Torenhoog


Dag lieve lezer,
ik kruip toch even in mijn pen… al klopt dit niet… maar het klinkt wel mooier dan ik zit hier op mijn klaviertje te tikken…
In mijn pen kruipen zegt heel veel… dat is een moeizame beweging die traag verloopt…
Het is ongeveer Pasen, zelfs goede vrijdag vandaag.
Het was een prachtige volle maan en Venus stond kristalhelder te schitteren aan het firmament… en dat allemaal op bijna zomerse dagen in Corona-tijd.
En toch…
Ik lijd redelijk onder wat ik Corona-verlamming noem…
Het gevoel van wel aan dingen willen beginnen, maar er uiteindelijk niks van te bakken…alsof er iets zit dat tegentrekt en tegenpruttelt.

De welkome verstilling van de eerste weken is wat op de achtergrond geraakt, ingehaald door de realiteit en de cijfers en het gevoel van opgesloten zijn, gevangen zitten, in ons kot…
Het vermijdend en ontwijkend wandelen en fietsen maakt me verdrietig. Al wil ik daar niet in blijven hangen.

Creativiteit draait wat vierkant… telkens ik mijn potlood of penseel in de hand neem, lijkt er iets wat besmet is met het Corona-virus op papier te moeten komen… terwijl ik net dat naast me neer wil leggen en wil doen alsof het er toch eventjes niet is…

Toen ik de zon deze ochtend zag opkomen door de populieren in de dreef en zag hoe die blaadjes daar stilaan vorm en kleur beginnen krijgen… dacht ik…
Ik moet iets doen.
Iets anders…
Ik stap eens op mijn drone, waarom niet hé.
Volgens de regels van social distancing.
Ik ga de wereld eens uit een ander perspectief bekijken.
Misschien kan ik dan kijken met een nieuwe blik, een veranderde invalshoek.
En zo torende ik uit hoog boven de wereld.
Ik vloog, ik keek, ik zag.
Ik zag vooral mezelf.
Ik leek wel boven mezelf uit te torenen… of zoiets.
Ook daar kwam ik mezelf weer tegen…
Er is geen ontsnappen aan.

Ik kreeg wel meer helderheid in mijn gedachten en in mijn gemoed.


Ik ga me niet meer zo ergeren.
Ik ga me minder gefrustreerd voelen.


O nee… dat zijn duidelijk foute zinnen… té negatief geformuleerd met de woordjes ‘niet’ en ‘minder’… mispoes… Foei.
Niet zeggen wat ik niet of minder wil, maar wat ik wel wil.
Die herformuleringen kunnen helpen om het tij positief te keren.
Dus.
Ik herbegin.

Ik ga weer rust vinden.
Ik ga moed houden.
Ik ga met volle goesting door.
Ik ga genieten van kleine schoonheden.
En vooral…
Ik wil milder zijn naar mezelf toe en naar anderen…

Da’s al een goede start voor dit paasweekend.
Misschien is het een Pasen zonder verstopte eieren en met stille klokken en onzichtbare paashazen…
Ik wens je toch een schone Pasen.
Pas toch een beetje op met al die chocola hé.

Ik wens je een heel fijne dag.
Een dikke knuffel.
❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s