---

Dag lieve lezer, hoe gaat het?

Ik ben vroeg uit de veren gesprongen deze morgen.
Ik zie de blauwe lucht, de zon die van de partij is.
Op de drinkbakjes en badjes van de vogeltjes in de tuin ligt een dun pelletje ijs…
Het belooft een mooie dag te worden.

In mijn keuken piept de eerste zon binnen…
Dat zie ik als een klein gelukje en als het moment waarop de natuur aan een heropleving begint na een winterperiode.
Ik ben zelf ook natuur, dus mijn gemoed voelt iets lichter aan, en ik krijg weer moed.
Net zoals de vele vogeltjes hun deuntje met veel toewijding en toonvastheid laten horen, schraap ikzelf mijn keel, ik lanceer een kleine kuch, en daar weerklinkt mijn eigen lied.
Over het juist zingen van de noten ga ik het niet hebben, omdat het er helemaal niet toe doet…
De lyrics verzin ik ter plaatse en direct.
Ik zie dat de gevleugelde vriendjes er even hard van genieten als ikzelf.
Het heeft iets bevrijdends.
Elk lied dat ten ik berde breng is immers een uniek stuk métier…

Dromen kan geen kwaad natuurlijk.
Al bedenk ik dat ik op school alleen en luidop zingen voor de klas bijzonder gênant vond.
Het voordeel (toch nog eentje gevonden!) van ouder worden is dat ik over die schaamte wel ben heen geraakt.
Dat kwam met tijd en boterhammen.

Ik heb al een vroeg ochtendwandelingetje gedaan met Neltieke… telkens ze blijft staan aan een boom of een grasspriet om te snuffelen wacht ik geduldig tot ze ermee klaar is.
Ik moet haar op zo’n moment niet storen, want dan is ze bezig met haar ‘socials’… Het palet aan geuren herkent ze moeiteloos… het is haar facebook en instagram en zo…
Af en toe moet ik wat meer geduld opbrengen, omdat ze zelf iets aan ‘t posten is… zodat iedereen op de tijdlijn netjes kan zien dat ze er al heel vroeg gepasseerd is…

Op al die rustmomentjes kijk ik naar wat ik zie… naar de bomen dichtbij, of veraf… mijn blik glijdt over het landschap, en zo is het goed.

Ik heb de bomen geschilderd in de negatieve ruimte…
Waarmee ik bedoel dat ik niet eerst de boom ingekleurd heb, maar wel de ruimte errond… in laagjes…
Voor wie het begrip kent, vertel ik niks nieuws.

Misschien voelde de winter wel aan als een soort negatieve ruimte, wat kouder, wat donkerder, wat moeizamer…
ik voel dat het nu tijd wordt om positiviteit toe te voegen…
en te blijven hopen dat alles lichter, klaarder, duidelijker, draaglijk, zachter en comfortabeler mag worden.

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Ik heb heel vaak aan je gedacht, maar daar heb je niet veel aan…
Al valt er ook wel iets te zeggen van: er wordt aan me gedacht, dat klinkt een stuk beter dan: ze zijn me vergeten.

Ik schrok zelf wel wat toen ik zag dat mijn laatste blogpost van oktober was. Dat is lang geleden.
Ik had mezelf dikwijls zitten aanporren.
Ik gaf mezelf behoorlijk wat duwtjes in de rug.
Ik verloor het geduld hebben met mezelf.
Ik vond dat het beter moest kunnen…
Dat het gewoon een kwestie was van eraan te beginnen.
Te herbeginnen.
Gewoon doorgaan.

Maar het ging niet.
Hoe harder ik mezelf vooruit probeerde te pushen, hoe meer ik leek stil te vallen. Al klopt dat niet helemaal.
Ik schilderde elke dag.
Ik was creatief bezig.
Ik dacht dat niks de moeite waard leek, of mooi genoeg was om op mijn blog te plaatsen.
Die contraproductieve manier van denken, het was niet oké.

Met mijn schrijven was nog meer aan de hand.
Ik kreeg geen woord op papier… terwijl ik gewoonlijk niet eens hoefde na te denken, schrijven ging vanzelf.
Maar nu niet meer.

Dat noemen ze een writer’s block of zo.
Het voelde in alle geval alsof alle woorden vastzaten. Vraag me niet waar want daar heb ik geen antwoord op.

Wikipedia zegt daar over: “schrijversblok is het tijdelijke onvermogen van een schrijver of componist om tot schrijven te komen. De schrijver is gedeeltelijk afhankelijk van factoren die niet onder zijn controle vallen, wat soms leidt tot een verlies van inspiratie…”

Hoe kan het dat ik kan schilderen, maar niet kan schrijven…
Terwijl die twee voor mij een soort Siamese tweeling waren.

Toch blijf ik hoop houden…
Dat is iets wat ik altijd doe, bij zowat alles wat me overkomt.
Pushen helpt gewoon niet… heb ik ondervonden.
Dus probeer ik rustig te blijven en te aanvaarden dat er soms gevoelens en emoties in de weg lijken te zitten, die niet wijken, eer ze de nodige aandacht krijgen…
Wat dat betreft ben ik behoorlijk hardleers…

Maar dat de software het nog doet draagt natuurlijk op een positieve manier bij aan de weg terug vinden.
Ik kan niet garanderen dat mijn schrijfsels top zijn, en het kan dat mijn schilderijtjes wat krakerig en haperig overkomen… maar het is wat het is.

Lieve lezer, ik wens je een dag vol hoop en goede moed.
De dag lijkt wel grijs te zijn, maar grijs heeft heus heel veel tinten en nuanceringen.

Dikke knuffel
❤️