---

---

Ik ben vroeg uit mijn veren gesprongen deze morgen. Blijven liggen heeft geen enkele zin meer. De dromen zijn vervlogen bij een diepe ochtendzucht… Geen idee waarover ze gingen… Ik weet enkel dat ze kleurrijk waren… Ik heb wel eens gelezen dat zoiets vooral vrouwen overkomt… of dat steek houdt weet ik niet…
Ik heb mijn vroege wandeling er al op zitten… Mijn stramme spieren en knoken zijn helemaal losgewerkt… Ik kan er in vliegen…
Ik krijg toch een flits van mijn droom… Ik kon hardlopen als Elodie Ouedraogo… Fantastisch toch?

Ik installeer me bij het raam van mijn geprefereerd kaffee, in het dorp… ik geniet van een heerlijk pistoletje… Bij mijn koffieke sla ik mijn tablet open, ik open mijn blog… ik ga schrijven… het is trouwens al een tijdje geleden… en dan… lijkt er niks te komen…

En nu?

Ik zoek in mijn foto’s en vind een zorgelijk, bedenkelijk gezicht…
Ja, die wordt het.
Die past prima bij de sfeer van de dag.
Alweer dé dag waarop de nationale veiligheidsraad samenkomt, en met richtlijnen zal komen om ons losgeslagen Corona-gedrag bij te sturen…
Ik hoop op een duidelijke boodschap.

De regeringsformatie komt ondertussen ook niet van de grond, er lopen nogal wat politici rond met een Pinocchio neus…
Ik luister niet meer naar het gekibbel. Er wordt te veel rond de pot gedraaid…
Ik hoop op een duidelijke boodschap.

Ondertussen vraag ik me af of ik zelf niet te overgevoelig ben geworden… ik voel in mezelf een mengeling van ‘te veel’ en ‘te weinig’… Zou dit door Corona komen? Mijn hersenen zijn overladen, overspoeld met statistische cijfertjes waarin de ‘mens’ wat zoek is geraakt…
Probeer maar eens niet te denken aan datgene dat letterlijk overal in verweven zit…
Ik hoop dat er nog eens aan ‘echte mensen’ gedacht wordt…
Een gezicht op een schermpje behoort toe aan een mens…
Iedereen heeft zijn eigen verhaal.
Iedereen voert zijn eigen strijd.
Ook gezichten die nooit op een schermpje geraken hebben een verhaal.
Eentje dat niet eens gezien of gehoord wordt… eentje dat geen ‘online’ heeft.

Ik denk vaak aan wie vergeten wordt. Hoe dat zo gekomen is, is een ander verhaal…

Ik moet dringend de natuur opzoeken… Meer grond onder mijn voeten voelen en het geritsel van afvallend blad… straks wat regen voelen die de verdroogde aarde weer voedt en de stoffige geur van hittegolven vervangt door welriekendheid… Ik moet wat plaats vrijmaken in mijn hoofd voor schoonheid en blijheid. Mijn hand op een boomstam leggen en dankbaar zijn voor alles wat ik heb (ik bedoel het niet bezitterig)… of ben…

Ik wens je een fijne dag.
Ik zal vragen aan de bomen, de lucht, de regen, de wind, of ze ook naar jou wat energie sturen, waar je blij van wordt…
Dikke knuffel.
❤️

---

---

Gisteren was een heel speciale dag. Ik sprong vroeg uit de veren. Ik voelde aan alles dat het een goede dag ging worden. Natuurlijk niet in het minst omdat het zondag de dertiende september was en laat dat nu net mijn verjaardag zijn.
Even schoof de gedachte… drie en zestig… in mijn vizier… gevolgd door de vraag, hoe dat zo gekomen was… Zo plots. Ineens… Had ik niet zien aankomen…

Ik keek naar de lucht, tastte de ‘einder’ af op zoek naar een streepje rood. Ik vond het niet en dacht: het wordt niks vandaag… Toch nam ik mijn camera en Nelleke mee en ging op pad.
Ik stond om kwart over zeven, op het moment waarop ‘het’ moest komen op de juiste plek. Nog steeds overtuigd dat er niks zou komen.
Ik bleef vol verwachting op mijn honger zitten.

Toen scheurde de relatieve einder open.
Er kwam een allesomvattende rode gloed bovenop het land liggen.
Hij vulde de hemel, de aarde, de bomen, en mijn hart.
Ik stond zowat betoverd met mijn voeten aan het gras gelijmd… terwijl ik in de zon die zich aftekende tussen de rode strepen zag wat zich afspeelde in de wereld…
De bosbranden in Californië, de wurggreep van het Coronavirus, radeloze vluchtelingen op Lesbos, sprinkhanenplagen…
Ik hield even mijn hart vast… voor de heftigheid waarmee alles kwam… wat mensen mensen aandoen, wat mensen de natuur aandoen…
het was veel…

De zon bleef even in het rood… ze bleef me in de ogen kijken… en ik keek haar ook aan.
Dat was een zeldzaam moment… omdat je leert dat je de zon nooit in de ogen mag kijken… Maar nu kon het perfect.

Ze liet me voelen hoe alles met elkaar verbonden was. Hoe alles toch één was… Ik begreep het, met een intensiteit die me bijna van mijn sokken blies… maar die me vervulde met een kracht en een gevoel van éénheid… waarbij woorden me te kort schieten.
Toen ze zag dat ik het snapte, slokte ze alle rampzaligheden en calamiteiten op… ze zoog ze mee…
ze gaf me het geschenk van ‘verlost’ te zijn van zorgen… en het gevoel dat er voor alles een oplossing kwam.

Daarna schoot ze omhoog, op haar tocht, op haar eigen reis, op haar eigen pad… en was ze gewoon de zon die scheen… het begin van een nazomerse zondag.

Maar in mij was iets veranderd. Ze had iets diep in mij geraakt.
Het was alsof in de twee minuten dat we mekaar zo zagen, een eeuwigheid, een oneindigheid vervat lagen.
Wat ik voel is een eindeloze dankbaarheid.

Dankbaar omdat ik me verbonden voel…
Niet meer alleen.
Nooit meer alleen.

De oplossing ligt in ‘samen’, niet in ‘alleen’…
Mijn verjaardag kon niet meer stuk.
Toen ik de foto’s die ik nam van de zonsopgang op mijn computerscherm bekeek, kon ik niet geloven dat ze zo mooi waren… dat ze weergaven wat ik had gezien… alweer een fantastisch cadeau.
Ongelooflijk…

Ik wens je een heel fijne dag.
Een dag vol verwondering en verbondenheid….
Dikke knuffel en een pootje van Nelleke…
❤️