Het zijn rare dagen in het creatief paradijsje.
Ik ben daar al ruim vijf dagen bezig met een make-over.
Dat wil zeggen dat ik geen blad papier neem om op te schilderen, maar wel dat ik met rol en borstel verf aan mijn muren smeer…
Het is eens iets anders.
Het betekent natuurlijk ook dat het kot helemaal overhoop staat, en ik niet echt mijn plekje heb daar, noch echt de rust vind om ‘fatsoenlijk’ te schilderen of creatief bezig te zijn…
Op dagen dat ik dat niet kan, begin ik me redelijk ambetant te voelen. Er kriebelt dan iets dat geen uitweg vindt…
Hoe langer dat duurt, die schilder-deprivatie, hoe ongelukkiger ik me voel worden…
Stilaan begin ik me te voelen als een neerhangende rode kardinaalsmuts, of iets in dat genre…
De droogtijden van de muurverf… pff… dat werkt redelijk op mijn zenuwen…
Ik weet het wel… het is een goed ding hoor: geduld hebben…
Maar toch… Pff…
Iedere keer die verfrol en de borstels netjes uitspoelen. Het is lastig. Gewoon lastig. Pff.
Pas op: ik wil absoluut niet klagen hoor.
Er zijn veel ergere dingen dan dit.
En die flitsen ook door mijn hoofd bij het schilderen van muren…
Sorry hoor…
Het lijkt wel of ik mijn eigen persoonlijke klaagmuur heb.
Een muur voor privé-ergernisjes.
Het komt wel goed, denk ik, toch?
Ik zit nu ergens in cognito een koffieke te nuttigen, het doet deugd, van eens niet aan de klaagmuur te staan, en mijn blik ergens anders op te richten.
Strakjes keer ik huiswaarts, ga ik alles in mijn creatief paradijsje terug op zijn plaats zetten, en wat orde op zaken stellen, in zoverre dat mogelijk is.
Dan komt er weer ruimte en plek voor creativiteit.
Heb je echt tot op het einde gelezen?
Amai.
Straf is dat…
Af en toe eens klagen, mag wel hoor…
Niet te veel.
Niet te dikwijls…
Ik wens je toch een fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️
Het creatief paradijsje 