---

---

Er worden sprookjes, fabeltjes, verhaaltjes verteld aan kinderen, die ze gretig tot zich nemen en die ze heel levendig een blijvend plaatsje geven in hun fantasie en in hun herinneringen…

Kindjes worden groot natuurlijk.

Kleine meisjes worden groot… Het is me ook overkomen…
Innerlijke wijsheid hebben we allemaal… maar we vertikken het soms van ernaar te luisteren…
Als leeftijdsgenootjes liefjes krijgen, samenwonen, trouwen en op hun beurt kinderen krijgen… kan het dat er een gevoel van paniek komt opzetten… en de prangende vraag zich opdringt waarom het bij iedereen wel als vanzelf lijkt te lukken maar niet bij jou…

Op zulke momenten gebeurt het dat onbezonnenheid de overhand haalt. Alsof het een levendig geworden sprookje is dient een rode kikker zich aan… en we weten dat die vaak in een prachtige prins verandert, tenzij het natuurlijk een karmijnrode gifkikker is met niet zo’n schitterende bedoelingen…
Een overvliegende uil wil nog de aandacht trekken… maar het gaat om de kikker hé, niet om de uil. Dus laten we die passeren…

Ergens in de verte, heel ver weg, staat een tante nonneke… Natuurlijk was zij ook ooit een meisje dat naar sprookjes luisterde…
Al waren rode kikkers die in prinsen veranderden niet aan haar besteed. Zij had een andere boodschap gekregen bij het krijgen van haar roeping… Ze vond de eeuwige liefde in een onbereikbare god…
Er klinkt ergens in haar achterhoofd ‘gaat en vermenigvuldigt u’, of zoiets… nee dat was niet voor haar bedoeld natuurlijk…
Haar missie was anders… ja, nonnekes krijgen een missie…
Sommigen gaan naar de missies.
Anderen krijgen een andere taak…
Dit nonneke moest ervoor zorgen dat de opium zich niet verder kon verspreiden… Die papaverzaaddoos moest dichtblijven…

Het is een sprookje op zich…
Eentje van parallelle werelden, waarin ieder voor zich keuzes maakt en een eigen missie heeft…

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Ik ben weer eens opgestaan…
Hoera… Het is gelukt…
Hier is hij dan, een nieuwe dag.
Een geschenk.

Ik stap met het beste been waarmee ik uit bed ben gestapt verder… Dan klopt het ritme voor de hele dag.
Ik passeer de spiegel van mijn kleerkast.
Oei, wat is dit nu…
Ik staar naar het beeld van mezelf dat terugkijkt alsof het zelf een beetje van ‘t Lam Gods geslagen is… Niet vreemd natuurlijk in het grote Van Eyck jaar.

Dit ben ik niet…
Mijn lijf lijkt wel in een WC-rolletje gedraaid… mijn kapsel zit vol spiralen, er hangen er zelfs aan mijn oren…
Dat moet een restant zijn van een aanslepende droom, die me nog in zijn greep heeft, als een kleverige kauwgom die aan mijn schoen blijft kleven.
Of bedriegen mijn ogen mij bij het schamele licht van de plafondlamp?

Ik ben de eerste om te beweren dat dromen belangrijk zijn, dat ze ons iets willen vertellen.
Dan valt me de tekst op die zo duidelijk geschreven staat op het gladde karton van mijn kleed.
‘Het keurslijf, hoe geraak ik hier nog uit?’…
Wat heeft zich afgespeeld in mijn droom, vraag ik me af…
Terwijl ik tegelijk de boodschap lees en herlees… ja, zelfs op dit vroege ochtenduur kan ik al als de beste multitasken…

Als een dikke en luidruchtige oorwurm nestelen de woorden zich opgekruld als spiralen in mijn hoofd.
Meesterlijk gedirigeerd blijft het symfonieorkest zijn klanken herhalen.

Ik kan me alleen nog maar afvragen wat die kronkelaars met hun kabaal bedoelen…
Over welk keurslijf hebben ze het toch?

Daar moet ik echt eventjes over nadenken…
Wie weet, brengt de dag misschien raad.

Hoe dan ook, ik wens je een hele fijne dag.
Misschien zit je net zoals ik met een oorwurm geplaagd… ach, die verdwijnt wel weer, als de volgende zich aandient…

Dikke knuffel.
❤️