Verbinden

Het begint al aardig op te klaren buiten…
Kijk, het zonnetje piept al door de wolkjes…
Zie daar, een vlekje blauw…
Ah, tof…
Zullen we een eindje wandelen?
Ja, da’s goed.
Ik trek toch maar mijn jas aan, misschien is het zo warm niet als ik denk dat het is…

Waar gaan we naartoe?
Ik weet het niet hoor… Niet te ver hé…
Zullen we een eind in het bos gaan wandelen, onder de bomen…
De kleuren zijn zo mooi in het herfstzonnetje.
Er zijn veel paddenstoelen dit jaar, ‘t schijnt, ik heb dat gehoord op ‘t nieuws.
En de vogeltjes, die zijn er ook nog volop…
Zelfs in ons tuintje fluiten ze nu hun mooiste lied, alsof het lente is.

Naar ‘t bos… echt?
Dan moet ik wel mijn wandelschoenen aantrekken hoor, want de paadjes zijn waarschijnlijk modderig met de regen van de laatste dagen.

Da’s goed.
Ik wacht wel.

Ben je klaar?
Straks is ‘t de moeite niet meer om nog te vertrekken…

Weg zijn we…

Zie ze gaan…
Dicht tegen mekaar aan.
Verbonden met de muziek uit hun eigen smartphone…

Ik wens je een heel fijne dag.
Misschien een deugddoende wandeling maken, samen of alleen… al dan niet met vogelgezang.
Dikke knuffel.

❤️

Als de bomen…

Ik begin mijn dag altijd met een wandeling. Chanelleke is ook een gretige wandelaar, dat komt dus goed uit. Samen stappen verbindt.

Vorige week deed ik de tweede wandeling van de dag op een ‘moeilijk’ uur. Iets na vijf was het toen ik vertrok. Een druk uur op de weg, en in de dreven kan er dan aardig wat gerij zijn van haastige fietsers die van het werk komen.
Maar op die dag op dat moment kwam er niets langs.
Ik ben al zo gewend aan geraas en geluid dat van overal en nergens komt, dat het me opviel dat het zo stil was.

Stilte als uitzonderlijke gewaarwording… het lijkt niet te kloppen.

Maar zo stond ik onder de hoge populieren in mijn dreef. Ik zag her en der een geel blad vallen, zachtjes, behoedzaam, om me niet te storen. Ik keek omhoog naar de toppen van die bomen. Hun lot ligt bezegeld, dacht ik… Volgend jaar worden ze wellicht gekapt…
Toch doen ze wat ze altijd doen, loslaten… alsof de toekomst geen belang heeft.
De bomen weten het. Er komt een tijd van loslaten als de zomer wijkt…
Mijn blik ging langs hun stam naar beneden en weer omhoog.

Verstandig zijn ze, die bomen.
Ze kennen het nut van loslaten.
Van daarna de tijd nemen om iets nieuws te laten groeien…
Ze leven in het grote nu.
Nu laten ze gaan.

Ik ben daar een hele tijd blijven staan.
Ik wist toen heel goed dat ik hun schone grote voorbeeld zou volgen…
Het is tijd om los te laten.
Het is tijd om daarna geduldig en rustig, in de innerlijke stilte, te laten komen wat komt.
Omringd door de bomen, kon ik ook in mijn kracht staan.
Ik weet wat ik ga doen.
Loslaten.

Als je iets wil loslaten, laat het maar gebeuren.
Het komt vast wel goed.
Ik wens je een fijne dag.
Dikke knuffel.

❤️