---

Als ik ‘s avonds in mijn bedje kruip, kan een vreemd gevoel me soms overvallen. Vooral op dagen dat ik niks gedaan heb op creatief vlak.
Er ontbreekt dan iets aan mijn dag.
Er ontstaat een bewustwording van onvolledigheid.
Als ik dat negeer, gaat het knagen.
Dat resulteert in een onrust, die zich uit in draaien en keren en weer klaar wakker zijn.
Ik wentel me om en om in ongeduldigheid.

Ik spring op, huppel mijn bedje uit.
Tegen een ongerust Chanelleke die grote ogen opzet en me aankijkt met een blik van: je gaat me toch ‘weer’ niet alleen laten hé…
zeg ik: mama komt terug hoor.
Ik hol mijn atelier binnen en pluk een oud boek van de stapel en een vulpotlood van 5 mm met een loodje B.

In kleermakerszit en bij een lichtje dat net voldoende op mijn blad schijnt, begin ik te tekenen. Het is, alweer, een gezichtje…
Het dametje kijkt terug.
Ze praat tegen me…
Bij het schijnsel van een invallende nacht, borrelen diepe gedachten in haar op.
Wat ik ook teken, ik ben altijd in gesprek met wat neerslaat op papier.
Hoe lang of hoe kort het ook duurt… dat gebeurt steevast.

‘Imagine’, zei ze… op de late avond van 21 mei.
Ik dacht aan het mooie lied van John Lennon.

You may say I’m a dreamer
But I am not the only one
I hope some day you’ll join us
And the world will be as one

Ik begrijp wat ze bedoelt.
Zeker op dit moment…
Ongedwongen geeft ze me zelf de titel van de tekening… ik hoef er zelf niet over na te denken…

Ik droom me een wereld bij mekaar, zonder dodelijke virussen, zonder terreur, zonder armoede, zonder ziektes en andere miserie…
De wereld lijkt een verdeelde plek te zijn geworden.
Iedereen plooit een beetje op zichzelf terug, terwijl we zo hunkeren naar verbondenheid.
Iedereen hoopt op begrip voor de situatie waarin hij of zij verkeert.

Ik droom mee met het gezichtje op papier.
Ik ben haar.
Zij is mij.
Ik ben niet de enige dromer…

Ik wens je een heel erg fijne dag.
Welke obstakels of hindernissen of meevallers er ook je pad kruisen… blijf dromen…
Dromen is altijd hopen.

Dikke knuffel.
❤️

---

Dag lieve lezer, wat is het lang geleden dat we elkaar gezien hebben.
Hoe gaat het met je?
Lukt het een beetje op deze eerste dag van de zomer, in deze post-Corona tijd…
Met mij gaat het redelijk.
Dankjewel om het te vragen…

De dak-en gevelwerken zijn nu bijna achter de rug. De laatste loodjes wegen echt wel het zwaarst…
Maar met het einde in zicht heb ik bloemetjes gehaald, en die ga ik de komende dagen dan ook buiten zetten…
Als ik een plantje koop, dat nog heel klein is, en amper bloemetjes toont, zie ik het in mijn hoofd en in mijn gedachten, de dag erna al, met een erg weelderige bloementooi op mijn terras staan…
Dat plantje heeft wat tijd nodig om zich aan te passen aan de omgeving, om zich rechtop te richten, of om zich te laten hangen… het weet precies wat het moet doen… alleen ik sla stappen in het groeiproces over, in mijn ongeduld.

De stellingen aan mijn achtergevel gaan verdwijnen, net zoals de zaagmachines, oef… en dan kan ik terug vrij in en uit lopen, mijn tuin in…
Ben jij ook zo’n heen-en-weer-loper?
Gaan zitten, iets zien, daarheen… daar iets anders opmerken, dat eens bekijken, of hier en daar wat opruimen… ondertussen verglijdt de tijd in het van hot naar her huppelen…

Trouwens het wordt weer hot… De Frank sprak al met de nodige voorzichtige behoedzaamheid het woord hittegolf uit…
Bloedrood gaan onze contreien weer kleuren op de weerkaarten…
Ah… Het is me wat…
Als ik dan letterlijk naar buiten kan, mijn vrijheid tegemoet… gaan ze me weer binnen jagen in mijn kot met gesloten deuren, gordijnen en rolluiken…
Zouden ze mijn bloemekes durven oververhitten in hun frisse potgrond… Nee toch… bijlage niet…

Ik ga daar niet over nadenken…
Wat komt, komt wel.
De afgelopen maanden hebben me geleerd dat onkwetsbaarheid een illusie is.
Ik ben zelf ook door de triage-mangel gehaald… wegens plotse hoge koorts, nekpijn, hoofdpijn en meer… er was niks aan de hand wat Corona betreft… en twee dagen wachten op resultaat was lang…
En ook weer niet…
Er zijn mensen die bij andere kwalen nog heel wat langer moeten wachten…

De hele lockdown… roept heel veel gemengde gevoelens op.
De dualiteiten worden zo hard blootgelegd.
Er zijn wij-kampen, en zij-kampen…
De Covidders en de non-Covidders.
De groep met een stem, en de groep die geen stem meer heeft of er geen krijgt.
Er zijn de zwarten en de witten…
Er zijn de getrouwen aan de regels en zij die alles aan hun laars lappen…
En o wee, als je tot het zij-kamp behoort… want dan heb je wellicht toch iets verkeerd gedaan…

Onkwetsbaar zijn is een illusie.
Er valt mee te leven, zei de ervaringsdeskundige…

Het wordt een mooie dag vandaag.
Ik wens je een fijne tijd.
Dikke knuffel.
❤️