Joepie!
Maandag vandaag.
Een nieuwe dag, een nieuwe week, een nieuwe kans, en heel veel nieuwe verse moed om er iets moois van te maken. Niet terugdenken aan wat was en niet vooruitdenken aan wat komt.
Vandaag is een dag om volledig en bewust te zijn en te leven in het nu…
Frisgewassen, blij en monter, spring ik op mijn fiets. Er valt net nu een frisse bui, maar dat deert me niet. Ik heb mijn regenjasje aan… Ik heb een handdoekje bij om mijn ochtendsnoetje droog te deppen, zodat mijn zelfgestikt mondmaskertje het beoogde effect blijft hebben…
Heel aanwezig in het moment duw ik mijn trappers rond en ik luister. Ik hoor niks… Zou het aan mijn oren liggen? Of hebben de kerkklokken nu geen acht slagen bij mekaar geklepeld… Zijn ze afgeschaft…
Het is een vluchtige gedachte…
In mijn geprefereerd kaffeetje ga ik weer aan het tafeltje bij het raam zitten. De batterijen van het klavier van mijn tablet zijn opgeladen. Ik kan tikken alsof mijn leven ervan afhangt. Dat ga ik niet doen natuurlijk… Doseren is de boodschap. Dat blijft het langst duren.
Een blogpost is voor mij niet wat het is als daar geen foto boven staat. Liefst een schilderijtje.
Ik moet niet ver zoeken in mijn fotoalbum.
Ik kies eentje dat ik gisteren gemaakt heb…
Ik hoor mijn innerlijke criticus lachen… zie je wel: bewust in het moment sluipt er toch een zweem van ‘gisteren’ in…
Ja, da’s waar.
Maar dat kan niet anders…
Ik zie een boom in herfsttinten.
Hij bestaat niet echt.
Hij is totaal ingebeeld.
Het is een zelfportret. Voorlopig toch.
Hij is kleurrijk en voldoet aan geen enkele norm.
Hij is niet recht, maar scheefgezakt.
Hij helt wankel over naar een kant.
Hij heeft wat rafelige randen.
Hij is kwetsbaar, zo lijkt het.
Hij heeft een fijn geaderd stammetje…
Hij heeft wat rare vlekken.
Hij heeft heel mooie details.
Hij is eigengereid.
Maar wat moet hij doen met zichzelf als hij merkt dat hij geen vaste voet aan de grond heeft, geen wortels heeft die hem stevig verankeren in de aarde? Zo valt hij bij een windstoot gewoon omver…
Ik besluit hem te helpen…
Ik ga zorgen voor vastigheid onder zijn voetjes…
In dit magisch realistische verhaal wil dit zeggen dat ik mezelf zal helpen.
Zorgen voor stevigheid om niet plat of omver geworpen te worden door ontij of onbegrip en andere calamiteiten.
Op papier lukt dit voor de boom met wat magische streekjes verf.
Of ik voldoende verbeelding en inspiratie vind om mezelf krachtig te maken om met kwetsbaarheden en wat ongelukkigheid toch stevig rechtop te kunnen blijven staan… weet ik niet.
Ik weet alleen dat ik op dit moment bewust beslis ermee aan de slag te gaan.
Ik wens je in het nu, een heel erg fijne dag.
Draag goed zorg voor jezelf en voor wie je lief is.
Dikke knuffel
❤️
Het creatief paradijsje 