Heksen? Feeën? Elfjes?

Vreemd fenomeen in mijn grasperk

Gisteravond ging ik nog eventjes langs bij Spic en Span en mijn Charlotje. Zoals gewoonlijk kijk ik nog eens of ze in orde zijn, mijn kipjes… Alles was ok. Met een gerust gemoed keerde ik terug naar het huis. Ik liep wat traag over mijn grasperk, en bleef op een bepaalde plek stilstaan.

Er was iets… iets speciaals… En zonder het te beseffen, stond ik er middenin. Ik was terecht gekomen in een kring van paddenstoelen.
Onmiddellijk kwam ook het besef: ik sta in een heksenkring…
Moet ik nu jubelen of bang worden, ging er even door mijn hoofd.

Ik had daar ooit wel van gehoord en over gelezen… maar ik had het nog nooit zelf gezien. De cirkel, of de kring, was bij mij nog niet helemaal rond, maar hij was aardig op weg om zich te sluiten.

De paddenstoelen die lid zijn van zo’n kring, behoren niet eens tot dezelfde soort, zag ik tot mijn verbazing.
Ik wist wel dat mijn graspartij in slechte staat is, door de laatste warme en droge zomers… en daardoor wellicht vatbaarder voor ondergronds woekerende schimmels en bedradingen van uitdijende zwammen, die meters ver kunnen reiken… maar dit had ik niet verwacht.

Natuurlijk begon ook mijn bloeiende fantasie op hol te slaan… Ik zag al heksen rondzweven op hun bezems, hun haar wapperend vanonder hun zwarte punthoeden, dikke wratten op hun haakneuzen, flapperende zwarte mantels, en rondjes draaien boven mijn paddenstoelen.
Of was het een verschijnsel van meer feeërieke lichtwezens, van feeën… of elfjes…
Zit er spiritualiteit of hekserij in mijn heksenkring?

Ik weet het niet.

Maar bij nader toezien ontdekte ik nog een tweede heksenkring…
Blijkbaar kan het uitdijen van een heksenkring gestopt worden door, onder andere, een ontmoeting met een tweede heksenkring…
Zo krijgen ze boel, net als mensen… soms toch…

Het is me nogal wat.
Het is spannend en intrigerend.
Het is boeiend en verrassend…

Ik hou ze in de gaten… die paddenstoelen… die heksen… die feeën… de elfjes.
Straks duiken er nog kabouters op… Wie weet wat er nog allemaal leeft in mijn tuintje…

Ik moet effekes bekomen.
Hier moet ik toch een beetje over nadenken.
Ja, van in mijn zetelke moet dat lukken… het is toch regenweer.
Morgen kijk ik wel wat er is veranderd… wellicht, want de vochtigheid voedt de zwammen en schimmels en wat nog meer…
Ik blijf alvast lekker binnen…
Kopje thee.
Lekker boek.
Laat ze maar doen, daar buiten…

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.

❤️

Dankbaar

Ochtendgloren

Het wordt al een beetje later licht ‘s morgens. Dat is handig omdat ik dan niet zo heel vroeg op hoef te staan om te kijken wat de dag te bieden heeft.
Zoals elke dag begin ik met een wandeling met Chanelleke. Van zodra ik de dreef in loop zie ik in één oogopslag hoe de lucht, de wolken, het prille zonlicht zich op maat van de wind, ontvouwen.
Terwijl ik Chanelleke aan het vochtige gras en natte boomstammen liet snuffelen, hield ik mijn blik gericht op wat boven me gebeurde…
Er hing een donkere massieve wolk achter me, en waar de zon zou opkomen lag er ook een pakket grijs tot tegen de grond.
Het leek dreigend, maar er waren spelingen van oranje en geel, die het duister beroerden. Ik kon zien hoe de donkere rand van de lage grijze wolk begon op te lichten… alsof hij een zilveren randje kreeg.
Ik krijg hoop als ik een klein beetje licht in het donker zie.
Ik haastte me naar huis.
Toen ik in mijn tuin arriveerde, gebeurde het.
Alles leek open te breken.
Schoonheid maakt me dankbaar.
Schoonheid vervult mijn hart.
Schoonheid laat me volstromen met positiviteit en energie…
Ik zeg dankjewel.
Ik weet niet precies tegen wie ik dat zeg… tegen de wolken, tegen de zon… tegen iets hierboven…
Ik heb geen idee…
Hoe bedank ik een ‘universum’, vraag ik me af, voor een klein wonderlijk spektakel…
Ik weet het niet.
Maar ik doe het wel… dankjewel… merci…
Omdat ik weet dat die kleine en grote dankjewellekes belangrijk voedsel zijn voor mijn hart en ziel.
Ik wens je een heel erg fijne dag toe.
Dikke knuffel.

❤️

Mooi, mooi, mooi…