---

Twintig maart vandaag en de hele wereld zit op zijn gat.
Het is crisis op heel veel vlakken.
De winter is ook voorbij. De lente begint.
We zitten bijna weer op zomertijd.
Overal waar ik kijk op mijn beperkte wandelingen, of als ik een noodzakelijke boodschap doe, zie ik de mooiste tulpenbomen.
Magnolia’s hebben zich getooid in een overvloedig bloemenkleed.
Hoe schoon ook… alles lijkt in het niet te vallen bij de onheilsberichten in de media.

Er zijn momenten waarop ik alles wil weten wat er aan nieuws is…
En er zijn momenten waarop ik de boel gewoon afsluit, en weer rust wil vinden bij mezelf.
Gisteren was zo’n dag.
Geen nieuwsberichten, geen radio.
Ik heb in de luisterbib gratis luisterboeken gevonden. Gratis zonder lidmaatschap. Gratis tijdelijk wegens Corona.
Ik ben beginnen zoeken in de categorie ‘feelgood literatuur’.
Ik vond ‘Virgin river’.
Terwijl het verhaal op gang komt, heb ik volkomen Corona-vrij zitten schilderen.
Er kwam rust. Voor ik het besefte waren er drie uur gepasseerd.
Dat deed me heel veel deugd moet ik zeggen.
Even was er een last van mijn schouders gevallen.

Beperken van wat binnenkomt aan nieuws. Vermijden dat mijn hersenen op hol slaan bij woorden als crisis, recessie, besmetting enzovoort.
Ik wil dat vandaag ook doen.

Maar ik denk ook met grote dankbaarheid aan iedereen die zorg draagt voor iemand of voor iets.
Van in mijn kot, zijnde het creatief paradijsje, kan men nu mijn plakkaat zien hangen… eigenhandig geschilderd zopas nog…
’Dikke merci’…
Als ik eerlijk ben, is het ook een licht schouderklopje naar mezelf…
Ik probeer ook te zorgen, voor mezelf, voor mijn beestjes, en voor wie me lief is. Op mijn manier…
Ik roei met de al door het leven gehavende riemen die ik heb.
Meer kan ik ook niet doen…

Terwijl ik dit schrijf draaien 160 radiozenders overal ter wereld…
“ you’ll never walk alone “
…

Kippenvelmomentje…
Walk on with love in your heart and you’ll never walk alone…

Een mooie boodschap voor deze dag.
Ik wens je een ‘goede dag’.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Ik hou van kleur. Ik hou van heel veel kleuren en tinten… Met grijs en zwart heb ik wat moeite… die vermijd ik als het mogelijk is.
De lente en de zon brengen licht in onze wereld. Alles lijkt helderder. Duidelijker. Scherper.

Ik had niet zo veel zin om creatief aan de slag te gaan. Ik was in de tuin gaan zitten met een goed boek, en met Nelleke op schoot.
Arnon Grünberg, bezette gebieden, had ik nog net gehaald in de bib.
Om stil te blijven lezen kreeg ik het een beetje koud.
Er woei een windje met een kille ondertoon, die leek van alle kanten te komen.

Toen ik mijn blik liet rondwaren in de tuin, over de felgele forsythia, de roze en paarse hyacinten, viooltjes … wist ik het.
Ik had zondag op felgekleurd zijdevloeipapier prints gemaakt… Het was een soort experiment, ik had niet direct een idee wat ik ermee ging aanvangen. Maar nu kwam het…

Ik ging in mijn creatief paradijsje aan mijn tafel bij het zonnige raam zitten en ging aan de slag… Scheuren, plakken, vieze vingers krijgen en niet meer nadenken. Doen. Gewoon doen.
Het keerpunt bereiken waarop chaos in het denken plaats maakt voor een intuïtieve creatieve dans tussen geprinte vloeipapiertjes en het blad voor me. Het komt vanzelf. Daar hoef ik niet meer in tussen te komen.
Mijn handen bewegen op het lied van de stilte in mezelf.
Ik heb een rustpunt bereikt.
Een plek waar het goed vertoeven is.

Ik zie hoe mijn innerlijke landschap weerspiegeld wordt op het blad voor me. Ik laat komen wat zich aandient.
Het geluid van scheurend papier en aanbrengen van lijm met een breed penseel, gaat door tot de dans stopt met een versnipperde zucht.
Het is af.
Ik adem uit.
Het lijkt wel alsof ik me in een tijdloze en ademloze ruimte bevond.
Gewichtloos ook.

Misschien lijkt het verwarrend en onduidelijk.
Maar voor mij is het zo klaar als een klontje.
Het geeft precies weer zoals ik me vanbinnen voel.
Ik laat de interpretatie hiervan in het midden.

Ik vond het fijn om te doen.
Geef mezelf een schouderklopje omdat ik toch de moed had eraan te beginnen…

Ik wens je een goede dag.
Ik wens je een moedige dag.
Ik wens je een rustpunt in de hectiek van de dag.
Ik geef je een dikke knuffel.
Draag zorg voor jezelf, en voor wie je lief is.
’we can do this’…

❤️