Dag lieve lezer, het is alweer een tijdje geleden dat ik het vroeg, dus ‘hoe gaat het met je?’…
Ik hoop oprecht dat het goed gaat, en dat je geen grote zorgen hebt.
Het was zo’n zalige zomerdag zaterdag… Ik keek al een hele tijd uit naar zo een dag waarop ik lekker in mijn zetel kan gaan liggen.
Een heerlijk kopje gemberthee met een schijfje limoen erin, schetsboek bij de hand… De zon aanwezig, maar niet te heet, en een zomers streeltje wind… Wat wolkjes die zachtjes voorbij schuiven, in diepblauwe lucht…
Mijn zetel staat onder een albizia, een slaapboom… die als het begint te schemeren doodgewoon zijn blaadjes dichtvouwt… Hij leeft op het tempo van het licht…
In die boom hangt een voederschaaltje…
Een hele meute kleine vogeltjes komt zich daaraan te goed doen, ik stoor hen niet, ik zeg hen ook dat ze geen schrik moeten hebben van me… dus blijven ze komen, waaruit ik concludeer dat ze me begrijpen…
Terwijl het gonst van de bedrijvigheid in de boom en bij het schaaltje, en ik aandachtig luister naar het gekwetter van mijn gevleugelde vriendjes, ligt ook Nelleke er rustig bij op mijn kussen.
Ik nip van mijn thee… een zalig moment van deugddoende rust en geluk…
Mijn schetsboek op mijn schoot en een doodgewone balpen brengen me dichterbij mezelf, en in dialoog met al wat is, teken ik wat komt…
Niets ingewikkelds.
Twee mensen die mekaar vast wel iets te vertellen hebben, over de middenvouw van het boekje…
Ach, het is maar een A5-je, maar zelfs in klein formaat, kunnen de verhalen die ze willen delen met mekaar, groot zijn in hun eenvoud.
Ongecompliceerd.
Open.
Eerlijk.
De dialoog, lieve lezer, mag je zelf invullen…
Wie weet waar die je brengt.
Ik stuur je een heel dikke knuffel.
Tot een volgende keer?
❤️
Het creatief paradijsje 