Gemengde gevoelens

Deze kerst schiet al aardig op.
Het is er een vol weemoed, melancholie en verdriet.
Op de avond voor kerstavond, vond ik mijn Oscarke op de oprit van de overburen. Ik had een berichtje gekregen van mijn achterburen.
Op mijn sloffen en in peignoir ging ik met een heel klein en bang hart kijken of het mijn kleine pruts was die daar lag.
Hij voelde nog warm aan, hij leek me met grote ogen aan te kijken… Ik dacht dat hij zou wakker worden… maar zijn oogjes waren gebroken… verder was er niks aan te zien.

Ik droeg hem de straat over. Niet goed wetend wat ik moest doen…
Ik kreeg hulp van mijn andere buren… die net naast me wonen…

Hoe triest het moment ook was… Er was ook een sterke verbondenheid.
Ik moest snel beslissen wat er moest gebeuren… omdat er algauw een niet frisse geur de kamer leek te vullen.

Oscarke werd binnen het uur begraven onder zijn favoriete boom. Daar is hij thuis. Daar ligt hij goed en is hij bij ons…
Ook bij Nelleke, die niet weet waar hij is, waarom hij niet komt binnenstormen om met haar als gek te rollebollen…

Oscarke ging op nieuwjaar negen maanden worden. Het heeft niet mogen zijn.
Toen hij bij me kwam wonen, was hij zo welkom… Hij kreeg van heel veel mensen kadookes… niet te geloven. Hij speelde met alle beestjes, balletjes, muisjes die hij kreeg.
Hij was een specialleke van in ‘t begin. Hij is dat ook gebleven.

Ik ben verdrietig en ik mis hem heel erg.
Maar hij heeft me heel veel geleerd.

Dingen doen waar ik me goed bij voel.
Die dingen doen met volle inzet en vol vuur.
Het leven is ook spelen en me amuseren.
En als ik moe ben rusten…
Leven op mijn eigen tempo en ritme…
Geduldig kijken naar alles wat beweegt in de natuur…
Af en toe een beetje gek doen…
Liefdevol zijn en intuïtief.
In mezelf geloven.
Vertrouwen in mijn kunnen.
In beweging blijven.
Genieten.

Zoals de zotte doos die hij was en in mijn gedachten altijd zal blijven…
Zijn tijd bij mij was kort. Hij was met zijn gat in de boter gevallen… en hij gaf me meer terug dan ik hem gaf.
Merci Oscarke…

Deze tweede kerstdag werd ik bij mijn ochtendwandeling getrakteerd op een fantastisch rode gloed in het oosten…
Een eerbetoon aan mijn kleurrijke Oscar.
Dat werd even stilstaan, even de tranen voelen komen… volstromen met emotie…
Om even verder aan de kerk het dubbele beeld te krijgen van deze tijd van het jaar… Kerstlichtjes in de boom aan de kerk…
Glitter daar opgehangen door mensen, en daarachter in de verte de natuur die zijn eigen beeld schept, als tegenhanger van alles…
Het contrast kan niet groter zijn.

Ik wens je een fijne dag.
Een welgemeende dikke knuffel.
❤️

Wolken huilen ook

Ik zit soms met moeilijke gedachten in mijn hoofd.
Wat die precies zijn is onmogelijk te zeggen, het is een vreemde mengelmoes van dingen die ik zie, of ooit zag, of hoorde, flarden van gesprekken, herinneringen, dromen, zaken waar ik mee bezig ben, of mee worstel… of gewoon boodschappenlijstjes, of onzinnige feiten, of datums… Je kan het zo gek niet bedenken, of het kan wel beginnen spoken… Het is soms rustig en dan begint alles zomaar te razen als een hogesnelheidstrein… probeer die dan maar eens te stoppen…

Gedachten zijn maar gedachten… het is zalig om mijn ogen te sluiten en ze ‘in gedachten’ te laten meedrijven met een sterke valwind, die ze dan bij het keren van de thermiek, met genoegen afgeeft aan de wolken… Die nemen ze mee en die dragen ze dan wel… Die kunnen dat… wolken zijn straffe fenomenen.
En ik ben er dan toch even vanaf.

Het gebeurt dat gebeurtenissen, herinneringen aan mensen, of voorvallen terugkeren… dat ze als vage schimmen in mijn gedachten blijven komen en gaan, soms heel wazig, of klaar als een klontje…
Het kan dat ik me dan een beetje ongemakkelijk begin te voelen over iets dat ik misschien wel dertig jaar geleden ooit heb gezegd, of net niet heb gezegd. Dat ik me begin af te vragen of ik hier en daar verkeerde keuzes heb gemaakt, of beslissingen heb genomen…

Als ik dan met wat weemoed, verdriet, of melancholie naar de voorbijtrekkende wolken kijk, dan kan ik zelfs hun tranen zien…
Wat moeten zij met die dwaze gedachten van mensen…
Het kan een wolk ook wel eens teveel worden…
Vooral als er heel veel mensen tegelijk beroep op hen doen.
Dan begint het zachtjes te druppelen…
Wij denken dat dat regen is…
Sommige wolken kunnen niet anders dan hun tranen met veel gedruis naar beneden storten…

Waar moeten zij met hun verdriet naartoe?
Ze hebben maar één mogelijkheid…
Het in de handen leggen van ‘Moeder Aarde’… omdat die wel met alles blijf weet… want tenslotte draagt zij al wat leeft…
Zij maakt de cirkel rond.
Zo krijgt elke traan een plaatsje, in het grote hart van onze planeet…
en kunnen we weer verder…

Ik wens je een fijne dag.
Misschien met een lach of een traan…
Dikke knuffel.
❤️