Categorie: Geen categorie

De roosjes

Er was eens een meisje dat zich een beetje verloren voelde. Haar leven liep niet over rozen, ook al heette ze Rozemieke. Ze kon haar draai niet vinden. Ze was het beu dat men haar zag als het eeuwige muurbloempje… maar ergens diep vanbinnen… heel erg diep wel, wist ze dat ze toch in hart en ziel een roosje was. Schoon om te zien. Heerlijk was dat besef. Ze zag zichzelf in alle kleuren en tinten die roosjes konden hebben. Ze zoog de betoverende geur op van het rozenparfum waarmee ze zichzelf omringd voelde… Ze sloot haar ogen… en ging mee op stap… in een droom, in een waan… Wat het ook was, ze liet zich helemaal gaan… ze dreef weg… alsof ze compleet gewichtloos was en geen pijn of verdriet meer voelde…

Ze hoorde het ruisen van de zee… golven die op het strand rolden. De zon scheen en er waaide een zalig comfortabel windje… Ze keek rondom rond… ‘ik sta ik de duinen… ik sta op de hoogste duin…’ ongelooflijk. Ze kreeg ruimte in haar hoofd, alle dwaze gedachten en ideeën waren opgeruimd.

Ze stond op blote voeten, en had een jasje en een hoedje aan van rozenblaadjes. Waar dat vandaan kwam wist ze niet. Het deed er ook niet toe.

Ze begon te stappen in het rulle warme duinzand. Nog nooit was ze zo gezwind en vol gelukzaligheid een duin afgelopen. Het warme zand tussen haar tenen… aardde haar in het moment.

Ze kwam na een poosje op een soort van kruispunt. Ze keek links en zag helemaal in de verte iemand aankomen… Vreemd… Ze had dezelfde jas aan als zijzelf. Ze keek rechts en daar kwam ook iemand aangelopen… met eenzelfde outfit… Ze kwamen zachtjes, geluidloos, gezwind naar haar toe… Ze herkende zichzelf. Alsof ze twee keer in de spiegel keek, zo voelde het aan…

Ze spreidde haar armen in een verwelkomend gebaar. Alles wat ze ooit had verdrongen, ontkend, miskend, of diep in haarzelf had weggestopt leek nu duidelijk. Ze kon accepteren wat was. En ze voelde ruimte om alles een plekje te geven, ze kon verder…

Ze had in zichzelf zielsverwanten, gelijkgestemden gevonden… Ze waren er altijd geweest, maar ze was ze onderweg op het pad van het leven kwijtgeraakt… dacht ze…
Maar dat deed er niet toe. Ze waren terug… Ze maakten haar heel. Zoals het altijd had moeten zijn. Ze noemde ze Rose-Anne en Lily-Rose… ze maakten haar blik zachter, en openden haar hart…
De roosjes liepen samen in dezelfde pas, op hetzelfde ritme over het strand. Ze keuvelden over het leven. Over zichzelf… Over wat het is om zo diep en innig verbonden te zijn. Zo was het goed.

Ik wens je een heerlijke dag.
Dikke knuffel.
❤️

Beweging

Deze februarimaand is een eigenaardige tijd.
Ik heb ze nog in mijn geheugen zitten als een periode waarin het nog hard kan vriezen en sneeuwen… Dit jaar hebben ze eens iets anders gedaan… of is dit dé nieuwe trend door de klimaatverandering?
Warm, winderig, stormachtig met pittige regenvlagen.

Als er iets in de lucht hing de voorbije weken dan was het ‘beweging’…
Wolken vlogen zo snel dat ze amper te volgen waren.
Ik ben een echte angsthaas bij zo’n weer en ontij.
Vooral als ik dingen hoor rondvliegen… zou dat een dakpan zijn?
Is dat er een van mij?
Gaat straks mijn hele dak eraf? …
Ja, die vragen trekken een spoor van vernieling door mijn geest.
Ik probeer dan nog de ontspannende diepe buikademhaling, die ik kan als de beste, al zeg ik het zelf… maar echt lukt dat nu niet.

Ik ging met bibberende handen en vingers toch aan mijn tafel zitten in mijn creatief paradijsje, eventjes toch doopte ik mijn rossige synthetische borstel in de verf en zette een aarzelende streep op papier. Blauw.
Zo koel mogelijk…
De borstel was ook al niet mijn favoriet maar leek bijzonder goed bij de sfeer te passen…
Toen Neltieke hard begon te blaffen en me met schrikoogjes aankeek, omdat ze net als ik weer iets ‘verdachts’ had gehoord… gaf ik er de brui aan…
Stormen Ciara van vorige week en Dennis van gisteren…
ik zie ze niet graag in volle glorie op de weerkaarten verschijnen.

Het schilderij bij deze dag is niet het product van recentelijke zondagse huisvlijt.
Het is een tijd geleden opgezet in een van mijn kunstzinnige dagboeken… Het is niet af.
En er hoort een ander verhaal bij dan wat gezeur over de onmacht bij stormen…
Maar wat het wel weergeeft is ‘beweging’…
Iets wat ik gisteren zelf amper deed en waar ik amper toe kwam omdat alles rond me leek te vliegen, heen en weer te dansen, op te stijgen en te vallen… kortom er was beweging te over in de lucht…
Ik keek toe in de hoop dat het snel voorbij zou gaan…

Het is voorbij!

Ik kan deze ochtend opgelucht ademen…
de gezuiverde lucht diep mijn buik in zuigen en alle stress en onnodige spanning met een hoorbaar ontspannener zucht de hemel in blazen…
Ik spring als een jong veulen op mijn stalen ros, en zie in het passeren de prachtig gele kleur van mijn narcissen…
Joepie… de lente komt vast wel snel nu…
Het is een andere dag.

Ik wens je een fijne dag.
Een mooie maandag vol positieve energie…
Dikke knuffel.
❤️