Einde in zicht


Dag lieve lezer, wat is het lang geleden dat we elkaar gezien hebben.
Hoe gaat het met je?
Lukt het een beetje op deze eerste dag van de zomer, in deze post-Corona tijd…
Met mij gaat het redelijk.
Dankjewel om het te vragen…

De dak-en gevelwerken zijn nu bijna achter de rug. De laatste loodjes wegen echt wel het zwaarst…
Maar met het einde in zicht heb ik bloemetjes gehaald, en die ga ik de komende dagen dan ook buiten zetten…
Als ik een plantje koop, dat nog heel klein is, en amper bloemetjes toont, zie ik het in mijn hoofd en in mijn gedachten, de dag erna al, met een erg weelderige bloementooi op mijn terras staan…
Dat plantje heeft wat tijd nodig om zich aan te passen aan de omgeving, om zich rechtop te richten, of om zich te laten hangen… het weet precies wat het moet doen… alleen ik sla stappen in het groeiproces over, in mijn ongeduld.

De stellingen aan mijn achtergevel gaan verdwijnen, net zoals de zaagmachines, oef… en dan kan ik terug vrij in en uit lopen, mijn tuin in…
Ben jij ook zo’n heen-en-weer-loper?
Gaan zitten, iets zien, daarheen… daar iets anders opmerken, dat eens bekijken, of hier en daar wat opruimen… ondertussen verglijdt de tijd in het van hot naar her huppelen…

Trouwens het wordt weer hot… De Frank sprak al met de nodige voorzichtige behoedzaamheid het woord hittegolf uit…
Bloedrood gaan onze contreien weer kleuren op de weerkaarten…
Ah… Het is me wat…
Als ik dan letterlijk naar buiten kan, mijn vrijheid tegemoet… gaan ze me weer binnen jagen in mijn kot met gesloten deuren, gordijnen en rolluiken…
Zouden ze mijn bloemekes durven oververhitten in hun frisse potgrond… Nee toch… bijlage niet…

Ik ga daar niet over nadenken…
Wat komt, komt wel.
De afgelopen maanden hebben me geleerd dat onkwetsbaarheid een illusie is.
Ik ben zelf ook door de triage-mangel gehaald… wegens plotse hoge koorts, nekpijn, hoofdpijn en meer… er was niks aan de hand wat Corona betreft… en twee dagen wachten op resultaat was lang…
En ook weer niet…
Er zijn mensen die bij andere kwalen nog heel wat langer moeten wachten…

De hele lockdown… roept heel veel gemengde gevoelens op.
De dualiteiten worden zo hard blootgelegd.
Er zijn wij-kampen, en zij-kampen…
De Covidders en de non-Covidders.
De groep met een stem, en de groep die geen stem meer heeft of er geen krijgt.
Er zijn de zwarten en de witten…
Er zijn de getrouwen aan de regels en zij die alles aan hun laars lappen…
En o wee, als je tot het zij-kamp behoort… want dan heb je wellicht toch iets verkeerd gedaan…

Onkwetsbaar zijn is een illusie.
Er valt mee te leven, zei de ervaringsdeskundige…

Het wordt een mooie dag vandaag.
Ik wens je een fijne tijd.
Dikke knuffel.
❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s