---

---

Dag lieve lezer, hoe gaat het met je vandaag?
Ik knik je goedendag toe.
Hier gaat het een beetje op en af… Het ene moment lukt het al wat beter dan het andere.
Het is negentien december zie ik. Dat is een eigenaardige dag.
Heel lang geleden kuste ik voor ‘t eerst een jongen… Raar dat ik dat net onthouden heb, het was een heel klungelig moment.
Het was een grijze, kille dag. Ook dat weet ik nog.
De kasseien waren nat en glibberig. Dat was toen.

Ik leef in het nu, blijf ik mezelf voorhouden.
Al moet ik me wel eens op de vingers tikken als ik wegglijd in memory lane…

Ik ging vroeg wandelen met Chanelleke.
De ochtendkleuren waren adembenemend mooi. Daar laad ik mijn batterijtjes mee op. Dan kan ik weer even verder.
De veelbelovende tinten roze, oranje, met vleugjes paars en wat hemelsblauw zijn verdwenen. Wat ik nu zie is grijs, met wat gemiezer.

Toch breng ik wat opbeurend en goed nieuws.
De curve van het afnemend daglicht is aan het afplatten.
Nog even stagneert ze en dan begint ze aan haar klim naar prille lente en tintelende zomer…
Dat is een curve waar ik me kan aan optrekken.
Dat biedt perspectief.
Dat laat geloven dat er toekomst is.
Dat geeft hoop.

Ik blijf hoop houden.
Ik kan niet zeggen dat alles wel goed komt, want dat kan niet, er is te veel gebeurd dit jaar natuurlijk.
2020, we zullen het niet licht vergeten.

Ik wens je een fijne dag.
Ik wens je de moed toe om hoopvol te blijven.
Ik geef je een dikke knuffel.
We komen er wel.
Het licht komt dichterbij.

❤️

---

---

Elke dag passeren de cijfers die ons vertellen hoe de COVID pandemie evolueert. Elke dag voel ik me daar wat mottig bij.
De statistieken zeggen ons of we vooruit gaan of achteruit… of er extra maatregelen moeten komen of niet.
Worden er politie drones ingezet of moeten we zelf gaan verklikken…
In welke wereld ben ik terecht gekomen?

Wanneer COVID dichtbij komt, en wanneer mensen die je zo dierbaar zijn plots herleid worden tot een lijst akelige symptomen, staat mijn wankele wereld stil.
De angst slaat me om het hart bij verhalen van mensen die radeloos zijn van stil en eenzaam verdriet. De schrik, de twijfel, het schuldgevoel, het belang van zorg en gedragen zijn… alles wordt in een smeltkroes tot een kwalijk kookpunt gebracht… De dampen mengen zich met onmacht en verdriet… hoe kan je dit kwijt?
Wie durft luisteren?
Niet iedereen wil het horen.

Dan zit ik met een verkrampt hart aan mijn tekentafel.
Ik wil iets doen, maar ik weet niet wat.
Het is een maand geleden dat ik nog eens iets op mijn blog schreef.
COVID heeft mijn creativiteit aangetast.
Ik moet iets in mezelf overwinnen om gewoon aan de slag te gaan.

Ik nam afgelopen zondag rond 9 uur plaats aan mijn tafel met een oud boek. Daar wou ik best wel iets in kwijt. Maar ik kon niks bedenken.
Twee uur later zat ik er nog. Er was nog niks verschenen op mijn blad.
Ik wist het gewoon niet meer.
Toen ik dacht: ‘dit wordt niks vandaag’, maar toch wat kruisen kriskras door elkaar en met behoorlijk wat boosheid in mijn gemoed toch in dat boek neerzette… wist ik dat het wel zou komen…
Al verzette ik me tegen alweer een ‘COVID’ moment…

Ieder cijfer is een mens.
Iedereen draagt een eigen COVID kruisje…
Sommigen zijn enkel nog een kruisje…

Dat was het wat ik wilde tekenen of schilderen…
Dat moest er bij mij uit…
Het was een heel proces waarbij ik door een emotionele rollercoaster werd gejaagd, maar waarbij ik eveneens voelde dat het helend was om daar even bij stil te staan, en het gewoon te laten komen.

Ik hoop dat alles goed met je gaat.
Ik hoop dat je OK bent.
Als je verdrietig bent of alles een beetje donker kleurt, stuur ik je heel veel steunende en liefdevolle knuffels.
In de hoop dat het een beetje helpt.
❤️