---

Wat moet een mens toch doen op een druilerige zaterdagochtend net over de helft van april, maar middenin een Corona-crisis.
Aan de slag gaan in mijn creatief paradijsje, misschien is dat een goed idee.
Aangezien we de komende tijd stilaan toch naar de mondmaskertjes gaan moeten grijpen, dacht ik: ik kijk eens naar wat onze FOD daarover zegt. Op maakjemondmasker.be, vind je het benodigde patroon, en de instructies.
Er staat ook bij vermeld dat je heus niet echt een naaister moet zijn om dit te kunnen.

Patroon netjes uitgeprint, wat puzzelen om de stukjes juist aan mekaar te lijmen… Ok, so far, so good.
Aangezien ik een klein hoofd heb, ga ik voor ‘small’.
Da’s klaar.

Stofjes uitzoeken dan maar. Ik heb niet veel liggen, maar hier en daar toch een oud hemd en zo dat bruikbaar is.
Een ka-ro-hemdeke…
Super…

Ergens in mijn achterhoofd hoor ik de stem van mijn mammie…
Nee meisje, geen ruitjesstof, want dan moeten de ruitjes ook nog netjes op mekaar vallen… dat valt zo op wanneer je scheef naait…
Geen goed idee om mee te beginnen.
Mammie (vandaag zou ze 90 geworden zijn) vervalt in stilte wanneer ik met mijn geruite lapjes en speldjes aan de slag ga…
Ik kan het hoor mammie, heus wel…
Ik heb het haar genoeg zien doen vroeger, toen ze avonden lang, terwijl pappie naar de voetbal keek, duchtig zat te naaien op haar naaimachine, met het ‘groot’ licht aan…

Ik heb ook geen ‘bjee-lint’, of hoe het ook heet…
Dus maak ik toch snel efkes zelf wat lintjes…
Hoera, dat lukt prima. Geen probleem…

Van dan af wordt het wat moeilijker…
Ik volg het plan van de FOD, maar zie hier en daar enkele kleine dingetjes over het hoofd, in mijn testmodel.

De plooitjes zijn wat springerig zelfs na het in persen (strijken, zeg ik zelf…).
Uiteindelijk gaat het redelijk, en neem ik me voor om er toch eentje klaar te krijgen tegen de middag…
Ik weet het wel: haast en spoed is zelden goed…
Beetje afzien, beetje knoeien…
De draad van de spoel van de naaimachine die afschiet en zo van die dingen…

Met grote fierheid en andere trots keer ik het testmodelletje binnenste buiten, aan het einde van de rit…
Ah, nee…
Shit…
De omslag voor het eventueel aan te brengen filtertje zit aan de buitenkant…
Behalve dat is het niet onaardig gedaan… ondanks de ruitjes…

Na de noodzakelijke middagrust, ga ik er nog eentje proberen…
Kijken of het na mijn ervaring met het testmodelletje beter gaat.
Of ik uit mijn fouten heb geleerd… dat zie ik straks wel.

Ik moet zeggen dat de foto beter had gekund.
Mijn kapper zit ook nog in quarantaine nietwaar.
Maar aangezien ik alleen ben in mijn kot, heeft niemand daar last van…
Met grote aarzeling deel ik mijn prachtige foto met jullie…
Het focal-point is het mondmaskertje… ik ben maar het model hé.
Mijn excuses omdat ik er niet op mijn best uitzie.
Volgende keer beter, misschien…

Ik wens je een heel fijne zaterdag.
Het geeft niet hoor dat je haar niet goed zit…
Dikke knuffel.

❤️

---

Dag lieve lezer,
ik kruip toch even in mijn pen… al klopt dit niet… maar het klinkt wel mooier dan ik zit hier op mijn klaviertje te tikken…
In mijn pen kruipen zegt heel veel… dat is een moeizame beweging die traag verloopt…
Het is ongeveer Pasen, zelfs goede vrijdag vandaag.
Het was een prachtige volle maan en Venus stond kristalhelder te schitteren aan het firmament… en dat allemaal op bijna zomerse dagen in Corona-tijd.
En toch…
Ik lijd redelijk onder wat ik Corona-verlamming noem…
Het gevoel van wel aan dingen willen beginnen, maar er uiteindelijk niks van te bakken…alsof er iets zit dat tegentrekt en tegenpruttelt.

De welkome verstilling van de eerste weken is wat op de achtergrond geraakt, ingehaald door de realiteit en de cijfers en het gevoel van opgesloten zijn, gevangen zitten, in ons kot…
Het vermijdend en ontwijkend wandelen en fietsen maakt me verdrietig. Al wil ik daar niet in blijven hangen.

Creativiteit draait wat vierkant… telkens ik mijn potlood of penseel in de hand neem, lijkt er iets wat besmet is met het Corona-virus op papier te moeten komen… terwijl ik net dat naast me neer wil leggen en wil doen alsof het er toch eventjes niet is…

Toen ik de zon deze ochtend zag opkomen door de populieren in de dreef en zag hoe die blaadjes daar stilaan vorm en kleur beginnen krijgen… dacht ik…
Ik moet iets doen.
Iets anders…
Ik stap eens op mijn drone, waarom niet hé.
Volgens de regels van social distancing.
Ik ga de wereld eens uit een ander perspectief bekijken.
Misschien kan ik dan kijken met een nieuwe blik, een veranderde invalshoek.
En zo torende ik uit hoog boven de wereld.
Ik vloog, ik keek, ik zag.
Ik zag vooral mezelf.
Ik leek wel boven mezelf uit te torenen… of zoiets.
Ook daar kwam ik mezelf weer tegen…
Er is geen ontsnappen aan.

Ik kreeg wel meer helderheid in mijn gedachten en in mijn gemoed.

Ik ga me niet meer zo ergeren.
Ik ga me minder gefrustreerd voelen.

O nee… dat zijn duidelijk foute zinnen… té negatief geformuleerd met de woordjes ‘niet’ en ‘minder’… mispoes… Foei.
Niet zeggen wat ik niet of minder wil, maar wat ik wel wil.
Die herformuleringen kunnen helpen om het tij positief te keren.
Dus.
Ik herbegin.

Ik ga weer rust vinden.
Ik ga moed houden.
Ik ga met volle goesting door.
Ik ga genieten van kleine schoonheden.
En vooral…
Ik wil milder zijn naar mezelf toe en naar anderen…

Da’s al een goede start voor dit paasweekend.
Misschien is het een Pasen zonder verstopte eieren en met stille klokken en onzichtbare paashazen…
Ik wens je toch een schone Pasen.
Pas toch een beetje op met al die chocola hé.

Ik wens je een heel fijne dag.
Een dikke knuffel.
❤️