---

---

Het zijn moeilijke tijden. Er is heel veel aan de hand in de wereld. Maar die is zo groot dat het soms onbegonnen werk lijkt om daar iets aan te doen. Alhoewel, alle beetjes helpen natuurlijk. Sorteren, consuminderen, groenten kopen in de filosofie van de korte keten, geen plastic zakjes gebruiken, zorg dragen voor de natuur.

Ondertussen komt een hele stroom op gang van zoekende mensen.
Op zoek naar ‘een waarheid’, een ‘houvast’, ‘innerlijke rust’, ‘vrede met zichzelf’, ‘vrede met de wereld’, ‘verlichting’…
Er verschijnen boeken hierover aan de lopende band. Sociale media volgen, en op YouTube is er voor elk wel wat wils.
Op scholen begint men hier en daar ook te mediteren. Dokters, psychiaters, psychologen, therapeuten geloven al dan niet schoorvoetend dat het een goede zaak is.
Meditatie is een manier om het denken even te stoppen, of tenminste te proberen om het wat luchtiger te maken. Ademen. In het hier en nu blijven, zien dat gedachten vluchtige passanten zijn. Contact maken met de kern, met het innerlijke weten, met de grote diepe stroom van ‘zijn’.

Er valt veel over te zeggen. Er zijn veel meningen.
Het wordt een groot bos, waarin men vaak de bomen niet meer ziet.

En het wordt big business.
Wat ook die cirkel weer rond maakt.
Ik heb al zo’n golven meegemaakt eind jaren 80.
De periode van de new age.
Ik heb me toen heel wat laten aansmeren, onder het indringende gevoel dat ik het hard nodig had, omdat ik het anders niet zou halen in het leven.
Nog zo’n golf kwam voor mij rond 95.
Er waren fijne momenten, dat wel… maar ik voelde het het meest in mijn portemonnee.

Die ervaringen hebben me kritischer gemaakt.
Ik zoek mijn eigen weg.
Ik neem mee wat goed voelt.
Ieder vult voor zichzelf wel in wat spiritualiteit betekent.
Hier en daar krijg ik iets aangereikt, ik neem het mee of niet… maar het is niet meer opgedrongen, het is mijn keuze om er iets mee te doen of niet.

Ik ben dankbaar voor de momenten van rust in mezelf.
Ik ben dankbaar omdat ze me in contact brengen met mijn ‘bron’, en me een diep gevoel van verbondenheid schenken.
Dat is voor mij een klein geluk.

Ik wens je een fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Ik ben op een vroege ochtend, toen de mistige vriesadem van het gras nog over de velden hing, naar buiten gegaan. Ik heb me heel goed ingeduffeld. Ik hou niet echt van killige kou. Binnenin mijn wollige zondagse jas is het aangenaam warm. Hij zit als gegoten. Hij omhult me als een cocon vol geborgenheid en veiligheid. Hij legt een beschermende schil tussen mij en de hectiek van de wereld vol prikkels en impulsen.

De groene jas laat me opgaan in het landschap. Ik word een met de natuur. Ik hoor er bij. Mijn hart maakt een sprongetje van geluk bij dat besef.

Terwijl ik aandachtig en tegelijk ook zonder gedachten en onopvallend en tegelijk met een groot gevoel van rijkdom verder wandel, voel ik me heel verwend.
De natuur is zo mooi. Ik krijg er zo veel van. Hij maakt me zo dankbaar. Hij maakt zoveel goed.
Ik wil hem niet kwijt. Ik wil niet dat hij verdwijnt of wegkwijnt…
Even voel ik een zweem van angst als een vluchtige windvlaag langs mijn wangen passeren.
Een angst die even snel weer verdwijnt als hij gekomen is.

Ik weet niet waar ik heen ga. Ik heb geen doel.
Maar ik zie een blauwe ster aan de einder en ik besluit die te volgen.
Ik weet zelfs niet of die echt is of een luchtspiegeling.
Ik besluit in die ster te geloven.
Ze brengt me verder op mijn pad.

Ik volg.
Ik moet nergens heen.
Ik ga verder.
De aarde draagt me.
Ze maakt van onzekere passen krachtige stappen.
Ik kom thuis in mezelf.
Ik kan overal naartoe.

Ik wander verder.
Ik wandel verder.

Ik wens je een heel fijne dag.
Op wandel in de natuur of niet, ik hoop dat je thuis bent in jezelf.

Dikke knuffel.
❤️