Wolken huilen ook

Ik zit soms met moeilijke gedachten in mijn hoofd.
Wat die precies zijn is onmogelijk te zeggen, het is een vreemde mengelmoes van dingen die ik zie, of ooit zag, of hoorde, flarden van gesprekken, herinneringen, dromen, zaken waar ik mee bezig ben, of mee worstel… of gewoon boodschappenlijstjes, of onzinnige feiten, of datums… Je kan het zo gek niet bedenken, of het kan wel beginnen spoken… Het is soms rustig en dan begint alles zomaar te razen als een hogesnelheidstrein… probeer die dan maar eens te stoppen…

Gedachten zijn maar gedachten… het is zalig om mijn ogen te sluiten en ze ‘in gedachten’ te laten meedrijven met een sterke valwind, die ze dan bij het keren van de thermiek, met genoegen afgeeft aan de wolken… Die nemen ze mee en die dragen ze dan wel… Die kunnen dat… wolken zijn straffe fenomenen.
En ik ben er dan toch even vanaf.

Het gebeurt dat gebeurtenissen, herinneringen aan mensen, of voorvallen terugkeren… dat ze als vage schimmen in mijn gedachten blijven komen en gaan, soms heel wazig, of klaar als een klontje…
Het kan dat ik me dan een beetje ongemakkelijk begin te voelen over iets dat ik misschien wel dertig jaar geleden ooit heb gezegd, of net niet heb gezegd. Dat ik me begin af te vragen of ik hier en daar verkeerde keuzes heb gemaakt, of beslissingen heb genomen…

Als ik dan met wat weemoed, verdriet, of melancholie naar de voorbijtrekkende wolken kijk, dan kan ik zelfs hun tranen zien…
Wat moeten zij met die dwaze gedachten van mensen…
Het kan een wolk ook wel eens teveel worden…
Vooral als er heel veel mensen tegelijk beroep op hen doen.
Dan begint het zachtjes te druppelen…
Wij denken dat dat regen is…
Sommige wolken kunnen niet anders dan hun tranen met veel gedruis naar beneden storten…

Waar moeten zij met hun verdriet naartoe?
Ze hebben maar één mogelijkheid…
Het in de handen leggen van ‘Moeder Aarde’… omdat die wel met alles blijf weet… want tenslotte draagt zij al wat leeft…
Zij maakt de cirkel rond.
Zo krijgt elke traan een plaatsje, in het grote hart van onze planeet…
en kunnen we weer verder…

Ik wens je een fijne dag.
Misschien met een lach of een traan…
Dikke knuffel.
❤️

Niets is wat het lijkt.

Roger rabbit, of Nijntje het konijn, of Zoef de haas… is met de nakende winter de pijp uit gehold…
Nou, niet de pijp uit, maar de pijp in…
Hij heeft een veilig onderkomen gezocht in zijn nest onder de grond.
Hij heeft een berg stro, gepikt bij de kipjes, Spic en Span en Charlotje, heten die… en die vonden het niet erg om hun voorraad te delen met Nijntje.

Na een lastig jaar hoopte Nijntje rust te vinden op zijn bedje van stro. Maar toen hij na een laatste wandeling terugkeerde naar huis, kon hij zijn grote ogen en oren niet geloven.
Wat hij zag, tartte alle verbeelding.
Het was druk, hectisch, chaotisch in zijn konijnenrijk.
Hij wreef nog eens zijn kijkers uit, maar wat hij hoopte dat het niet waar was, bleek bittere ernst.
Hij deed zijn best om rustig te ademen en een plotse aanval van hyperventilatie af te wenden.
Het lukte maar net.

Er waren mensen neergedaald in zijn hol.
Daar was duidelijk iets mee aan de hand.
Er verscheen een diepe frons op het voorhoofd van Nijntje, die paste net tussen zijn lange oren.
Mensen in een soort van identiteitscrisis meende hij te herkennen.
Nijntje was op dat vlak een groot ervaringsdeskundige…
Hij had al heel wat zo’n crises meegemaakt in zijn leven, hij rook ze van ver.
Nijntje raakte ook van slag toen hij opmerkte dat er iemand van zijn appel had gebeten.
Dat was heel slecht nieuws… daar kwamen vodden van.

Die grote mensen, die namen zoveel plaats in, het was voor Nijntje echt oncomfortabel.
Nijntje hield al zijn hart vast, want vroeg of laat zouden die mensjes hun verhalen over hem heen spuien…
Nijntje had er geen zin in.
Nijntje wou vooral rust.
Nijntje was ook wel gastvrij, meende hij van zichzelf, hij zou ze erbij nemen die vreemdelingen met hun verhalen.

Maar voor vandaag was het genoeg.
Hij dook in een diepe schuilhoek en liet de mensjes waar ze waren.
Misschien verdwenen ze wel weer even snel als ze gekomen waren, eens ze vrede hadden met zichzelf.
Want identiteitscrises kunnen een mens snel overvallen, maar ze kunnen even vlug oplossen.

Nijntje rolde zich in een behaaglijk warm bolletje, legde zijn oortjes als een dekentje over zijn rug en viel hoopvol in een diepe slaap.

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️