Mijn weg

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je op deze mottige (nee, sorry, ik bedoel) motregenachtige maandagmorgen…

Gaat het? Of niet?
Lastig?
We hebben niet alles in de hand…
Gelukkig maar misschien… wel wat frustrerend…
Ik begrijp het…

Ik heb genoten van het mooie zonnige herfstweer de afgelopen dagen. Wandelend de kleurrijke bladeren horen ritselen onder mijn stappende voeten… Het ging vanzelf. Het deed zo’n deugd…
Mijn moeilijke zomer, die hoe heftig ook, zo goed als ongrijpbaar aan me is voorbij gegaan, kon ik even vergeten en genieten van wat gewoon voor het grijpen lag.
Dat zijn kleine grote gelukjes… geschenkjes op mijn te belopen weg.
Daar ben ik bijzonder dankbaar voor.

Die kleine grote cadeautjes helpen bij het verwerken en verteren van soms groot verdriet, of pijn… Ze milderen de zwaarte, ze zijn katalysatoren die moeilijke gevoelens en emoties helpen transformeren in iets wat draagbaarder en draaglijker is…
Uiteindelijk kom ik wel uit op een plek waar nieuw evenwicht goed aanvoelt… anders dan het ooit was, maar toch aanvaardbaar.

Zelfs bij motregen en afgevallen blad stap ik verder op mijn pad.
Het ligt er wat glibberig en ondergebladerd bij… maar met kleine aandachtige stapjes vind ik het wel. Als het nodig is sta ik eventjes stil, of ga ik enkele stapjes achteruit…
Ik geraak wel op mijn bestemming…
Ik gun mezelf de tijd om de plek te vinden, waar genoeg rust is om te aanvaarden wat was en is.

Dag lieve lezer, ik wens je een fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

Impressie

Dag lieve lezer, hoe gaat het op deze donderdagochtend?
Ik heb het eerste wandelingetje van de dag er al op zitten.
Het heeft deugd gedaan. Het helpt om de dag op een fijne manier op gang te trekken… Het is een soort ritueel waar ik als het kan niet van afwijk. Het liefst van al stap ik tussen de bomen wanneer de nacht de hand reikt aan de dag… Het moment dat de wissel van donker naar klaar gebeurt, is voor mij iets heel speciaals.
Het is een overgang, een doorgeven, het aanzetten van een ander ritme… Ik zou liefst in dat moment blijven… maar soms heeft de dag iets dringends… dat kan ik niet tegenhouden…
Loslaten en opnieuw beginnen… Elke dag weer…

Ik kijk graag rond, ik zie zo graag kleur en alle nuances… Dat ik dat kan zien is een rijkdom op zich… Het is zo voedend voor mijn hart en mijn ziel.
Een blinde kan dit niet in zich opnemen en sommigen, die het zouden kunnen zien, nemen het niet eens waar door de gejaagdheid van het leven, en de nervositeit van de wereld en zichzelf…

Toen de avond viel gisteren zat er heel mooi roze en lila in de lucht… Een magisch tafereel dat snel weer weg was… maar het inspireert.

Ik heb de indrukken van de dag meegenomen naar mijn tafel bij het raam, waar ik in gezelschap van Neltieke de kleuren heb neergelegd op het papier. Een impressie van een dag…
Een dag met groen, ros, geel, roze, paars, wat blauw… een kans om alles te verbinden in alle vrijheid.
Het was een goede dag.

Ik wens je een heel fijne dag.
Een dag vol schakeringen en nuanceringen…
Dikke knuffel
❤️