---

---

Roger rabbit, of Nijntje het konijn, of Zoef de haas… is met de nakende winter de pijp uit gehold…
Nou, niet de pijp uit, maar de pijp in…
Hij heeft een veilig onderkomen gezocht in zijn nest onder de grond.
Hij heeft een berg stro, gepikt bij de kipjes, Spic en Span en Charlotje, heten die… en die vonden het niet erg om hun voorraad te delen met Nijntje.

Na een lastig jaar hoopte Nijntje rust te vinden op zijn bedje van stro. Maar toen hij na een laatste wandeling terugkeerde naar huis, kon hij zijn grote ogen en oren niet geloven.
Wat hij zag, tartte alle verbeelding.
Het was druk, hectisch, chaotisch in zijn konijnenrijk.
Hij wreef nog eens zijn kijkers uit, maar wat hij hoopte dat het niet waar was, bleek bittere ernst.
Hij deed zijn best om rustig te ademen en een plotse aanval van hyperventilatie af te wenden.
Het lukte maar net.

Er waren mensen neergedaald in zijn hol.
Daar was duidelijk iets mee aan de hand.
Er verscheen een diepe frons op het voorhoofd van Nijntje, die paste net tussen zijn lange oren.
Mensen in een soort van identiteitscrisis meende hij te herkennen.
Nijntje was op dat vlak een groot ervaringsdeskundige…
Hij had al heel wat zo’n crises meegemaakt in zijn leven, hij rook ze van ver.
Nijntje raakte ook van slag toen hij opmerkte dat er iemand van zijn appel had gebeten.
Dat was heel slecht nieuws… daar kwamen vodden van.

Die grote mensen, die namen zoveel plaats in, het was voor Nijntje echt oncomfortabel.
Nijntje hield al zijn hart vast, want vroeg of laat zouden die mensjes hun verhalen over hem heen spuien…
Nijntje had er geen zin in.
Nijntje wou vooral rust.
Nijntje was ook wel gastvrij, meende hij van zichzelf, hij zou ze erbij nemen die vreemdelingen met hun verhalen.

Maar voor vandaag was het genoeg.
Hij dook in een diepe schuilhoek en liet de mensjes waar ze waren.
Misschien verdwenen ze wel weer even snel als ze gekomen waren, eens ze vrede hadden met zichzelf.
Want identiteitscrises kunnen een mens snel overvallen, maar ze kunnen even vlug oplossen.

Nijntje rolde zich in een behaaglijk warm bolletje, legde zijn oortjes als een dekentje over zijn rug en viel hoopvol in een diepe slaap.

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Het zijn moeilijke tijden. Er is heel veel aan de hand in de wereld. Maar die is zo groot dat het soms onbegonnen werk lijkt om daar iets aan te doen. Alhoewel, alle beetjes helpen natuurlijk. Sorteren, consuminderen, groenten kopen in de filosofie van de korte keten, geen plastic zakjes gebruiken, zorg dragen voor de natuur.

Ondertussen komt een hele stroom op gang van zoekende mensen.
Op zoek naar ‘een waarheid’, een ‘houvast’, ‘innerlijke rust’, ‘vrede met zichzelf’, ‘vrede met de wereld’, ‘verlichting’…
Er verschijnen boeken hierover aan de lopende band. Sociale media volgen, en op YouTube is er voor elk wel wat wils.
Op scholen begint men hier en daar ook te mediteren. Dokters, psychiaters, psychologen, therapeuten geloven al dan niet schoorvoetend dat het een goede zaak is.
Meditatie is een manier om het denken even te stoppen, of tenminste te proberen om het wat luchtiger te maken. Ademen. In het hier en nu blijven, zien dat gedachten vluchtige passanten zijn. Contact maken met de kern, met het innerlijke weten, met de grote diepe stroom van ‘zijn’.

Er valt veel over te zeggen. Er zijn veel meningen.
Het wordt een groot bos, waarin men vaak de bomen niet meer ziet.

En het wordt big business.
Wat ook die cirkel weer rond maakt.
Ik heb al zo’n golven meegemaakt eind jaren 80.
De periode van de new age.
Ik heb me toen heel wat laten aansmeren, onder het indringende gevoel dat ik het hard nodig had, omdat ik het anders niet zou halen in het leven.
Nog zo’n golf kwam voor mij rond 95.
Er waren fijne momenten, dat wel… maar ik voelde het het meest in mijn portemonnee.

Die ervaringen hebben me kritischer gemaakt.
Ik zoek mijn eigen weg.
Ik neem mee wat goed voelt.
Ieder vult voor zichzelf wel in wat spiritualiteit betekent.
Hier en daar krijg ik iets aangereikt, ik neem het mee of niet… maar het is niet meer opgedrongen, het is mijn keuze om er iets mee te doen of niet.

Ik ben dankbaar voor de momenten van rust in mezelf.
Ik ben dankbaar omdat ze me in contact brengen met mijn ‘bron’, en me een diep gevoel van verbondenheid schenken.
Dat is voor mij een klein geluk.

Ik wens je een fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️