---

Helaba, goedemorgen, goedendag…
Hoe gaat het met je vandaag?
Ik ben alvast begonnen met een ontspannend bubbelbadje…
Wel, niet echt…
Een gewoon schuimbaddeke… met zalig warm water, een ontspannend geurtje, bijna zen, en wel honderdduizend twinkelende, sprankelende, kleurrijke, spetterende belletjes.

Het water als een sluitend comfortdekentje om me heen.
Ik kan hier wel de hele dag blijven liggen…
Spijtig, warm water koelt natuurlijk ook af.
Met rimpelige vingers en tenen kom ik er uit.
Hier sta ik dan, druipend op mijn kleine badmat.

Ik kijk in de spiegel.

Oh, hemel… wat is dit?
Mijn rechterwang… een beetje dik, lijkt me…
Zou dat door het hamsteren komen?
Echt. Ik lijk wel een hamster…

Een hamstertje???

Als dat al zo is of was, vergeef ik het mezelf.
Excuses voor mijn kuddegedrag…
Het is soms sterker dan mezelf.
Met een vliegensvlugge veeg over het aangedampte spiegelglas land ik weer in mijn silo, in mijn cocon, in mijn kot.
Weg die gekke gedachten…

Heb jij dat ook zo lastig met al die cijfertjes waar we zo mee overspoeld worden, als waren we allemaal volleerde wetenschappers, virologen, statistici, het is me wat…
Zelfs met mijn wiskundige achtergrond vind ik het allemaal een beetje veel.
De cijfers zijn intriest. Hoe je ze ook bekijkt.

Ik wil je iets vragen…

Mag ik even bij je zijn?
Mag ik het heel even samen met jou heel stil laten worden.
Mag ik samen met jou even tot mezelf komen.
Mag de rust die diep in ons zit even gevoeld worden?
Mag ik me even verbonden voelen?
Mag ik mijn hoofd even op je schouder leggen…
Zo is het goed.
Jij mag ook je hoofd op mijn schouder laten rusten.
Verbinding voelen ook met wie niet aanwezig is…
Het is goed zo.
Het is in orde.
Dikke merci.

Ik wens je een fijne dag.
Een dag waarop je verbondenheid, vriendschap en warmte kan voelen.
Ik wens het je van harte…
Dikke knuffel
❤️

---

Het was gisteren een stevige ‘blijf in mijn kot’-dag.
Ik had kleine wandelingetjes gedaan om Neltieke in beweging te houden en om zelf geen verstarde en krakende knoken te krijgen.
Ik had gekookt.
Lekkere verse asperges, met een fantastisch zuur eiersausje erbij…
Om mijn vingers af te likken was het, letterlijk…
Netjes handjes wassen ook natuurlijk.
Niks weggooien, dus van de schrapelingen nog een soepje gemaakt.
Ik voelde me even een koning te rijk.
Mezelf verwennen waar ik kan, vind ik een heel goed idee.

Ik heb vorige week enkele boekjes gemaakt, met allerlei soorten papier in. Er zitten ook bladzijden uit tijdschriften in, kranten, tekenpapier, printpapier… Zo’n zeven signaturen (voor wie het begrijpt) zitten er in het mooi ingebonden boekje dat ik gisteren in mijn zetelke doorbladerde… Content van mijn eigen, voelde ik me…
Ik nam een zwarte balpen en begon te tekenen.
Na vijf minuten stond er een kereltje op mijn blad dat net boven een bloempot uitkeek.

Ja, dat krijg je ervan als je in je kot moet blijven, en enkel contact mag hebben met wat in je eigen silo zit.
Ik zit alleen in mijn cocon hé.
Soms voelt het als een dwangbuis.
Soms voelt het als een beetje verdrinken in de omstandigheden.
Soms kan ik ermee om.
Soms kan ik er minder mee om.

Zolang het mannetje nog aarde onder zijn voetjes voelt, blijft hij overeind… ondanks het feit dat het water hem bijna aan de lippen staat.

Die uitleg kwam pas achteraf.
De tekst die op het blad stond, had ik niet bekeken.
Achteraf leek me de boodschap ‘het brede spectrum aan emoties, van superuitbundig tot intriest’, ook niet vreemd…
Ook die woorden pasten bij het mannetje…
Of bij mezelf, of bij jou, …

Deze morgen heb ik het mannetje nog eens bekeken, en ik vond hem wel veelzeggend.
Ik heb hem nog wat bijgekleurd op mijn computer…
Nu is hij er klaar voor…

Klaar om door te gaan.
Klaar om te volharden.
Klaar om begrip te tonen voor wie het niet zo ziet zitten.
Klaar om een steuntje te geven aan wie zich alleen voelt in zijn kot.
Klaar om er met een gevoel van samenhorigheid toch tegenaan te gaan.

Het is een nieuwe dag.
Het is een dag van alleen en heel verbonden…
Ik wens je een fijne dag.
You can do this!
Dikke knuffel.
❤️