---

---

Dag lieve lezer, blij dat je er weer bent.
Hoe gaat het vandaag met je?

Van zodra ik opsta, en het een beetje klaarder wordt, loop ik altijd even naar buiten. Die frisse ochtendlucht doet zo veel goeds voor mijn gemoed. Dan kijk ik of de vogeltjes eten en drinken hebben, of er geen nieuwe halve metershoge molshoop in het gras is opgedoken…
Kijken en zien, daar gaat het om.
Ik ben altijd blij verrast wanneer ik iets ontdek.
Iets dat er de vorige dag nog niet was.
Chanelleke is daarbij een grote hulp.
Zij weet direct alle veranderingen te detecteren.
Ze is net zo nieuwsgierig als ik.

Maar nu ontdekte ik toch wel iets heel bijzonder.
Op een modderig, onsympathiek plekje, staan paddenstoelen.
Die zijn een beetje over hun hoogtepunt heen, wat op hun retour dus.

In een uithoek van mijn blikveld zag ik tegen de donkere grond iets rood, dat nog sterk geaccentueerd werd door iets helder wit.
Ik stap daar stilletjes naartoe, klaar om met mijn camera toe te slaan, voor het weer verdwijnt.

Oh, kijk eens, hoe mooi.
Een zwam met een pluim in zijn gat.
’Op een rode paddenstoel, ‘s morgens in de vroegte…’
Zo klonk het toch…
Mijn fantasie werd geprikkeld, maar net voor die verbeeldingstrein op gang zou komen, en nog moeilijk te stoppen zou zijn, werd ik stil vanbinnen.
Er kwam een rust over me heen.
Een trein der traagheid.

Zo’n prachtig tafereel, en een zuiver, puur, wit, onschuldig, donzig veertje… dat kan toch maar alleen van een kerstengeltje zijn dat ergens hoog in de lucht mijn pad op aarde heeft gekruist.
Ik stroom vol met dankbaarheid.
Ik voel hoe de schoonheid van dat moment me vervult met geluk.
Ik voel mijn ogen stralen en mijn hart jubelen…
Ik voel me verbonden met al wat leeft, met al wat is.

Er is meer tussen hemel en aarde dan wij kunnen snappen.
Dat denk ik al heel lang.
Maar nu zag ik het behoorlijk scherp.
Op de een of andere manier worden we allemaal gedragen, hoe dan ook.

Ik wens je een heel fijne dag.
Ik wens je kleine, fijne, bijzondere geluksmomentjes…
Dikke knuffel, en natuurlijk een pootje van Chanelleke.

❤️

---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je vandaag?
Ik knik je goedendag toe.
Hier gaat het een beetje op en af… Het ene moment lukt het al wat beter dan het andere.
Het is negentien december zie ik. Dat is een eigenaardige dag.
Heel lang geleden kuste ik voor ‘t eerst een jongen… Raar dat ik dat net onthouden heb, het was een heel klungelig moment.
Het was een grijze, kille dag. Ook dat weet ik nog.
De kasseien waren nat en glibberig. Dat was toen.

Ik leef in het nu, blijf ik mezelf voorhouden.
Al moet ik me wel eens op de vingers tikken als ik wegglijd in memory lane…

Ik ging vroeg wandelen met Chanelleke.
De ochtendkleuren waren adembenemend mooi. Daar laad ik mijn batterijtjes mee op. Dan kan ik weer even verder.
De veelbelovende tinten roze, oranje, met vleugjes paars en wat hemelsblauw zijn verdwenen. Wat ik nu zie is grijs, met wat gemiezer.

Toch breng ik wat opbeurend en goed nieuws.
De curve van het afnemend daglicht is aan het afplatten.
Nog even stagneert ze en dan begint ze aan haar klim naar prille lente en tintelende zomer…
Dat is een curve waar ik me kan aan optrekken.
Dat biedt perspectief.
Dat laat geloven dat er toekomst is.
Dat geeft hoop.

Ik blijf hoop houden.
Ik kan niet zeggen dat alles wel goed komt, want dat kan niet, er is te veel gebeurd dit jaar natuurlijk.
2020, we zullen het niet licht vergeten.

Ik wens je een fijne dag.
Ik wens je de moed toe om hoopvol te blijven.
Ik geef je een dikke knuffel.
We komen er wel.
Het licht komt dichterbij.

❤️