---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?

Ik zie hier een bijna stralend blauwe lucht, en kale takken, die doen wat ze kunnen doen in de winter, gewoon verdragen wat komt.

Het afgelopen jaar was een stevig kwakkeljaar gezondheidsgewijs.
Eentje met veel vragen, weinig oplossingen en antwoorden.
Een jaar waar ik me zowat doorheen heb gewurmd… als dat al een woord is dat weergeeft wat ik bedoel.

Het lastige is om geconfronteerd te worden met het niet maakbare.
Er zijn niet voor alles oplossingen.
Veel dingen die we vaak vanzelfsprekend vinden, zijn dat eigenlijk niet.
Of we verwachten er te veel van.
Of onze lat ligt te hoog…
Of we proberen ons vast te klampen aan een illusie…

Hoe dan ook, was het afgelopen jaar er eentje van het zoeken naar een weg.
Ja, een weg, geen uitweg…

Misschien enkel een weg uit het aanmodderen en malen en energie verliezen aan wat toch geen aarde aan de dijk brengt.

Trouw zijn en blijven aan mijn eigen leuze is een keuze.
En voor wie mijn motto niet kent, het is:
alles komt goed.

Ik zie vaak wel de wenkbrauwen fronsen als ik dat zeg en blijf herhalen…
Wie gelooft nu nog dat alles goedkomt?
Hoe onnozel kan je zijn.

Alles komt goed.

Zonder punten, komma’s, uitroeptekens, vraagtekens en zo.
Zonder meer: alles komt goed.

Het geeft hoop.
Geen ijdele hoop, maar iets waar een diep vertrouwen in schuilt.
Iets wat door het te herhalen, een soort kracht aanboort, die dankbaar maakt… die aangeeft dat de dingen mogen zijn zoals ze zijn.
Zelfs als ze pijn doen.

Mijn wens voor het nieuwe jaar dat zich aandient is dat er hoop is, dat er hoop blijft, zodat de hoopvolle weg ons als vanzelf de weg wijst.

Dikke knuffel, ook van Neltieke
en tot een volgende keer.

❤️

---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?

Ik hoop voor jou dat het gaat, dat het ‘te doen is’, of dat het uitstekend is, of dat je gewoon gelukkig bent, of tevreden.

Als dat niet zo is, als wat er is, niet zo echt vlot past in het afgeborstelde waarmee sociale media tonen hoe iedereen op en top, en super mooi en super goed en prima is… dan wens ik je de moed om ermee om te kunnen gaan.

Mijn motto is: alles komt goed.

Ik voeg daar geen bijwoordjes of zo aan toe…

Misschien komt alles goed?
Alles komt goed toch?
Ooit komt alles goed?

Die bijwoordjes benadrukken enkel twijfel. Die leggen de klemtoon op ‘ik geloof zelf niet wat ik ermee bedoel’… Die bijwoordjes zaaien onrust.
Of alles komt goed met zo’n heel groot dik vraagteken achter…

Je hoeft het niet te geloven dat alles goedkomt…
Sommige dingen komen gewoon niet goed, hoe je ze ook draait of keert.
Maar wat wel kan, is dat je een weg vindt, een manier om ermee om te gaan, en dat geeft hoe dan ook een ander gevoel, dat kan helend werken.

Soms kleurt de weg die voor ons ligt bloedrood, en hebben we geen idee hoe we die moeten belopen, zonder onze pikkeltjes te verbranden…
Dat is waar.

Dat kan, dat de angst om die weg te zien, toeslaat, ons wat verlamt… ons wil laten wegkijken, wegspurten, of een ommetje wil laten maken…

Zelf blijf ik bij mijn motto…

Ik kijk naar het rode pad en zeg tegen mezelf: alles komt goed.

Dikke knuffel, ook van Neltieke.
Hou het hoofd koel en tot een volgende keer.