---

---

Daar ligt hij dan, de berg…
Het heeft heel lang geduurd eer hij was wie hij is.
Laagje per laagje heeft hij zichzelf in de tijd en in ontij opgebouwd.
Hij vindt het erg moeilijk zichzelf te zien…
Hij is groot en uitgestrekt.
Hij is soms hard als een rots, soms zacht als modder en vaak glijdt alles onbedoeld van hem af…
Niemand weet echt hoe hij zich voelt.
Eerlijk… hij voelt zich vaak wat uitgesloten, wat alleen op de wereld…
Take it easy, is zijn leuze…
Als ik me in alles opjaag is de rust ver te zoeken… denkt de berg.

De wind kan alleen maar waaien…
Hij striemt de wolken, jaagt ze op tot ze uiteenvliegen in flarden blauw.
Het is niet zijn bedoeling, maar hij kan enkel wind zijn.
Hij is als wind geboren, hij doet wat hij hoort te doen.
Wolkenplukken kijken hem soms na vol onbegrip.
Hij troost ze door te zeggen dat hij ze gewoon in balans wil brengen.
Hij is niet boos op hen.
Helemaal niet.
Niemand weet hoe hij zich echt voelt.
Eerlijk… hij voelt zich vaak wat uitgesloten, wat alleen in het hemelruim.
Als ik rustig word, gebeurt er niks… denkt de wind.

Gevangen in hun eigen wereld, krijgen ze elkaar in de gaten.
De schijnbaar onbeweeglijke berg en de nooit stille wind roepen hun gedachten en gevoelens en emoties een halt toe en zien mekaar voor het eerst…
Zo vaak holde de wind over de berg zonder te kijken hoe mooi hij was.
De berg had de wind zo dikwijls horen passeren zonder te luisteren naar zijn lied.

Vandaag hing er hoorbaar een onzichtbare verandering in de lucht.
Dag berg, fluisterde de wind haperig.
Dag wind, prevelde de berg wat hoekig.
Ik hoor je, wind…
Ik zie je, berg…
Zo begonnen ze aarzelend aan een verbinding, aan een contact…
De wind ging wat liggen op de zuidflank van de berg.
Aangename kennismaking, zeiden ze bijna tegelijkertijd…

Hoe het verder gaat met de wind en de berg… ja, wie zal het zeggen…
Het is in ieder geval een goed begin om een lange tijd van onzichtbaarheid laagje per laagje af te pellen… om mekaar te zien voor wie ze zijn.

Ik wens je een heel fijne dag, of avond, of ochtend.
Ik ben blij dat je er bent.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Joepie!
Maandag vandaag.
Een nieuwe dag, een nieuwe week, een nieuwe kans, en heel veel nieuwe verse moed om er iets moois van te maken. Niet terugdenken aan wat was en niet vooruitdenken aan wat komt.
Vandaag is een dag om volledig en bewust te zijn en te leven in het nu…

Frisgewassen, blij en monter, spring ik op mijn fiets. Er valt net nu een frisse bui, maar dat deert me niet. Ik heb mijn regenjasje aan… Ik heb een handdoekje bij om mijn ochtendsnoetje droog te deppen, zodat mijn zelfgestikt mondmaskertje het beoogde effect blijft hebben…

Heel aanwezig in het moment duw ik mijn trappers rond en ik luister. Ik hoor niks… Zou het aan mijn oren liggen? Of hebben de kerkklokken nu geen acht slagen bij mekaar geklepeld… Zijn ze afgeschaft…
Het is een vluchtige gedachte…

In mijn geprefereerd kaffeetje ga ik weer aan het tafeltje bij het raam zitten. De batterijen van het klavier van mijn tablet zijn opgeladen. Ik kan tikken alsof mijn leven ervan afhangt. Dat ga ik niet doen natuurlijk… Doseren is de boodschap. Dat blijft het langst duren.

Een blogpost is voor mij niet wat het is als daar geen foto boven staat. Liefst een schilderijtje.
Ik moet niet ver zoeken in mijn fotoalbum.
Ik kies eentje dat ik gisteren gemaakt heb…
Ik hoor mijn innerlijke criticus lachen… zie je wel: bewust in het moment sluipt er toch een zweem van ‘gisteren’ in…
Ja, da’s waar.
Maar dat kan niet anders…

Ik zie een boom in herfsttinten.
Hij bestaat niet echt.
Hij is totaal ingebeeld.
Het is een zelfportret. Voorlopig toch.
Hij is kleurrijk en voldoet aan geen enkele norm.
Hij is niet recht, maar scheefgezakt.
Hij helt wankel over naar een kant.
Hij heeft wat rafelige randen.
Hij is kwetsbaar, zo lijkt het.
Hij heeft een fijn geaderd stammetje…
Hij heeft wat rare vlekken.
Hij heeft heel mooie details.
Hij is eigengereid.

Maar wat moet hij doen met zichzelf als hij merkt dat hij geen vaste voet aan de grond heeft, geen wortels heeft die hem stevig verankeren in de aarde? Zo valt hij bij een windstoot gewoon omver…

Ik besluit hem te helpen…
Ik ga zorgen voor vastigheid onder zijn voetjes…
In dit magisch realistische verhaal wil dit zeggen dat ik mezelf zal helpen.
Zorgen voor stevigheid om niet plat of omver geworpen te worden door ontij of onbegrip en andere calamiteiten.
Op papier lukt dit voor de boom met wat magische streekjes verf.
Of ik voldoende verbeelding en inspiratie vind om mezelf krachtig te maken om met kwetsbaarheden en wat ongelukkigheid toch stevig rechtop te kunnen blijven staan… weet ik niet.
Ik weet alleen dat ik op dit moment bewust beslis ermee aan de slag te gaan.

Ik wens je in het nu, een heel erg fijne dag.
Draag goed zorg voor jezelf en voor wie je lief is.
Dikke knuffel
❤️