---

---

Dag lieve lezer, wat ben ik blij dat jij er weer bent…
Ik weet niet hoe jij je voelt vandaag, maar ik ben in de war…
In de war dat ik ben… erg hoor…
Ik zie er ook niet uit, vind ik.
Hoe is dat toch zover kunnen komen?

Ik word nooit onafgewerkt, onvoorbereid, onbeholpen, onnodig, enzovoorts de deur uitgestuurd.
Maar vandaag wel, het voelt echt oncomfortabel aan.
Ik voel me er lichtjes ongemakkelijk bij.

Ik ben dag en nacht in de weer geweest, om me aan te passen… ja, daarom staan mijn oogjes er wat wild bij…
Ik hoor je al denken: waar heb je het over?
Zie je wel, ik ben niet duidelijk genoeg om begrepen te kunnen worden… komt er ook nog eens bij…

Het wordt herfst lieve lezer, dat zie ik aan het afgevallen blad, dat voel ik aan de wind, aan het ochtendlijke vocht in de lucht, aan de zon die kracht verliest… en nevel die zijn bedje over de velden spreidt.
Hoewel ik de herfst een heel mooie tijd vind, met de roestige, okerkleurige, geelachtige kleurtjes, en ik het een rustgevende gedachte vind, dat in deze periode de natuur zowat alles een beetje mag loslaten, en dan in rust kan gaan… bekruipt me toch ook een wat vreemd gevoel. De zomer is voorbij dan, en de donkerder dagen komen eraan…
Het is een tijd waar ik doorheen moet, waar we met z’n allen doorheen moeten… dat gaat wel lukken…
Chanelleke gelooft me als ik zeg: you can do it…
Ik zelf moet me daar even aan aanpassen…

Dat gaat gemakkelijker wanneer ik me inleef in de sfeer van het seizoen… Daarom was ik in de weer met naald en draad om met een gekende gedrevenheid creatief aan de slag te gaan. Lapjes herfstkleurtjes aan mekaar stikken om een uniek stuk geel-roest-oranje-bruin jasje-broekje te creëren.
Ik ben ermee bezig. Het is niet klaar. Het is niet af.
Er hangen nog losse draadjes.
Ik ben niet klaar.
Ik ben ook niet af.
Ik zal nooit af zijn…
Misschien is iedereen wel een beetje onvoorbereid.
We denken dat we het zijn, maar of dat zo is… ik weet het niet…
We weten niet altijd wat komt… gelukkig maar…

In alle geval, in welke kleuren en humeuren, je ook getooid bent vandaag, voorbereid of niet, ik wens je een heel erg fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Het is een hele tijd geleden dat ik hier nog eens op het appel verscheen. Dat had zo zijn reden. Misschien weet je wel hoe dat kwam, dus ga ik daar ook niet dieper op in.
Ik ben heel blij en dankbaar dat je aan me gedacht hebt, dat betekent heel veel voor me…

Op de weegschaal van wat kan en wat niet of nog niet kan, is het raadzaam goed te doseren…
Het is wat me te doen staat…
Rekening houden met mezelf, met wat is… en dat kunnen verdragen.
Ik geef mezelf de tijd om kleine stapjes te zetten.
Niet mezelf voorbij rennen.
De moed hebben om af en toe stil te staan.

Ik heb de afgelopen tijd veel bijgeleerd.
Hoe het voelt om te incasseren.
Hoe het voelt om mijn lot in de handen van anderen te leggen.
Hoe het voelt om hulp te zoeken en te aanvaarden.
Hoe het is om te voelen hoe onze veronderstelde zekerheden ons plots op een eiland van pure kwetsbaarheid kunnen doen belanden.
Hoe het voelt om letterlijk op een keerpunt te staan.
Hoe het voelt om heel bewust en diep vanbinnen te beseffen dat er iets moet veranderen.
Hoe het voelt om alles los te laten, en te kijken wat er daarna komt… zonder me daarin op te jagen.
Hoe is om me verkreukeld te voelen.

Lieve lezer, ik wens je een heel erg fijne dag.
Ik zie al wat blauw tussen de wolken, en de zon verdrijft de nevel… en de kreukels worden ooit gewone rimpelingen…
Alles komt goed.
Dikke knuffel

❤️