Goedemorgen lieve lezer, hoe gaat het met je, vragen we ons af.
We hangen hier ondersteboven aan een bevroren wasdraad.
Dat is niet zo heel bijzonder, dat is onze natuur.
Wij hangen. Gewoon.
En als we het niet meer zien zitten, of moe worden, dan laten we ons vallen.
Het doet deugd, niks méér moeten dan hangen.
Even vasthouden en weer loslaten.
We maken ons zelfs geen zorgen over waar we terechtkomen.
Heel eenvoudig, ons leven, hoe kort het ook maar is.
Gisterenochtend ging zelfs het hangen poepsimpel.
Zou dat van de kou kunnen zijn?
We hingen aan de draad vastgeplakt.
We deden daar geen enkele moeite voor, het kwam vanzelf.
Toen we zo helemaal opgingen in het echte niets doen, kwam er vanzelf rust.
We kregen de tijd om rond te kijken, om de omgeving te zien.
Maar we keken ook eens intens naar mekaar.
We hadden nooit lang genoeg gehangen om een zee van tijd te hebben om mekaar echt waar te nemen.
Vol verbazing en verwondering zagen we het licht in mekaars ziel.
Zo kwamen we zelfs bij het licht in onszelf.
We werden stil omdat de hele wereld in ons weerspiegeld lag.
Op dat moment werd ons duidelijk dat, hoe klein en onbeduidend we ook lijken, we toch groots kunnen zijn.
In mekaars ogen en in die van onszelf.
Toen de zon aan haar dagelijkse bezigheid begon, lieten we de draad los. Maar meer moest het niet zijn om een zalig geluksmomentje te voelen.
Dankbaar drongen we in de aarde.
Dat doet dan weer ander leven deugd.
Dankbaar waren en blijven we, zelfs als we niet meer te zien zijn.
We wensen je een heel erg fijne dag.
Een dikke, dikke knuffel ❤️
Het creatief paradijsje 