Bloedrood

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?

Ik hoop voor jou dat het gaat, dat het ‘te doen is’, of dat het uitstekend is, of dat je gewoon gelukkig bent, of tevreden.

Als dat niet zo is, als wat er is, niet zo echt vlot past in het afgeborstelde waarmee sociale media tonen hoe iedereen op en top, en super mooi en super goed en prima is… dan wens ik je de moed om ermee om te kunnen gaan.

Mijn motto is: alles komt goed.

Ik voeg daar geen bijwoordjes of zo aan toe…

Misschien komt alles goed?
Alles komt goed toch?
Ooit komt alles goed?

Die bijwoordjes benadrukken enkel twijfel. Die leggen de klemtoon op ‘ik geloof zelf niet wat ik ermee bedoel’… Die bijwoordjes zaaien onrust.
Of alles komt goed met zo’n heel groot dik vraagteken achter…

Je hoeft het niet te geloven dat alles goedkomt…
Sommige dingen komen gewoon niet goed, hoe je ze ook draait of keert.
Maar wat wel kan, is dat je een weg vindt, een manier om ermee om te gaan, en dat geeft hoe dan ook een ander gevoel, dat kan helend werken.

Soms kleurt de weg die voor ons ligt bloedrood, en hebben we geen idee hoe we die moeten belopen, zonder onze pikkeltjes te verbranden…
Dat is waar.

Dat kan, dat de angst om die weg te zien, toeslaat, ons wat verlamt… ons wil laten wegkijken, wegspurten, of een ommetje wil laten maken…

Zelf blijf ik bij mijn motto…

Ik kijk naar het rode pad en zeg tegen mezelf: alles komt goed.

Dikke knuffel, ook van Neltieke.
Hou het hoofd koel en tot een volgende keer.

Moeilijke emoties

Dag lieve lezer, hoe gaat het nog met jou?

Het is zo lang geleden dat ik het vroeg, ik weet het, zo’n gat in mijn tijdlijn!
Ik weet niet eens of het me lukt, dit schrijven… misschien had ik een writersblock of zo… Het zou zomaar kunnen.

Ik kreeg een tijdje geleden van iemand een vraag voorgeschoteld: ‘hoe ga jij om met moeilijke emoties?’…

Ik kon eerlijk gezegd niet zo snel een antwoord bedenken. Niet eigenlijk. Dat was behoorlijk verwarrend. Het antwoord brandde op mijn lippen, maar het kwam niet…
Wat vreemd, dat ik daar op mijn 67e nog moest over nadenken… terwijl ik gewoon doe wat ik altijd doe: ik schilder ze, ik schrijf erover en ik deel ze…

Nu heb ik al wel wat zo’n emoties op mijn bord voorgeschoteld gekregen, en het is eenvoudiger en comfortabeler om gewoon een mooi schilderijtje te delen dan zoiets.

Toen ik deze namiddag met verf aan de slag ging en alle emoties de revue liet passeren, niet enkel deze die mezelf betreffen en raken, maar ook deze waar de hele wereld mee te maken heeft of krijgt… dan is het binnenin toch een beetje breken…
Zoveel mensen op de vlucht voor oorlog, voor orkanen, voor geweld, of voor zichzelf…
Sommigen kunnen vluchten en hopen dat ze ergens veilig terecht komen, anderen kunnen alleen maar stilletjes ondergaan…
Leren we dan nooit bij, vraag ik me dan bedroefd af, om zoveel leed en onvermogen.

Mijn motto is: kunst kan de wereld redden.
Kunst heeft mij al zo vaak gered.

Dus ik geef niet op en blijf hopen.

Dikke knuffel en pootje van Neltieke…
Tot een volgende keer.
♥️