---

Het is een bezige dag geweest in het creatief paradijsje gisteren. Ik ben eens goed gaan zitten aan mijn tafel, alsof ik een zee van tijd had.
Door met dat gevoel van start te gaan en gewoon mijn natuurlijke flow te volgen, kon er heel wat gebeuren…
Opgeslokt door de deinende golven van creativiteit, was ik me noch van de tijd bewust, noch van andere besognes of pijntjes…

Zo groeide deze dame uit tot wie ze was. Hoeveel laagjes onder dit uiteindelijke resultaat zitten… heel veel. Dat maakt dat ze textuur krijgt… dat maakt haar karakter…
Naarmate ze wordt wie ze zijn wil, komt de vraag: wie is ze en wat wil ze van me, of wat is haar verhaal, wat heeft ze te vertellen… of wil ze gewoon stil zijn…
Ben ik het dan die spreekt?
Ben ik het dan die zwijgt?
Het is onduidelijk.

Lijk ik op haar?
Wil ik op haar lijken?
Gedachten en bedenkingen die even door mijn hoofd flitsen.
Ik wil ze gewoon laten zijn wie ze is.
Ze wil de wereld met alles er op eventjes van op de zijlijn bekijken.
Er gebeurt zoveel.
Niet alleen hier.
Het lijkt overal wel zo te zijn.
Ze ademt eens diep en kijkt stilletjes van op afstand toe.
Ze hult zich in een bubbel van rust.

Rust is er gekomen, bij mezelf, door haar de ruimte te geven…

Tekenen, schilderen is voor mij nooit vrijblijvend. Het is een vreemdsoortig proces, vol innerlijke dialogen en afwegingen.
Het bevrijdt.
Het is goed zo.

Ik wens je een heel fijne dag nog.
Dikke knuffel.

❤️

---

Wat doet een mens zoal op verregende dagen?
‘Binnenwerk’… zegt men dan al eens…
Of gaan shoppen…
Ik ben geen echte shopper… ik hou niet van geslenter in winkelcentra en zo…

Een tuincentrum bezoeken. Ja, daartoe durf ik me wel eens laten verleiden. Zo gebeurde het vorige zaterdag. Gewoon tussen de plantjes lopen, kijken wat er zoal leeft in het groen.

Groot was mijn verbazing toen ik merkte dat een groot deel van het tuincentrum was afgesloten, en dat er al kunstkerstbomen stonden…
Bah, akelig vind ik dat, begin oktober…
Denken aan kerst, terwijl ik enkel nog kan hopen op een fantastische ‘Indian summer’… Met verkleurende herfstbladeren aan de bomen en de geur van najaar in mijn neus…

Niks daarvan.
Het werd nog erger toen ik een beetje verder in een andere gang gesluisd werd en belandde bij een grote tafel waar heuse kerst- en andere winter- en sneeuwlandschappen waren uitgestald…

Bah…
Nee toch…
Nu nog niet…
Da’s veel te vroeg.

Is dat nu ouder worden?
Verlangen naar vroeger, toen de dingen nog gebeurden op de ‘juiste tijdstippen’…
Toen er geen kerstbomen waren voor Sinterklaas was gekomen.
En Halloween nog toekomstmuziek was…

Alles op zijn tijd.
Dat is hoe ik het zelf het liefste heb.
Hoe minder commercieel afgedwongen vooruitgeschoven opgekloptheid hoe beter, vind ik.

Maar dat is mijn mening natuurlijk.
Iedereen mag er het zijne van denken.

Ik ga wat in mijn creatief paradijsje duiken.
Mijn verregende creativiteit op een hoopje schudden en eens zien wat er komt.

Voor mij is het een ‘mens erger je niet’-dag.
Ik wens jou een fijne dag.
Dikke knuffel.

❤️