---

Goedemorgen lieve lezer,
hoe gaat het met je?
Lukt het allemaal een beetje?
Ik kom even piepen om te vragen hoe het met je is.
Ik vraag me dat wel af hoor…

Als ik zo creatief bezig ben, en dat gaat een tikkeltje trager dan anders, passeert iedereen die me lief is voor mijn geestesoog…
Hoe zou het met die zijn? En met die?
Die is ook alleen, zou het met haar lukken, zo in haar eentje?
Ik ben ook alleen, maar het gaat wel.
‘Ik ben dat gewoon’…
Mensen met kinderen, zou het daarmee gaan?
Mensen op een appartementje?
Zo zonder tuin?

En mensen die ziek zijn?
Die anders ziek zijn dan Corona-ziek?

Wat met mensen met een psychische kwetsbaarheid… die nu wellicht weinig of geen ondersteuning krijgen… hoe is het met hen?

Zoals ik schreef: met mij gaat het redelijk goed.
Zolang ik niet met één oor en één oog gekluisterd zit aan de radio of tv.
Als ik dicht bij mezelf blijf en luister naar wat ik nodig heb om verder te kunnen, lukt het aardig.
Mijn innerlijke stem geeft wel raad, maar ik moet haar taal kunnen verstaan en kunnen en willen horen wat ze zegt.

Als ik creatief aan de slag ga, weet ik nooit wat er komt.
Ik laat het gewoon gebeuren.
De ene dag is dat iets fel en kleurrijk, op een andere dag is het iets stil en ingetogen.
Vandaag hou ik het rustig.

En kijk…
De zon schijnt en de lucht is blauw.
Ik heb al brood gehaald bij de bakker, voor mij en mijn buren…
Ik heb reeds met Neltieke gewandeld in de dreef…
Het was heel vroeg nog… en ik kwam niemand tegen.
Zo heb ik het eigenlijk liefst op een zo prille nieuwe dag.

Ik wens je een heel fijne dag.
Als je tijdens mijn bezigheden in mijn gedachten passeert, zal ik even naar je zwaaien en je misschien een kushandje toewerpen, of een social distanced knuffel geven… en ik ben zeker dat je dat gaat voelen.
Hou je goed hé…
Dankjewel dat je er bent…
Dikke knuffel.
❤️

---

Twintig maart vandaag en de hele wereld zit op zijn gat.
Het is crisis op heel veel vlakken.
De winter is ook voorbij. De lente begint.
We zitten bijna weer op zomertijd.
Overal waar ik kijk op mijn beperkte wandelingen, of als ik een noodzakelijke boodschap doe, zie ik de mooiste tulpenbomen.
Magnolia’s hebben zich getooid in een overvloedig bloemenkleed.
Hoe schoon ook… alles lijkt in het niet te vallen bij de onheilsberichten in de media.

Er zijn momenten waarop ik alles wil weten wat er aan nieuws is…
En er zijn momenten waarop ik de boel gewoon afsluit, en weer rust wil vinden bij mezelf.
Gisteren was zo’n dag.
Geen nieuwsberichten, geen radio.
Ik heb in de luisterbib gratis luisterboeken gevonden. Gratis zonder lidmaatschap. Gratis tijdelijk wegens Corona.
Ik ben beginnen zoeken in de categorie ‘feelgood literatuur’.
Ik vond ‘Virgin river’.
Terwijl het verhaal op gang komt, heb ik volkomen Corona-vrij zitten schilderen.
Er kwam rust. Voor ik het besefte waren er drie uur gepasseerd.
Dat deed me heel veel deugd moet ik zeggen.
Even was er een last van mijn schouders gevallen.

Beperken van wat binnenkomt aan nieuws. Vermijden dat mijn hersenen op hol slaan bij woorden als crisis, recessie, besmetting enzovoort.
Ik wil dat vandaag ook doen.

Maar ik denk ook met grote dankbaarheid aan iedereen die zorg draagt voor iemand of voor iets.
Van in mijn kot, zijnde het creatief paradijsje, kan men nu mijn plakkaat zien hangen… eigenhandig geschilderd zopas nog…
’Dikke merci’…
Als ik eerlijk ben, is het ook een licht schouderklopje naar mezelf…
Ik probeer ook te zorgen, voor mezelf, voor mijn beestjes, en voor wie me lief is. Op mijn manier…
Ik roei met de al door het leven gehavende riemen die ik heb.
Meer kan ik ook niet doen…

Terwijl ik dit schrijf draaien 160 radiozenders overal ter wereld…
“ you’ll never walk alone “
…

Kippenvelmomentje…
Walk on with love in your heart and you’ll never walk alone…

Een mooie boodschap voor deze dag.
Ik wens je een ‘goede dag’.
Dikke knuffel.
❤️