Toen ik wakker werd in de nacht van de slapelozen, zo rond een uur of vier, sloop ik behoedzaam mijn bed uit, om geen slapende hondjes wakker te maken… Chanelleke, weet je wel…
Ik opende stilletjes de achterdeur en keek de tuin in. Er hing een roze gloed over het gras. Ach, volle maan, dacht ik, of toch ongeveer. Ik ademde de koele vochtige sfeer diep in, en op de een of andere vreemde manier werd ik meegetrokken naar een plekje achterop.
Toen mijn blik mijn hele zijn vervulde met wat ik zag, was ik meteen ook helemaal de kluts kwijt…
Ken je de lichtbrengertjes?
Dat zijn de wezentjes die al wat donker is kunnen verlichten met hun hart en met hun ziel. Ieder duister gemoed kunnen ze als bij toverslag doen opklaren. Iedere zwarte gedachte doen ze wegsmelten als sneeuw in de zon…
Wat ik zag was onrustwekkend.
Iemand had de lichtbrengertjes in een val gelokt. Ze waren gevangen gezet in een kooi van wilgentenen. Ik ken ze zo’n beetje. Opgesloten zijn maakt ze totaal moedeloos en hulpeloos.
Ik wist niet direct wat te doen. Ik wou ze niet nog meer stress bezorgen door het maken van onverwachte bewegingen. Ik bleef dus eventjes zitten waar ik zat. Gehurkt met het natte gras en enkele verdwaalde sterretjes als bondgenoot.
De natuur zou de natuur niet zijn, als er niet werd geholpen waar iets essentieels in nood was… Gesterkt door de kracht van de volle maan, kwamen plots vanuit alle windstreken grote vogels aangevlogen.
Een paar pikten uit volle kracht de kooi open, aangemoedigd door het gezang van ontelbare andere prachtexemplaren… Hun lied wekte de lichtbrengertjes uit hun bijna katatone toestand. Er kwam weer leven in hun hart. Zachtjes begonnen ze op te lichten.
De vogels lieten touwtjes zakken die door enkele gretige lichtbrengertjes werden vastgegrepen alsof hun leven ervan afhing… Op hun geleende vleugels werden ze weer krachtig en stralend. Dankbaar schoten ze de lucht in, tot ze allemaal de kooi hadden verlaten.
Weer vrij.
Vervuld van hun eigen opdracht in het grote universum: licht brengen waar en bij wie dat broodnodig is.
Ik liep opgelucht terug mijn huisje binnen, waar Chanelleke lag te wachten.
Ja, lichtbrengertjes zijn er in vele vormen en maten.
Dieren, mensen, bloemen, bomen… ze zijn overal te vinden.
Ze houden er niet van gekooid en gebonden te worden.
Ik wens je een hele fijne dag.
Als je een lichtbrengertje ontmoet, draag er zorg voor… want die hebben we hard nodig.
Dikke knuffel.
❤️
Het creatief paradijsje 