---

---

Het was een wisselvallige dag gisteren.
Dubbel variabel. Mijn gemoed bewoog zich mee met de grillen van het weer.
De dag begon alvast goed. De zon kwam op over een wat mistig en vochtig landschap. Chanelleke huppelde gezwind mee op de ochtendwandeling. Thuisgekomen schonk ik mezelf een koffie uit en ging achterovergeheld in mijn tuinzetel liggen in het zonnetje. Het viel op hoe stil het was. Prachtig… en ik werd er blij en gelukkig van…

Ik startte met mijn goedgezindheid een creatief projectje op. Alweer een experiment.
Toen ik mijn frietjes begon te snijden voor mijn zondagse traktatie, zag ik de hemel dichttrekken… Dikke wolken verzamelden in drommen boven mijn creatief paradijsje…
Stortvlagen kwamen snel.
Ik zag hoe Nelleke haar neus in haar fleece dekentje verborg, en daarbovenop met haar pootje de buitenwereld buitensloot…

Zou het kunnen dat ook zij zo plots overvallen werd door een herfstig wintergevoel… Dat was bij mij wel het geval… Ik dacht aan Corona in donkere dagen die zouden komen en toen ging het helemaal bergaf met mijn gemoed…

Tussen twee buien door trok ik Nelleke nog eens mee voor een klein toertje… Misschien zouden we ervan opkikkeren… Niks bleek minder waar… Nelleke begroef zichzelf weer in haar fleece… Zelfs snoepjes vond ze niet interessant. Haar brokjes liet ze onaangeroerd…

Ik nestelde me in de zetel naast Nelleke, die duidelijk in een diepe depressie was gesukkeld… Ik keek door het raam. Zag het dak van de overburen, de boompjes van mijn andere buur die blaadjes losten in een wind die richting noorden was gedraaid…

En toen…
In de bladeren, en het dak… zag ik de oude, wijze man die mijn hele raam bijna vulde… Zijn haar en baard waaiden mee met de wind… Hij keek me aan en gaf me de nodige goede raad… Hij deed me relativeren. Hij bood oplossingen waar ik ze niet zag. Hij was vast een soort sjamaan of zo…
Ik vergat mijn gemijmer en gepieker… Ik zag weer licht…
Dankjewel sjamaan, dacht ik…
Ik sprong kwiek uit mijn zetel en ik vond Nellekes oude kauwbotje eronder, op een plek waar ze zelf niet bij kon…
Toen ze haar afgesabbeld botje zag kwam ze kwispelend naar me toe en begon eraan te knabbelen met smakkend geluid… nee, Nelleke was niet depressief…
Ik ook niet, dacht ik toen…
Ok, toegegeven… Het leek efkes zo…

De moraal van het verhaal… geen verzinsel deze keer, maar echt… is dat een oplossing zich heel onverwacht kan aandienen…
Het zou kunnen dat het gewoon mijn wat chaotische creatieve brein is dat zelf zoekt wat het nodig heeft om zich goed te voelen…
Maar wat het ook is…
Het is goed zo…

Ik wens je een heel fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️

---

Ik heb mijn keuken geschilderd… nee, geen schilderij, maar de muren, bedoel ik, met verfborstel en rol, in een warm honingkleur, dan lijkt het daarbinnen altijd een beetje zomer.
Hoekjes en kantjes genoeg, het duurde wel een eeuwigheid, maar het is af.
Ik sta vermoeid uit te puffen voor de hor aan de achterdeur.
Ik zie twee vreemde vogels recht op me afkomen… In een adembenemende duikvlucht, steken ze hun grijpgrage klauwen of tenen mijn richting uit… hoe dreigend ook, ze landen zachtjes… elk op een schouder. Daar klampen ze zich aan vast, alsof ik de enige reddingsboei ben op een woelige zee.

Ze lijken wel en toch niet op elkaar… Ze beginnen kwetterend elk hun verhaal te vertellen… Ze hebben op hun vlucht heel wat roddels opgepikt, en deze moet hen kennelijk wel van het hart…
Hun kuifjes zwiepen op en neer en met veel omhaal rolt de aangedikte roddelpraat uit hun snavels, die niet stilstaan van de ervaren emotie, bij hun versie van wat ze hebben gehoord…

Ze kwebbelen steeds luider… ik hoor het verschot van mijn luistervinkende buurvrouw.
‘Oh, nee, ach, dat is toch niet mogelijk…’, hoor ik haar zuchten…
Ik hoor haar klamme voeten over haar terras naar binnen pikkelen…
Ik hoor haar rommelen in haar keukenkast…

‘Wacht… ik kom subiet’, roept ze met een schetterende stem die de vogels overklast…
Door het gat in de haag komt ze aangehold met een volle pot zout…
vergetend dat ze druipend van het badschuim en poedelnaakt stilvalt op een meter van mij af… als een trein die een noodstop heeft moeten maken…

Ze prevelt haar versie van de roddels… wat zij gehoord heeft daarover aan den Aldi, en in ‘t dorp, klinkt nog straffer…
Ik ontfutsel haar met alle beleefdheid die ik in me heb het zout… en ik strooi het kwistig en rijkelijk in het rond…
Roddels moet ik altijd met een korrel zout nemen.
Het is me een raadsel dat mijn buurvrouw in haar haast toch wist dat een dosis zout welkom zou zijn… Blijkbaar is ze een heel intuïtieve dame… had ik niet van haar gedacht…

Ach, ook dit verhaal is vast sterk gezouten… wellicht is er niets van waar, geen enkel woord… het zou best kunnen…

Ik wens je een fijne dag.
Dikke knuffel.
❤️