---

Dag lieve lezer. Goedemorgen. Goede dag.
Hoe gaat het met je?
Heb je goed geslapen?
Ikke wel…
Daarom wil ik je in mijn opperste beste ochtendstemming een heel fijne dag toewensen.
Goed begonnen is half gewonnen, zeggen ze toch.
Dat is ook zo, vind ikzelf… Ik heb dat proefondervindelijk ondervonden…

Nu kan je wel denken… wat komt die nu vertellen… ik heb helemaal niet goed geslapen… ik voel me niet zo monter in het ochtendgloren… ik voel me maar een beetje pff… en waarschijnlijk wordt het zelfs niet beter vandaag…
Ja, dat kan best…
Dat is oké.
Al is het wellicht niet leuk.

Ik zou het bijzonder fijn vinden als ik je een klein tikkeltje zou kunnen opbeuren… als dat zou kunnen…

Ik stond voor mijn open kleerkast nadat ik zo monter uit bed was gesprongen, met het goede been… ‘niks om aan te trekken’, dacht ik… al een domper op zich…
Ik liet de hemdjes, de bloesjes… van links naar rechts door mijn handen glijden… en toen zag ik het…
Ik wist: mijn dag kan niet meer stuk…

Ik trok mijn jasje aan van kurkuma…
Dat kan je vast niet geloven… Heb je dat ooit al gezien?
Ja, dat Indisch geel gekleurde poeder, dat in de keuken gebruikt wordt, en dat bovendien nog goed is voor knoken en gewrichten…

In het creatief paradijsje gebeuren soms mirakels…
De handen van mijn vrouwtje hebben zo’n vestje van kurkuma bijeen gespateld… ze noemde het een experiment.
Trouwens, alles wat ze daar doet, noemt ze een experiment…

Maar goed… en zo komt het dat ik me in mijn gele kurkuma poederjasje van papier echt wel heel erg bijzonder voel…
Vooral omdat dat bokaaltje kurkuma ook nog een geschenk was, van iemand die op een verre reis aan mijn vrouwtje heeft gedacht.
Dus daarom voel ik me hieperdepiep heel apart, heel dankbaar, zelfs gelukkig vandaag.
Geluk zit soms in een klein hoekje… voor mij zat het gewoon tussen de keukenkruiden…

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Ik stap verder. Ik hoor een broos geritsel van bladeren.
Onder mijn schoenen hoor ik gekraak van grind, en het breken van afgevallen verdroogd blad.
De herfst lijkt vroeg te komen, bedenk ik, terwijl de zon aan een meedogenloze klim naar tropische hoogtes begint. Op haar weg daarheen raakt ze de toppen van de populieren, die fier hun bladranden en hun oude stammen laten schitteren in het felle ochtendlicht.

De bomen zijn hoog. Ze zijn versleten. Ze zijn kapot… Ze zouden gekapt worden en vervangen door jongere exemplaren…
Zo lijkt het in een mensenleven ook te gaan.
Daarbij doet de grootte en de hoogte er niet toe.
Zo’n populier is dertig meter hoog… loop ik te bedenken…
Ik lijk heel klein. Ook heel dankbaar, dat ik ze elke dag zie.
Ze hebben me erg veel gegeven.
Troost op moeilijke momenten.
Schaduw bij hete zon.
Ze bieden me een pad om te bewandelen, om mijn gedachten te herkauwen en te verteren.
Ze zuiveren een bedrukt gemoed en laten de energie terug stromen.

We zijn vrienden, de bomen en ik.
Zelfs als ze verdwijnen zal ik ze blijven koesteren.

Als ik terug thuis kom, na mijn wandeling, is de zon weg.
Even niks van een dagje hittegolf…
Het is nog vroeg en het kan snel keren.
Misschien zit ik deze middag toch te puffen… wie weet.

Ik begin aan mijn dag.
Ik wens ook jou een heel fijne dag.
Dikke knuffel
❤️