Procrastination

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Wat is het warm… moeilijk om daar onderuit te komen toch?

Het is niet evident om de flow te vinden en te houden om te schilderen of om überhaupt iets te doen bij dit weer… maar toch loont het wel om de inspanning te doen van bezig te zijn.
Het is misschien wel een excuus om het uitstelgedrag te verklaren waaraan ik soms lijd.
Al hoor ik dan die stem diep in mezelf die niet fluistert maar roept: stel niet uit tot morgen wat je vandaag kan doen…
Ik hoef daar niet naar te luisteren.
Ik ben nu eenmaal oud en wijs genoeg om mijn eigen ding te doen.

Uitstellen kan toch best wel leuk zijn, vind ik.
Het is ook wel gemakkelijk zo af en toe.
Geen druk zetten omdat iets zo nodig moet.

Er zijn duizenden redenen te bedenken waarom ik nog niet aan deze klus of dit werkje begonnen ben.
Ze zijn verre van logisch.
Maar ze geven zo wel een tikkeltje tijd en wat gemoedsrust… eventjes toch… ook al weet ik dat die werkjes, klusjes, taakjes, opdrachtjes (ik maak ze bewust kleiner dan ze zijn hoor) ooit wel weer eens moeten gebeuren… dat ik de tijd niet kan blijven rekken voor ik eraan begin.

Dat is een waarheid als een koe…
Daar kan ik helaas niet naast kijken.
Ze is groot genoeg, die koe…
en de overige koetjes die grazen voorlopig nog rustig in hun weide, terwijl ik hard nadenk over hoe ik de stier bij de hoorns zal vatten.

Ach, het is zomer… de dagen zijn lang genoeg om veel in gedaan te krijgen…
Ja, dat klopt.
Al wil ik niet altijd veel gedaan krijgen.

Ik wil vooral ruimte in mezelf om om te gaan met wat zich aandient. Daar zijn opdringerige dingen bij waar ik helemaal niet om gevraagd heb, maar die er wel zijn.
En er zijn heel wat vanzelfsprekendheden ook waar ik vaak onaandachtig aan voorbij loop.
Ik zou die laatste graag wat meer op de voorgrond krijgen, en geven wat ze verdienen: ruimte om er te mogen zijn, en stilletjes de weg te wijzen naar wat er echt toe doet.

Lieve lezer, ik wens je nog een fijne dag.
Dikke knuffel en tot een volgende keer weer…
❤️

Vloeien en stromen

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je? Is het ‘te doen’?
Hier gaat alles zijn gangetje. Gewoon. Zo is het goed.

In het creatieve paradijsje gebeurt het wel eens dat mijn bezigheden wat ondergesneeuwd worden door andere zaken die aandacht vragen… Bezig zijn in de tuin en omgaan met ‘onkruid of verwildering’… en zien hoe hommels (denk ik dat het zijn) hun intrek hebben genomen in nestkastjes die voor de meesjes bestemd waren. De natuur doet zijn ding, en ik kijk toe.

Een merel en een kauw krijgen ruzie over een rups… dat gaat met het nodige gekwetter en veel vertoon.
Waarom eten ze de slakken niet op? Want die vreten zelfs mijn stinkertjes kaal.

Terwijl ik observeer en alles wat er is en verandert aandacht geef, meandert mijn geest langs onontgonnen gebied op zoek naar inspiratie.
Uit het niets klinkt de naam van Georgia O’Keeffe.
Als ik vrij associeer zie ik vloeiende lijnen, detailopnames van bloemen, sensualiteit, ontvankelijkheid…
Dat zou een perfecte match zijn met het fluweelachtige gevoel dat gouache van nature heeft.
Iets dat zich zo duidelijk aandient, daar wil ik iets mee doen.

Na wat zoeken, ga ik aan de slag.
Ik merk hoeveel rust het brengt, die kleuren, die vloeiende lijnen, gewoon de beweging van het schilderen zelf… hoe mijn hand over het blad glijdt, als vanzelf.
Dat is flow.
Dat is wat ik zocht en kreeg.
Alweer ben ik dankbaar.

Dag lieve lezer, ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel en tot een volgende keer.
❤️