---

---

Komaan, mannekes en meiskes, we slaan onze takkenbossen in elkaar en we zijn weg. Volg me maar. Ik weet wat ik doe hoor!
We zijn in gevaar.

Dat voelen jullie toch ook… die hete hittegolven… niet normaal!
Bosbranden… Rampen zijn het… voor alles wat leeft.

Met het water is eveneens van alles aan de hand. Soms te kort. Soms te veel. Soms te zuur…

‘Waar gaan we naartoe dan, opperboompa?’

Naar het oostelijk grote bomenwereldconclaaf natuurlijk.
Wat had je dan gedacht. We gaan onze wereld redden. We rechten onze sterke ruggen en dragen wat we kunnen met onze stevige takken.

Er worden bomen omgehakt… ergens… altijd wel… om soja te kweken en zo…

Hier en daar woeden er branden, die al dan niet zijn aangestoken door een of andere gek, of door de klimaatopwarming.
Hier en daar, da’s een understatement… zowat de hele wereld staat in brand.

Er worden dikke olijfbomen gekapt omdat ze ten prooi vallen aan een of andere zeldzame kever die een opbouw van meer dan honderden jaren teniet doet…

Er moet iets gebeuren!
We kunnen niet langer wachten.
De berichten zijn onrustwekkend.
Maar… Samen sterk, weet je wel.

‘Onze opperboompa is toch een krak… die weet altijd wel raad.’

Geen gefluister en geratel in de rangen… doorstappen.
Er is haast bij.
Onze sociale bomenzekerheid staat op de helling.
We moeten solidariteit tonen en zorgen voor mekaar…
Niet op lokaal niveau alleen.
Niet op Europees niveau…
Nee, globaal deze keer…

Kunnen jullie nog volgen…
We zijn er bijna hoor!

‘Opperboompa is een superboompa’…

Draag zorg voor de bomen.
Voor de kleintjes en de grote…
Plant een boompje als dat kan… want alle beetjes helpen.

Nog een fijne dag.
Dikke boomknuffel.
🌳

---

---

Ik kruip aarzelend uit mijn lappenmand.
Het is daar knus en gezellig, maar wel een beetje eenzaam ook.
Terwijl ik daar in een bolletje gedraaid onder mijn fleeceke aan ‘t bekomen of aan ‘t herstellen was, draait de wereld natuurlijk door…
Maar dat dringt op zo’n moment niet echt goed door…
Mijn lichaam wil alleen maar rust…
En wie ben ik om die nood aan mijn laars te lappen.
Dat is contraproductief…

Het is vandaag een nieuwe dag.
Het is een nieuw begin.
Ik hou de overwegingen die ik gemaakt heb en in de balans van do’s en don’ts zorgvuldig heb gewogen… diep in mijn gedachten.
Ik wil niet in oude vastgeroeste patronen en gewoontes vervallen.
Niet met mijn twee voeten vooruit en zonder nadenken terug op de loopband van de doorhollende wereld springen…

Ach, pff… het lijkt een beetje veel voor iemand die net schoorvoetend zijn lappenmand heeft verlaten. Tijd nemen, meisje toch… time is all we have… wie zei dat nu ook alweer…
Zie je wel, ik begin me beter te voelen, mijn gedachten beginnen weer van de hak op de tak te springen… rustig blijven… laat ze maar huppelen…

Ik leg mijn overwerkte neus nog eventjes te rusten op het bijzettafeltje, dat net hoog genoeg is om voldoende steun te geven…
Nog even en dan kan ik er misschien weer tegenaan.
Het is geen luiheid, het is kiezen hoe ik spaarzaam en nuttig kan omspringen met de energie die ik heb.

Het komt goed hoor…
Alles komt altijd goed…

Ik wens je een heel fijne dag.
Voor wie nog in de lappenmand ligt, courage, er komen vast weer betere dagen.

Dikke knuffel
❤️