Zachter en milder

Goedemorgen lieve lezer, hoe gaat het met je vandaag?

Ik heb al een wandelingetje gedaan met Neltieke. Het is droog, er is geen wind, er zijn wolkjes waar geen nattigheid uit druppelt en misschien schijnt straks het zonnetje.

Ik hoop op een betere dag dan gisteren en de dagen ervoor. Ik weet niet of het komt door sterren en planeten die me parten spelen… of Murphy die voortdurend in mijn kuiten bijt. Maar bij alles wat ik wil doen, gaat er iets niet.

De WiFi speelt me parten. Mijn computer wil alleen maar voortdurend updates uitvoeren. Bij elk telefoontje waarin ik iets moet regelen is de persoon die ik moet hebben niet aanwezig. Als ik een premie voor de isolatie van mijn dak wil aanvragen, ligt de site plat… ik kan zo nog wel even doorgaan. Zelfs op dit moment, terwijl ik mijn blogtekst wil intikken, kent mijn iPad mijn klavier niet meer, en word ik gedwongen om traag en lettertje voor lettertje de tekst op mijn schermpje te typen. Het is een beetje balen… gewoon omdat ik al enkele weken door die kleine onhebbelijke ergerlijke tegenvallertjes word achtervolgd.

Het is zover gekomen dat ik denk, wat gaat er nu weer fout gaan, als ik aan iets wil beginnen. Misschien is net dat het probleem… ik begin op voorhand te denken dat het toch niet zal lukken… dat is ‘a selffulfilling prophecy’… ik stuur wat er komt met de gedachten die ik op voorhand erover heb. Daar valt over na te denken. Daar valt iets aan te doen. Dat heb ik dus zelf in de hand… hoop ik. Zie je wel, de twijfel sluipt er al in terwijl ik het schrijf.

Nochtans zegt de vrouw die ik schilderde me iets anders. Iedere laag waarmee ik haar heb vorm gegeven heeft tegen me gesproken. Dat is altijd zo. De boodschappen die ik van haar kreeg waren behoorlijk duidelijk.

Ik ben niet perfect en zal het nooit worden.

Wees wat milder naar jezelf toe, en naar wie je lief is.

Neem je tijd om te verzachten.

Troost.

Veroordeel niet te snel…

Zo ging ze nog even door. Ik luisterde naar wat ze te zeggen had. Naarmate ik wat ze zei liet doordringen, vervulden haar innerlijk gehoorde woorden me met een liefdevol gevoel. Ik voelde mezelf zachter worden. Ik ademde rustiger. Ik leek meer bewust aanwezig in het moment. Ze heeft gelijk, voelde ik ergens rond mijn hart, dat zich ontspande als nooit tevoren…

De wijsheid van die vrouw, zit in me. Ik kan alleen maar een innerlijke dialoog voeren met wat al in mezelf aanwezig is. Ik wil de zachtheid en liefdevolle mildheid in mezelf vinden en koesteren. De tijd nemen om in haar gezelschap te vertoeven als ik het even stil laat worden, en voel wat er dan komt.

Ik wens je een heel fijne en liefdevolle dag.

Dikke knuffel ❤️

Herfstige reepjes

De dag begon vroeg voor mij en Chanelleke. Ik probeerde te horen of er regen viel… auto’s die passeren maken dan zo’n psssjjss geluid. Ik kon er niks uit concluderen. Toen de postbode of de bedeler van kranten zoals zo vaak even verder de stoep opreed en hard met een portier sloeg en als speedy gonzalez weer aanzette… besloot ik dan maar op te staan.

Een vroeg schemerige wandeling kon Nelleke niet boeien… maar het moest, zei ik… Lastige mama, hoorde ik haar stilletjes tegenpruttelen…

Volgens dé Frank en ons Sabine, en andere weer-mannen-vrouwen, wordt het alweer een nattige tiendaagse. Het is wat het is. Het is herfst.
Het is zo’n dag om wat opstandigheid te voelen, omdat de zomer erop zit en geen nazomertje in aantocht lijkt.
Het kan deugd doen om te voelen wat er is natuurlijk… Even die wrevel toelaten… in plaats van kwaad en chagrijnig te worden… Het gewoon laten zijn… dan komt er terug een beetje rust in mijn gemoed.

Het is geen dag voor grootse creatieve uitspattingen. Stukjes papier uit tijdschriften scheuren werkt kalmerend op frustratie en andere irritationeel gevoel.
Ik neem een van mijn oude boeken en ik begin aan een collage. Ieder reepje papier dat ik op mijn bedrukte bladzijden kleef, is een herfsttafereeltje op zich… Stukjes afgevallen blad. Oranje verkleurde blaadjes van een struik. Het is een allegaartje dat ik opbouw van onder naar boven…
Het begint met een kakofonie van vijftig tinten bruin… wat een beetje pfff… aanvoelt…
Het eindigt in een symfonie van goudoker en oranje. Dat klinkt vrolijk een een beetje waaauw…
Ieder kleurtje heeft zijn bijdrage aan de klankkleur van het geheel.
Het samenspel klinkt als zalig hemelse muziek in mijn oren.
Dat maakt het bijzonder.

Geen enkel stukje heeft een besef van het geheel.
Eén stukje betekent voor zichzelf en op zichzelf misschien wel iets, maar het komt pas tot zijn recht in verbinding met de andere…

Het geheel is meer dan de som der delen… een oude wijsheid… die ik heel goed snap wanneer ik, na enkele uren zoeken, scheuren en plakken, het resultaat zie…

Creatief bezig zijn is helend.
Het is mijn weg.

Ik wens je een bijzondere dag op jouw weg.
Dikke knuffel.
❤️