---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Het nieuwe jaar is ingezet.
Ik wens je een goed, een vriendelijk, een draaglijk, een hartelijk jaar.
Het lijken veel dagen, maar uiteindelijk zijn ze ook zo weer weg.
Tijd is relatief.
Op moeilijke momenten vertraagt de tijd, terwijl geluk de tijd versnelt.

Tijd op zich lijkt wel een schilderij.
Soms is er vooraf een welbedacht plan.
Soms is het er intuïtief.
Soms probeer je iets toe te voegen, of probeer je wat bij te sturen, om toch een tikkeltje controle te houden over wat er komt… maar het lukt niet altijd.
Soms mislukt het grandioos.
Soms is het kwestie van gewoon aan beginnen.
Soms is moed nodig om verder te doen.
Soms blijft het letterlijk prutsen en ploeteren tot het iets wordt.
Soms komt er iets heel onverwacht.
Soms heb je niet eens in de gaten dat er iets heel bijzonders ontstond.
Soms lijkt opgeven de enige mogelijkheid…
Soms is het genoeg dat iemand je even weer op weg helpt, om te zien dat het mooi is en genoeg zoals het is…
Soms moet je loslaten, omdat dat de enige manier is die overblijft…
Soms is alles in wording.
Soms is het plots af.
Soms ontbreekt net die ene kleur die je zo nodig hebt.
Soms is het gewoon zwart wit.
Soms is het vol emotie.
Soms is het alleen maar plattekes.
Soms is het genoeg.
Soms te weinig.
Soms te veel.
Soms gaat het vanzelf.
Het is altijd wat.

Het kan natuurlijk te maken hebben met mijn ingebouwde drang om creatief bezig te zijn en te blijven.
Ik zie namelijk overal wel een schilderij in.
In het licht door de takken van de bomen, in een rimpel op het water, in de ogen van een toevallige passant… in de kleur van thee in een glas, in de wolken… overal is zo veel te zien en op te merken…
Dagen zijn te kort om het allemaal te bevatten.
En da’s goed.

Ik wens je een heel fijne dag in een pas begonnen jaar.
Dikke knuffel en tot een volgende keer.
❤️

---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?

Kerst staat te trappelen voor de deur en het oudjaar wacht om te klinken op het nieuw… alles overgoten met een fris coronasausje…
De langste nacht ligt achter ons.
Het licht komt ook op kousevoetjes stillekesaan terug.
Dat geeft houvast en hoop.

Wat er komt weten we niet.
Het is afwachten wat het nieuwe jaar in petto heeft.
Vreugde, geluk, ongemak, verdriet… het wordt vast een cocktail van alles een beetje.

Het afgelopen jaar was voor mij geen topper.
Ik worstel dagelijks met mijn energie, met mijn fut, met mijn hormonen en zo van die dingen.
Mijn lichaam bepaalt de grens van wat ik kan en wat mogelijk is.
Me daartegen verzetten heeft geen enkele zin.
Het bevechten zorgt alleen maar dat ik weer eens teleurgesteld tegen de lamp loop en wat plattekes eindig.

Maar Neltieke heeft daar alvast geen last van.
Zij gaat gewoon liggen als ze wat moetjes is of zin heeft om te niksen.
Ik heb me voorgenomen haar goede voorbeeld wat te volgen…
Slaapke doen wanneer het nodig en nuttig is.

Het gebrek aan energie maakt ook dat ik er niet aan toe kom van kerstwensen en de bijhorende kaartjes rond te sturen…
Het lukt niet, vrees ik.
Daarom wil ik jou langs deze weg een fijne kerst en een zo goed als enigszins mogelijk nieuw jaar toewensen.

O, en ik werd op mijn wandeling gisteren aangenaam verrast…
Ik zag een ijsvogeltje net boven het water scheren. Het blauw is zo adembenemend mooi, dat ik daar stil van werd.
Wat een prachtig geschenk was dat.
De natuur geeft juweeltjes weg.
Daar veer ik ook van op.
Ik had nog nooit in mijn leven een ijsvogel gezien…
Nu was het daar.
Voor mij.
Het maakte mijn dag goed, en maakte me gelukkig…

Lieve lezer, ik wens je het allerbeste voor de laatste dagen van dit jaar, en een goede start bij het begin van het volgende jaar.
Dankjewel om gelezen te hebben wat ik schreef.
Ik zou zeggen zorg goed voor jezelf en voor wie je lief is, en tot volgend jaar.
Dikke knuffel

❤️