De grote sprong


Ik zat op mijn terras even van de zon te genieten, in goed gezelschap, bij een kopje koffie, toen ik in mijn blikveld een ongewone beweging had gezien. Ik hoorde ook iets, maar kon niet direct zeggen wat het was. Chanelleke spurtte naar een raam.
Daar zat hij dan… of zij… een mereltje had het nest verlaten… en had op zijn eerste uitstap al een moeilijke afslag gekozen. Toen ik met mijn camera dichterbij kwam, was het beestje al tot in de hoek gehuppeld op de vensterbank. Daar had het toch al een goede inkijk in mijn creatief paradijsje.

Ach… vreselijk toch…
Ik en mijn gezel ruimden behoedzaam baan, we gingen stilletjes naar binnen, want ik had de mama horen roepen, en kleine ukkepuk reageerde direct.
Hij sprong kwiek naar beneden en huppelde tot hij aan een volgende muur belandde en strandde tussen de heuveltjes van erica.
Hij had zich de grote wereld vast anders voorgesteld.
Even onbeholpen als het vogeltje ging ik in mijn keuken op de koude vloer liggen.
Tussen de poten van de terrasstoelen had ik toch zicht op wat er gaande was.
De kleine merel had niet goed geluisterd naar zijn mama, want hij koos, alweer de verkeerde kant en liep tegen een tuinkast aan.
Mama sprong iets dichterbij en gebood hem, met dwingendheid in haar stem, haar te volgen.
Nu aarzelde hij niet en sprong gretig, vol overgave, en met behoorlijk grote tred, zijn mama achterna…

Ze vloog verontrust op. Ze werd gevaar gewaar…
Ik had het van in mijn positie al even in de gaten, maar kon er mij toch niet mee moeien…
Twee eksters naderden met rasse schreden, maar hielden halt.

Oef.
Slecht voor mijn zenuwen… zo’n vijandigheid.

De merelmama aanhoorde het gepiep van haar kleine uk, die slechts enkele sprietjes op zijn kop had, en dook in de border, richting geluid.
Ukje was enthousiast gerustgesteld…
De mama was minder opgetogen… wat als die kleine spruit niet verder kwam dan zich verschuilen in de border?
Intussen was ook een meesje komen kijken wat er aan de hand was.
Misschien kon die wel helpen…
Hele verhalen krijgen vorm in mijn hoofd.

De vader komt er blijkbaar niet meer aan te pas.
Als de jongen het huis uit zijn, zit zijn taak er wellicht op.

Aarzelend schuifelen mijn gezel en ik naar buiten.
We horen niks meer in het nest… er is geen beweging meer… geen gepiep.
Het is een leeg nest…

Misschien waren er meer mereltjes.
Mereltjes die krachtiger en sterker waren dan kleine ukkepuk.
Broertjes en zusjes die wel konden uitvliegen en geen verkeerde afslagen genomen hadden… ja, het bestaat.
Ongerust waren we wel.
Want ook in de border was het stil.
Zou het kunnen dat de merelmama ukkepuk heeft achtergelaten, omdat dat nu eenmaal de natuur is en alleen de sterksten overleven?
Net toen we dat met een bang hart aan het bedenken waren, hoorden we mama weer roepen…
O, ze is er nog…
Kijk ze heeft zelfs een lading wormpjes mee.
O, hoe lief van de mama.
Nikske ukkepuk in de steek laten… foei…

Mijn gezel en ik hebben nogal een week hartje…
we hadden zelfs al een plan bedacht voor als mama niet weer zou opduiken…
Zo gaat dat bij ons…
Een leven lang voor beestjes zorgen en opkomen voor de zwakkeren onder hen…

Chanelleke moet even binnen blijven…
Er is iets gaande, dat weet ze wel…
Maar een gesloten deur gaat niet vanzelf open.
Ik beloof nog een avondwandelingetje en dat vindt ze prima.

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

Een gedachte over “De grote sprong

  1. Bedankt Claudine voor deze verkwikkende blog! Zo fantastisch hoe je de pracht van de natuur beleeft en kan doorgeven met woorden.

    Oprecht dank je!

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s