---

Ik zat op mijn terras even van de zon te genieten, in goed gezelschap, bij een kopje koffie, toen ik in mijn blikveld een ongewone beweging had gezien. Ik hoorde ook iets, maar kon niet direct zeggen wat het was. Chanelleke spurtte naar een raam.
Daar zat hij dan… of zij… een mereltje had het nest verlaten… en had op zijn eerste uitstap al een moeilijke afslag gekozen. Toen ik met mijn camera dichterbij kwam, was het beestje al tot in de hoek gehuppeld op de vensterbank. Daar had het toch al een goede inkijk in mijn creatief paradijsje.

Ach… vreselijk toch…
Ik en mijn gezel ruimden behoedzaam baan, we gingen stilletjes naar binnen, want ik had de mama horen roepen, en kleine ukkepuk reageerde direct.
Hij sprong kwiek naar beneden en huppelde tot hij aan een volgende muur belandde en strandde tussen de heuveltjes van erica.
Hij had zich de grote wereld vast anders voorgesteld.
Even onbeholpen als het vogeltje ging ik in mijn keuken op de koude vloer liggen.
Tussen de poten van de terrasstoelen had ik toch zicht op wat er gaande was.
De kleine merel had niet goed geluisterd naar zijn mama, want hij koos, alweer de verkeerde kant en liep tegen een tuinkast aan.
Mama sprong iets dichterbij en gebood hem, met dwingendheid in haar stem, haar te volgen.
Nu aarzelde hij niet en sprong gretig, vol overgave, en met behoorlijk grote tred, zijn mama achterna…

Ze vloog verontrust op. Ze werd gevaar gewaar…
Ik had het van in mijn positie al even in de gaten, maar kon er mij toch niet mee moeien…
Twee eksters naderden met rasse schreden, maar hielden halt.

Oef.
Slecht voor mijn zenuwen… zo’n vijandigheid.

De merelmama aanhoorde het gepiep van haar kleine uk, die slechts enkele sprietjes op zijn kop had, en dook in de border, richting geluid.
Ukje was enthousiast gerustgesteld…
De mama was minder opgetogen… wat als die kleine spruit niet verder kwam dan zich verschuilen in de border?
Intussen was ook een meesje komen kijken wat er aan de hand was.
Misschien kon die wel helpen…
Hele verhalen krijgen vorm in mijn hoofd.

De vader komt er blijkbaar niet meer aan te pas.
Als de jongen het huis uit zijn, zit zijn taak er wellicht op.

Aarzelend schuifelen mijn gezel en ik naar buiten.
We horen niks meer in het nest… er is geen beweging meer… geen gepiep.
Het is een leeg nest…

Misschien waren er meer mereltjes.
Mereltjes die krachtiger en sterker waren dan kleine ukkepuk.
Broertjes en zusjes die wel konden uitvliegen en geen verkeerde afslagen genomen hadden… ja, het bestaat.
Ongerust waren we wel.
Want ook in de border was het stil.
Zou het kunnen dat de merelmama ukkepuk heeft achtergelaten, omdat dat nu eenmaal de natuur is en alleen de sterksten overleven?
Net toen we dat met een bang hart aan het bedenken waren, hoorden we mama weer roepen…
O, ze is er nog…
Kijk ze heeft zelfs een lading wormpjes mee.
O, hoe lief van de mama.
Nikske ukkepuk in de steek laten… foei…

Mijn gezel en ik hebben nogal een week hartje…
we hadden zelfs al een plan bedacht voor als mama niet weer zou opduiken…
Zo gaat dat bij ons…
Een leven lang voor beestjes zorgen en opkomen voor de zwakkeren onder hen…

Chanelleke moet even binnen blijven…
Er is iets gaande, dat weet ze wel…
Maar een gesloten deur gaat niet vanzelf open.
Ik beloof nog een avondwandelingetje en dat vindt ze prima.

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je?
Lukt het wat nu de zomervakantie is begonnen?

Hier in het creatief paradijsje zijn de dakwerken achter de rug.
Nu moet ik nog de nodige rust vinden om de stress en de gespannenheid in mezelf weer te laten wegebben…

Moeder natuur zal me daarbij, zoals altijd, wel een handje helpen.
Ik zat gisteren binnen naar buiten te kijken.
Ik heb daar een hele tijd gezeten op een stoel bij het venster.
Kijken.
Naar wat ik van daar uit kan zien bewegen.
Naar wat er leeft, terwijl ik er stil van word.

Aan het grote raam dat uitkijkt op de tuin, staat een blauwe regen… die in deze tijd van het jaar heel enthousiast lange ranken de lucht in stuurt.
Vol verwondering zit ik te kijken naar de merels, die tussen de bladeren en de takken, ondanks de ladders, het geloop van werkmannen, toch een nest hebben gemaakt… Straffe beestjes zijn het.
Zouden ze stressbestendiger zijn dan ik?
Ik weet het niet…
Maar ze doen alsof er niets aan de hand was.

Hun eitjes zijn uitgebroed en de hongerige mondjes moeten gevoed worden. Ik heb ze met heel veel plezier zitten gadeslaan, terwijl ze zo zitten te foerageren tussen de vrouwenmantel en de schoenlappersplantjes.
Eerst was het vooral het mannetje dat voedsel ging zoeken… af en toe rustte hij even, legde zijn vederpakje terug netjes in de plooi…
Dan ging hij met een volgestouwde bek terug naar zijn nest…
Ondertussen zie ik zijn vrouwtje ook uitvliegen… ze is haastiger dan hij.
De kleine mereltjes zitten al aardig te piepen…
Straks zullen ze op eigen kracht uitvliegen…
Ze zullen op eigen pootjes moeten staan, en zelf hun wormpjes en rupsjes moeten zoeken…

Zo gaat dat in het leven.
Op een dag ben je groot.
Dan ligt de wijde wereld verwachtingsvol aan je voeten…
Of is het omgekeerd?

Ik ga me nog wat verder verwonderen in het leven zoals het is van de merel.
Blij dat ik dat kan zien.
Blij dat ze me vertrouwen als ik dichtbij passeer… Ze geloven me op mijn woord wanneer ik ze zachtjes toespreek en zeg dat ze niet bang moeten zijn…

Ik ben dankbaar voor dit klein geluk.
Ik wens je een heel erg fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️