---

---

Het was een heel speciale avond.
De ijskoninginnetjes stonden op een keerpunt in hun leven.
Daarom waren ze heel erg dicht tegen elkaar aan gekropen aan de oever van het grote meer.
Ze hadden een kwalijke reputatie bij mensen die hen niet echt kenden…
Ze zouden ongevoelig zijn, ongenaakbaar, onraakbaar en onkraakbaar.
Ze wisten zelf wel beter.
Ze hadden leren leven met het onbegrepen zijn.

De zon had hun plekje bij het water wat opgewarmd, en wat lichter en luchtiger gemaakt.
Daar waren ze heel stil van geworden.
Ze waren zich bijzonder bewust geworden van de tijdelijkheid van hun leven.
Het zou vast erg snel gaan nu.
Het zou best kunnen dat ze er bij een volgend ochtendgloren niet meer waren.

Ze hadden geen alternatief.
Ze moesten zich gewoon neerleggen bij de situatie.
Ze schuifelden wat dichter tegen mekaar aan.
Ze vroegen zich af wat ze konden doen om hun overgang naar een ander bestaan tot een mooi en memorabel moment te maken voor elkaar.

Ze begonnen stilletjes te giechelen, te lachen…
Koud waren ze niet.
Ze werden warm van de herinnering aan de mooie tijd die ze samen hadden doorgebracht. Ze dachten aan hun eindeloze gesprekken, die zo liefdevol en hartelijk waren, en voedend en zo verbindend…
Dat zou nooit weggaan. Nooit.

Ze begonnen fel, van binnenuit, te gloeien…
Zich bewust dat dit het overgangsmoment naar een ander bestaan nog zou versnellen…
Maar het was zo mooi, om de vriendelijkheid, de vriendschap, de kracht, het samenzijn, en samenhoren, zo innig en diep te kunnen voelen, dat ze het er wel voor over hadden.

Ze voelden hun voeten, hun benen week worden…
Ze werden zachter en milder…
Zo vergleden ze in de tijd.
Zo moest het gaan.
Daar hadden ze vrede mee.

Lieve lezer, ik wens je, op deze Valentijnsdag, mooie liefdevolle verbondenheid…
Dikke knuffel ❤️

---

Dag lieve lezer, ik ben blij dat je er weer bent.
Da’s fijn.

Toen ik zaterdagnamiddag uit het raam van mijn creatief paradijsje de tuin in keek, zag ik de vogeltjes rondfladderen, duikvluchten nemen, ze leken druk in de weer te zijn. Ik had hier en daar al eentje op prospectie zien piepen in een nestkastje.
Die gevleugelde vriendjes voelen de kou al aankomen, zat ik te denken.
Ik stelde me voor dat ik buiten een koudegolf moest trotseren, met wind, sneeuw en ijs… Brr…

Hoe kan ik helpen? Wat kan ik doen?
Ik voorzie ze sowieso van eten en drank… dat is al iets hé.
Zouden ze geholpen zijn met een schuilhokje, waar ze droog en uit de wind kunnen zitten, kunnen overnachten?
Geen vaste woon- of nestplaats, maar een plekje om wat beschermd te zitten, wat te bekomen, of wat dan ook.

Ik zocht en vond: een stuk groene draad, een oude boodschappentas, en dik garen en een dikke naald. Ik had geen echt plan, Het zou wel komen, eens ik begon…
De zwarte kabas kon tegen de regen met zijn waterbestendigheid.
De groene draad gaf structuur en stevigheid.
Het gele garen en wat creativiteit verbonden de losse stukken tot een soort hangbuidel, een prototype althans, of zo iets in die zin.
Ik ging aan de slag en vergat in mijn enthousiasme de tijd.
Ik was best fier op mijn ontwerp, dat zo spontaan was gegroeid.
Dat gaf me een goed gevoel.
Dat was alvast mooi meegenomen.

Ik zocht een plaatsje in een grote struik om het schuilplekje op te hangen. De vogeltjes hielden me nauwlettend in de gaten. Ze kwamen bijzonder nabij al post vatten.
Ik werd daar nog een stuk beter gezind van, ook toen ik zag dat het dakje op het hokje niet helemaal op de juiste plaats stond.
Een scheef afdak, daar konden ze vast wel mee leven, dat namen ze me toch niet kwalijk, hoopte ik.

Vol verwachting voelde ik mijn hart kloppen.
Als een klein, nieuwsgierig en zielsgelukkig meisje nam ik plaats op een stoel bij het raam. Vastberaden en vol tijdloos geduld.
Ik zal wachten tot ze komen.
Zelfs als ze niet komen ben ik blij dat ik mijn kinderhartje heb voelen jubelen en lachen. Dat zit er nog… en da’s goed.
De vogeltjes zullen zeker en vast wel begrijpen wat de bedoeling is van dat zwarte ding in hun struik.

Nu is het wachten geblazen.
En hopen.
Het komt vast goed.

Ik wens je een heel fijne dag, vol verwachting en verwondering.
Een dag vervuld met klein geluk.
Dikke knuffel.
❤️