is dat een levensnoodzakelijke verplaatsing ‘chips halen’? Nee zeker…
Dus ik heb die drang voor de rest van de dag verticaal geklasseerd.

Naarmate de dag vordert, zaterdag is het en dat is ook weekend, en ik krijg steeds meer en meer zin in dingen die ik niet in huis heb en ik besef dat ze me vannacht nog eens een uurtje minder gaan laten slapen wegens de zomertijd… echt, serieus…
Dit heb ik niet meer onder controle, vrees ik.
Scampi’s in de look… lekker…
Heerlijk die lookboter… die geur… en het gezelschap.
Het geroezemoes van mensen op de achtergrond.
Sorry, dat wordt niks. Niet in huis… niet de mensen, niet de scampi’s.
Niks.
Nada.

Ik probeer nog wat te aan binge watching te doen, om mijn gemoederen te bedaren… Maar ik kom er niet onderuit…
Ik voel hoe een koortsig gevoel me besluipt, bekruipt…
Ik duw mijn hoofd onder het grote kussen in mijn zetel… moest ik even zoeken, het zat verstopt onder mijn behaaglijke fleece…
Mijn brein draait door… Ik sla tilt…

Asjemenou.
Dedju, dedju…

Na heel wat rondjes draaien in mijn hoofd, spring ik recht als een veer… Door mijn eenzame wandelingen ben ik behoorlijk fit.
Natuurlijk…
‘Ik heb het gevonden’…! ! !
Niks aan de hand… ! ! !
Het is gewoon Saturday Night Fever, zoals ik het nog nooit heb gevoeld.

Stayin’ Alive…
How deep is your love…
Remember?

Natuurlijk.
Ik ben gerust nu ik het weet…
Zachtjes dommel ik in op de muziek ‘More than a woman’…
Het wordt vast een beklijvende nacht.

Heb jij een beetje rustig geslapen.
Ik hoop het, dan kan je er voor vandaag weer tegen.
Dikke knuffel.
❤️

---

Goedemorgen lieve lezer.
Zaterdag vandaag.
De lucht is blauw en de zon is van de partij.
Chanelleke heeft haar wandeling er op zitten. Slechts één mensje tegengekomen, twee keer zelfs, joggend op haar pad. Ze knippert en passant even met haar ogen, dat is haar bekende groet.
Het was nog vroeg, en ver van huis gaan we niet. We gaan ook niet op een bankje blijven hangen, maar recht naar huis. Naar ons kot. Daar waar we ons verder bekwamen in social distancing.

De aandachtige lezer, of de al wakkere lezer is misschien op het verkeerde been gezet door de titel van deze blogpost.
Ogentroost… ja, inderdaad… je hebt gelijk…
Dat is niet wat er op mijn foto staat.
Als je zin hebt, of tijd, of beide, moet je eens kijken welk plantje ogentroost echt is.

Ik vind het gewoon, echt een buitengewoon mooi woord.
‘ o g e n t r o o s t ‘.

Prachtig toch.
Ik voel me in deze vreemde tijd af en toe een beetje verdrietig. Niet omdat ik zo op mezelf teruggeworpen word, maar omdat er mensen ziek worden, doodgaan, omdat mensen moe worden van het zorgen voor mensen…
Voor al deze oogjes bied ik wat ogentroost.
Ze mogen even huilen, een traantje wegpinken, ze mogen wat rusten, ze mogen zachtjes toe, de miserie buitensluiten, een momentje op zichzelf zijn, contact maken met hun ziel, met hun bron, waar kracht zit om weer door te gaan…

Ik vind vooral troost in mijn creativiteit, en in de natuur die dicht bij me is… die kan als een zachte fleece zijn armen rond mijn schouders slaan, en me toestaan mijn hoofd stillekes neer te leggen… Me hullen en vullen met vitamientjes waardoor ik weer stevig in mijn schoenen sta.
Dan krijg ik weer adem, weer lucht, zie ik weer wat mooi is.
Ik zie een onkruidje in het gras, waar een onooglijk klein wit bloemetje op staat… Ook dat doet zijn best om opgemerkt te worden.
Ik zie hoe de bovenste tak van de krulhazelaar tot barstens toe vol knopjes, zo hoog mogelijk naar de diepblauwe lucht reikt…
Hij kronkelt verder op zijn pad.
Ik denk dat ook hij op zoek is naar verbondenheid.
Met hierboven?
Met wat zich nog hoger dan de hemel bevindt?

Ik wens je een fijne zaterdag, met veel schoonheid in kleine dingetjes.
Dikke knuffel.
❤️