---

---

Ik hou van kleur. Ik hou van heel veel kleuren en tinten… Met grijs en zwart heb ik wat moeite… die vermijd ik als het mogelijk is.
De lente en de zon brengen licht in onze wereld. Alles lijkt helderder. Duidelijker. Scherper.

Ik had niet zo veel zin om creatief aan de slag te gaan. Ik was in de tuin gaan zitten met een goed boek, en met Nelleke op schoot.
Arnon Grünberg, bezette gebieden, had ik nog net gehaald in de bib.
Om stil te blijven lezen kreeg ik het een beetje koud.
Er woei een windje met een kille ondertoon, die leek van alle kanten te komen.

Toen ik mijn blik liet rondwaren in de tuin, over de felgele forsythia, de roze en paarse hyacinten, viooltjes … wist ik het.
Ik had zondag op felgekleurd zijdevloeipapier prints gemaakt… Het was een soort experiment, ik had niet direct een idee wat ik ermee ging aanvangen. Maar nu kwam het…

Ik ging in mijn creatief paradijsje aan mijn tafel bij het zonnige raam zitten en ging aan de slag… Scheuren, plakken, vieze vingers krijgen en niet meer nadenken. Doen. Gewoon doen.
Het keerpunt bereiken waarop chaos in het denken plaats maakt voor een intuïtieve creatieve dans tussen geprinte vloeipapiertjes en het blad voor me. Het komt vanzelf. Daar hoef ik niet meer in tussen te komen.
Mijn handen bewegen op het lied van de stilte in mezelf.
Ik heb een rustpunt bereikt.
Een plek waar het goed vertoeven is.

Ik zie hoe mijn innerlijke landschap weerspiegeld wordt op het blad voor me. Ik laat komen wat zich aandient.
Het geluid van scheurend papier en aanbrengen van lijm met een breed penseel, gaat door tot de dans stopt met een versnipperde zucht.
Het is af.
Ik adem uit.
Het lijkt wel alsof ik me in een tijdloze en ademloze ruimte bevond.
Gewichtloos ook.

Misschien lijkt het verwarrend en onduidelijk.
Maar voor mij is het zo klaar als een klontje.
Het geeft precies weer zoals ik me vanbinnen voel.
Ik laat de interpretatie hiervan in het midden.

Ik vond het fijn om te doen.
Geef mezelf een schouderklopje omdat ik toch de moed had eraan te beginnen…

Ik wens je een goede dag.
Ik wens je een moedige dag.
Ik wens je een rustpunt in de hectiek van de dag.
Ik geef je een dikke knuffel.
Draag zorg voor jezelf, en voor wie je lief is.
’we can do this’…

❤️

---

Ik kom er niet onderuit… De Coronacrisis slaat me om de oren… Er is geen ander nieuws meer… Rampscenario’s en doemdenkers lijken overal op te duiken.
Ik dacht: ja, ik kan dat…
me een beetje afsluiten voor het impact van het virus.
Aanvankelijk lukte dat wel.
Maar dan voel ik even een koude rilling of een heel klein miniem kuchje en automatisch komt de vraag opduiken: dit is toch niet het begin van Corona…
Het kruipt onder mijn huid.
Nadat de nationale veiligheidsraad klaar was met zijn beraad gisteravond, heb ik een filmpje gemaakt…
Het bundelt mijn bedenkingen, en mijn schaarse creatieve bezigheden…

---

---

Ik heb als levensmotto dat kunst de wereld kan redden…
Mijn innerlijke criticus die zowat ingeslapen leek, is ontwaakt…
Hij ruikt crises van ver natuurlijk.
En daar kwam hij dan… ik zeg ‘hij’, maar ook daar ben ik niet zo zeker van… ‘Hij’ kan ook een ‘zij’ zijn.
Enfin… dat doet er niet toe…
Hij bleef maar hameren op mijn ‘zwakke plek’…
‘Ah, creativiteit kan de wereld redden, is dit nu niet het moment om het in de praktijk te brengen…’

Ja, dat kon ik nu zelf ook wel bedenken…
Ik had wel al een aantal pogingen ondernomen, maar door de Coronastress vlotten deze niet echt…
Het was meer een beetje zwalpen op woelig water, of dweilen met de kraan open…
Ik werd er een beetje boos van ook.
Dat is een creatieve inzinking, denk ik…
Maar dat komt wel weer goed.
Het is maar een creatieve laagte…
Het is niet levensnoodzakelijk zoals gezondheid, voeding, energie, economie…

Het laatste woord is daarover nog niet gezegd.
Creatief bezig zijn is altijd essentieel voor mij. Ik heb het nodig om mentaal gezond te blijven.
Het ordent, het schept iets nieuws, het verzet de gedachten, troost een bedroefd gemoed, het is een fantastische manier om stress te lozen
… het doet iets.

Iedereen voelt stress, spanning, angst, inzinkingen… bedenkt gevolgen waarvan we nog geen idee hebben, maar waar we wel over speculeren…
Ik hou me aan de voorgeschreven regels zoals social distancing…
op mijn eentje zitten schilderen of tekenen of collages maken of schrijven… het lijkt in deze tijd een ideale bezigheid.
Of luisteren naar de vogeltjes buiten… die blijven zingen… hoe dan ook…

Draag goed zorg voor jezelf.
Draag zorg voor wie je lief is.
Ik wens je moed en kracht om deze dagen goed door te komen.
Ik geef je een heel dikke knuffel…
Take care…
❤️